Β2

Πέρσι τέτοια εποχή είχα δώσει για το Β1 και είχα μάθει κιόλας ότι το είχα πάρει.
Μετά από ένα χρόνο και κάτι μήνες λοιπόν αύριο δίνω για το Β2 στα Γερμανικά.
Όλοι με ρωτάνε αν είμαι έτοιμη.
Τι απαντάω εγώ;
Ότι ποτέ δεν θα είμαι έτοιμη.
Πέρσι είχα διαβάσει περισσότερο το ξέρω.
Φέτος τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα εξαιτίας της δουλειάς και της κούρασης.
Υπήρξε μια περίοδος που ενώ πήγαινα στο μάθημα ένιωθα λες και δεν έχω καμία επαφή με τα γερμανικά.
Έχω αγχωθεί πολύ για άλλη μια φορά...κι αν δεν τα καταφέρω λέω;
Και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό  μου πως κι αν δεν τα καταφέρω δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.
Ξέρω όμως πως δεν θέλω να αποτύχω.
Πέρσι είχα την αδερφή μου δίπλα μου...φέτος όμως λείπει κι αυτό με στεναχωρεί κάπως!
Μου τα έψαλλε τις προάλλες επειδή ξέρει λέει ότι αγχώνομαι και δεν μου κάνει καλό.
Με συγκίνησε ακόμα περισσότερο όταν μου είπε ότι πιστεύει σε εμένα.
Φέτος έχω όμως κι εκείνον...που κι εκείνος όπως και όλοι πιστεύουν ότι θα τα καταφέρω...
Μάλλον πρέπει να πιστέψω κι εγώ λίγο παραπάνω στον εαυτό μου!