Ξεθωριασμένα μεν...

Ήταν καλοκαίρι του '11...δεν ξέρω πως μου ήρθε και πήρα ένα μαρκαδοράκι, έγραψα σε ένα σημείο στο πάτωμα με πολύ μικρά γράμματα τα αρχικά από τα ονόματά μας και είπα στον εαυτό μου ότι όταν θα εξαφανίζονταν τα γράμματα, θα εξαφανίζονταν και όλα όσα ένιωθα για εσένα!

Ένα μικρό παιχνίδι για ένα μικρό κοριτσάκι που πίστευε ότι κάπως έτσι θα σταματούσε να πονάει...

Μετά από τόσα χρόνια τα δυο αυτά γράμματα είναι ακόμα εκεί, ξεθωριασμένα μεν αλλά βρίσκονται ακόμα εκεί...μετά από τόσα χρόνια, τρομάζω με τον εαυτό μου... με την ικανότητα μου να φέρνω ακόμα στο μυαλό μου την πρώτη φορά που σε συνάντησα! 

Κι όλα όσα ένιωθα είναι ακόμα εκεί...ξεθωριασμένα μεν αλλά υπάρχουν ακόμα κάπου εκεί!