Η πικρή αλήθεια!

-Τι έκανες όλον αυτόν τον καιρό,τον ρώτησα.
Άρχισε να μου λέει τα δικά του...για να καταλήξει στη γνωστή ερώτηση...
-Εσύ;
-Έκανα μια σχέση αλλά χώρισα...
-Μόνο αυτό;
-Πιο πριν είχα γνωρίσει κάποιον αλλά περνούσαμε απλά καλά!
-Και;
-Με παράτησε επειδή ένιωσα πράγματα!

Αυτή η τελευταία πρόταση βγήκε τόσο σοβαρή από το στόμα μου...πρώτη φορά μιλούσα σε κάποιον άλλο για αυτή την ιστορία χωρίς πολλά λόγια, με 4-5 λέξεις που μπορούσαν να περιγράψουν τα πάντα...χωρίς να περιγράφω σκηνικά,μόνο λέγοντας αυτή την απλή πρόταση...μιλούσα με τόση ειλικρίνεια και ωμότητα σε κάποιον άλλο και όχι στον εαυτό μου...εκείνη τη στιγμή όμως ήταν σαν να έμπιγαν ένα αγκάθι στην καρδιά μου...ίσως πάλι και να ήταν πόνος επειδή έβγαινε από την καρδιά μου...γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ από τον εαυτό μου αυτή τη φράση για το πως έχουν πραγματικά τα πράγματα...προσπαθούσα να εξηγήσω τα ανεξήγητα,ανέλυα τα γεγονότα ξανά και ξανά και έδινα διάφορες δικές μου εξηγήσεις για να μην με πληγώνω...έκρυβα όμως από τον εαυτό μου την μόνη πραγματική αλήθεια...
"Με παράτησε επειδή ένιωσα πράγματα!"
 Εδώ και μια εβδομάδα αυτή η πρόταση ηχεί συνεχώς στα αυτιά μου...ήταν σαν ξύπνημα από ένα όνειρο...σαν ένα τοπίο γεμάτο ομίχλη που μόλις έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται...και το οποίο θέλει πολύ δουλειά για να ξεδιαλύνει τελείως...είναι όμως να κάνεις την αρχή!
Δεν ζήτησα τίποτα,δεν πρόδωσα,δεν είπα ψέματα,δεν υποσχέθηκα τίποτα απλά ένιωσα!
Από πότε το να έχεις συναισθήματα είναι σφάλμα;
 Θα'θελα να πιστεύω ότι αυτή η ειλικρίνεια -απέναντι και στον εαυτό μου αυτή τη φορά-για το πως έχει η κατάσταση είναι αποτέλεσμα της εξασθένισης των συναισθημάτων μου...ό,τι κι αν πω όμως μάλλον θα είναι μόνο ψέμα αυτή τη φορά...
Γιατί θα ήθελα να ήταν εδώ...γιατί θα ήθελα ένα του φιλί και μια αγκαλιά...γιατί θα ήθελα να χτυπούσε το κινητό μου και να ήταν για μια φορά αυτός...

Και φυσικά η επόμενη ερώτηση ήταν...
-Και τώρα δεν νιώθεις;
-Δεν έχει σημασία,απάντησα!