Καρδιά VS Λογική

Πέρασε ένας χρόνος!Για την ακρίβεια στις 9 Νοεμβρίου θα έχει περάσει ένας χρόνος από την τελευταία φορά που σε είδα...κι αυτό από μακριά!
Δεν τόλμησα να σε πλησιάσω!Απλά στεκόμουν και σε κοιτούσα από απόσταση...
Όλο αυτό το χρόνο περίμενα για αυτή τη μέρα...για μια από αυτές τις τρεις μέρες,που ίσως θα είχα την ευκαιρία να σε δω!
Κι ενώ μέσα στο χρόνο το σκεφτόμουν που και που τις τελευταίες μέρες δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από αυτό και νομίζω ότι σε λίγο το μυαλό μου θα ανατιναχτεί...γιατί βρίσκομαι σε μια κατάσταση που δεν ξέρω τι να κάνω...που δεν ξέρω αν υπάρχει λάθος ή σωστό στην απόφαση που θα πάρω...που θέλω να αποφασίσω εκείνο που θα είναι το καλύτερο και το λιγότερο επώδυνο για εμένα γιατί όποια απόφαση κι αν πάρω το ξέρω ότι θα στεναχωρεθώ!
Η καρδιά μου μου λέει ότι πρέπει να παω...θέλω να σε δω ακόμα κι από μακριά...να θυμηθώ την μορφή σου...λέει ότι είναι η ευκαιρία μου να σε δω!
Η λογική μου όμως έχει περισσότερα επιχειρήματα...λέει πως δεν υπάρχει λόγος να παω...ότι για εκείνον δεν υπήρξα ποτέ κι έχω ξεχαστεί...πως αν ήθελε κι ο ίδιος να με δει θα επικοινωνούσε από μόνος του μαζί μου...πως τώρα πια είναι με κάποια άλλη...πως αν παω θα πληγωθώ που θα τον δω...μα ακόμα περισσότερο θα πληγωθώ αν δεν τον δω γιατί δεν ξέρω αν θα είναι εκεί...πως δεν χρειάζεται να πληγώνω μόνη μου τον εαυτό μου...πως και να τον δω δεν θα αλλάξει κάτι...ότι τόσο καιρό φέρθηκα πολύ ώριμα και έκανα αυτό που μου ζήτησε,τήρησα αυτό που είπα ότι δεν θα ξανα ενοχλήσω,ενώ τώρα αν πάω εκεί θα είμαι απλά ακόμα ένα ανόητο μικρό κοριτσάκι!Ότι τόσο καιρό είμαι καλά και δεν χρειάζεται να κάνω βήματα πίσω...
Μακάρι να μην χρειαζόταν να αποφασίσω...!

Θα ήθελα απλά να παω,να δω τα αεροπλάνα,να φανταστώ ότι πετάω και ύστερα να φύγω!

Θα ήθελα να τον δω,να του χαμογελάσω όπως έκανα πάντα και μετά να φύγω!

Γιατί κάποτε ήθελα να πετάξω και εμφανίστηκες εσύ! 

Γιατί ήθελα να ζήσω ένα παραμύθι...και το ονόμασα ο Γίγαντας και η Τοσοδούλα!