Κάθε μέρα λέω ότι αντέχω...αλλά φτάνει κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα που ξεκινάω και αναρωτιέμαι αν όντως τελικά αντέχω...!
"Αντέχω;!"
Ίσως είναι εκείνη η ώρα της ημέρας που μετά από τόσο περπάτημα τα πόδια μου ξεκινάνε να πονάνε...διαμαρτύρονται και κάθε βήμα είναι πόνος!
Πάντα χαμογελαστή...ακόμα και εκεί με μάθανε!
"Το χαμογελαστό κορίτσι!"
Να μοιράζω χαμόγελα παντού ακόμα και σε αγνώστους και να χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν μου τα ανταποδίδουν!
"Αντέχεις;! Πόσο ακόμα;!"
Πάλι το ίδιο λάθος της υπερβολής...να προσηλώνομαι τόσο πολύ σε κάτι που ξεχνάω όλα τα άλλα...και κάπως έτσι βρέθηκα χθες μετά από πολύ καιρό μαζί με κάτι φίλους..ήπιαμε σαγκριά, φάγαμε πίτσα, μιλήσαμε, καθόμασταν στο κρεβάτι όλοι μαζί όπως τότε...όπως πριν λίγους μήνες...πόσες φορές μέσα σε αυτούς τους μήνες θα μπορούσα να ήμουν εκεί αλλά η κούραση με πήγαινε κατευθείαν σπίτι...είναι στιγμές όμως που νιώθω ότι κουράζω. Η ζωή μου έχει αποκτήσει μια καθημερινή ρουτίνα και νιώθω ότι δεν έχω να μιλήσω για κάτι πέρα από τη δουλειά και τα σχέδια μου...και προσπαθώ, προσπαθώ όσο μπορώ για να το αλλάξω αυτό!
Ξέρω ποια είναι τα λάθη μου, τα αναγνωρίζω...απλά πρέπει να κάνω κάτι για να τα διορθώσω...
Ξέρω ακόμα ότι όπως η δουλειά μου δίνει χαρά-όση και κούραση- άλλη τόση χαρά μου δίνει το να βρίσκομαι με τους φίλους μου και πρέπει να βρίσκω χρόνο και για αυτούς!
" Αντέχω!!!"
Καλό τριήμερο! Κι επειδή όπως είπα προσπαθώ...αυτό το τριήμερο θα πάω Βόλο να βρω τους φίλους μου, να ξεκουραστώ, να κάνω μπάνιο στη θάλασσα και γενικά να ξεφύγω!
"Αντέχω;!"
Ίσως είναι εκείνη η ώρα της ημέρας που μετά από τόσο περπάτημα τα πόδια μου ξεκινάνε να πονάνε...διαμαρτύρονται και κάθε βήμα είναι πόνος!
Πάντα χαμογελαστή...ακόμα και εκεί με μάθανε!
"Το χαμογελαστό κορίτσι!"
Να μοιράζω χαμόγελα παντού ακόμα και σε αγνώστους και να χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν μου τα ανταποδίδουν!
"Αντέχεις;! Πόσο ακόμα;!"
Πάλι το ίδιο λάθος της υπερβολής...να προσηλώνομαι τόσο πολύ σε κάτι που ξεχνάω όλα τα άλλα...και κάπως έτσι βρέθηκα χθες μετά από πολύ καιρό μαζί με κάτι φίλους..ήπιαμε σαγκριά, φάγαμε πίτσα, μιλήσαμε, καθόμασταν στο κρεβάτι όλοι μαζί όπως τότε...όπως πριν λίγους μήνες...πόσες φορές μέσα σε αυτούς τους μήνες θα μπορούσα να ήμουν εκεί αλλά η κούραση με πήγαινε κατευθείαν σπίτι...είναι στιγμές όμως που νιώθω ότι κουράζω. Η ζωή μου έχει αποκτήσει μια καθημερινή ρουτίνα και νιώθω ότι δεν έχω να μιλήσω για κάτι πέρα από τη δουλειά και τα σχέδια μου...και προσπαθώ, προσπαθώ όσο μπορώ για να το αλλάξω αυτό!
Ξέρω ποια είναι τα λάθη μου, τα αναγνωρίζω...απλά πρέπει να κάνω κάτι για να τα διορθώσω...
Ξέρω ακόμα ότι όπως η δουλειά μου δίνει χαρά-όση και κούραση- άλλη τόση χαρά μου δίνει το να βρίσκομαι με τους φίλους μου και πρέπει να βρίσκω χρόνο και για αυτούς!
" Αντέχω!!!"
Καλό τριήμερο! Κι επειδή όπως είπα προσπαθώ...αυτό το τριήμερο θα πάω Βόλο να βρω τους φίλους μου, να ξεκουραστώ, να κάνω μπάνιο στη θάλασσα και γενικά να ξεφύγω!