Όποιος βρει καμιά νεράιδα...ας της πει να περάσει κι από εδώ!

Νόμιζα ότι με τόσο διάβασμα δεν θα έδινα σημασία στις ημέρες αυτές!
Δεν τα κατάφερα όμως και την κυριακή θυμήθηκα,όπως και σήμερα!
Η ημέρα του ταξιδιού και το βράδυ πριν την ημέρα της επιστροφής μου!
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...για ακόμα μια φορά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα!
Μια ιστορία που τελείωσε...
Μια ιστορία που παλεύω να τελειώσω μέσα μου!
Ξέρω ότι εκείνος έχει ξεχάσει και την ύπαρξη μου...και κάποιες φορές θεωρώ τον εαυτό μου χαζό που εγώ ακόμα θυμάμαι...
Αλλά γιατί να είναι χαζό το ότι είμαι άνθρωπος με συναισθήματα και κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι κάνει, αν είναι καλά, αν άλλαξε καθόλου!

 Εγώ δημιούργησα στο μυαλό μου αυτό το παραμύθι της τοσοδούλας και του γίγαντα...μπορεί ο γίγαντας να χάθηκε και αφού είναι και τόσο σπάνιοι να μην ξανα εμφανιστεί ποτέ...στο δικό μου παραμύθι λοιπόν θα εμφανιζόταν τώρα εδώ μπροστά μου μια μικρή νεράιδα...και θα μου έλεγε ότι μπορεί αν θέλω να με πάει ένα χρόνο πίσω...στην ημέρα που κατέβηκα Αθήνα και να το ζήσω ξανά!
Και εγώ δεν θα χρειαζόταν να το σκεφτώ πολύ...θα της έλεγα απλά πήγαινε με αμέσως!
Και θα μου έφτανε αυτό...δεν θα ζητούσα τίποτα παραπάνω...ούτε θα άλλαζα κάτι,ώστε να μπορούσα να τον είχα ακόμα δίπλα μου...δεν γίνεται να αναγκάσεις κάποιον να σε θέλει με το ζόρι!
Θα πήγαινα στη στιγμή που με ήθελε κοντά του...γιατί για εμένα αυτή αξίζει!

~Χαίρομαι απλά που έμαθα να δέχομαι τις επιλογές των άλλων...ακόμα κι αν αυτές με πονάνε καμιά φορά!~