Όσο σε αφήνω, με αφήνεις...το ξέρω!
Μα δεν ξέρω αν λυπάμαι κιόλας...
Κάθε φορά λέω ότι θα γράψω κάτι στην αρχή του μήνα κι όλο το αναβάλω για την αρχή του επόμενου!
Να όμως που είναι τέλη Μαΐου.
Θέλω να γράφω...μου αρέσει το γράψιμο!
Αλλά νομίζω πως όχι εδώ...
Τους τελευταίους μήνες έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή μου...
Αν μπορούσα να περιγράψω αυτό που ζω το τελευταίο διάστημα, θα έλεγα μάλλον ότι "ψάχνω το δρόμο μου".
Ψάχνω το δρόμο μου ή χάνω τον εαυτό μου;;;
Γιατί νιώθω τόσο χαμένη....
Νιώθω ότι έχω χάσει την προσωπικότητα μου, το παρελθόν μου, τους φίλους μου, την οικογένεια μου...
Νιώθω λες και φύτρωσα μια μέρα από το ξαφνικά και βρέθηκα εδώ...και δεν ξέρω τι κάνω... που πάω...
Θα τον βρω το δρόμο μου;

Και τι ζήτησα τελικά;

Έναν άνθρωπο να με πιάσει από το χέρι και να μου πει "Όλα θα πάνε καλά!".

Αντίο, Ιωνάθαν

Αντίο, Ιωνάθαν!

Τώρα θα μπορείς να πετάς ελεύθερος...

Μαζί με εσένα φεύγει πια για πάντα και η θύμηση των ονείρων μιας άλλης εποχής!

Soul

Πως να γιατρέψω την ψυχή μου;!

Έτοιμη για αλλαγές...

Η αγαπημένη μου φωτογραφία ο Πύργος του Άιφελ νύχτα!

Όταν έμπαινε το 2017  είχα ένα προαίσθημα-ας το πω έτσι- ότι αυτή η χρονιά δεν θα ήταν καλή.
Ίσως και να το προκάλεσα μόνη μου γιατί το πίστεψα πολύ βαθιά, το φοβήθηκα και τελικά τα κατάφερα να περάσω μια όχι και τόσο καλή χρονιά.
Τον τελευταίο μήνα της πρακτικής κάθε μέρα γυρνούσα σπίτι και έκλαιγα.
Δεν ήθελα να πηγαίνω. Σκεφτόμουν συνεχώς πόσο ηλίθια ήμουν να πιστεύω ότι κάτι θα άλλαζε και μετάνιωνα που δεν έφυγα από τον πρώτο κιόλας μήνα έστω τον δεύτερο ενώ έβλεπα ότι δεν ήταν αυτό που περίμενα. Κατάφερα τελικά να αντέξω και ευτυχώς τελείωσε. Με μια πολύ άσχημη εμπειρία βέβαια-που δεν συνέβει σε εμένα αλλά από τη στιγμή που βρισκόμουν εκεί όταν συνέβει  το βίωσα κάπως- για το πως μπορείς να διωχθείς από τη δουλειά από τη μια στιγμή στην άλλη. Και εδώ ισχύει το ουδείς αναντικατάστατος.
Επέστρεψα στη παλιά μου δουλειά, στην αρχή για κάποιες μέρες κι αφού έδωσα τις εξετάσεις για τα γερμανικά, σε καθημερινή βάση πλέον. Τα τελευταία σχεδόν 2 χρόνια που έχω ξεκινήσει να δουλεύω έχω μάθει να έχω τα δικά μου λεφτά και η αλήθεια είναι ότι όσο μάζευα λεφτά πριν από την πρακτική αλλά τόσο ξεκίνησα να ξοδεύω με το που ξεκίνησα την πρακτική. Οπότε αφού τελείωσε η πρακτική έπρεπε κάπως να έχω από κάπου κάποιο εισόδημα για τα έξοδα μου κι από τη στιγμή που είχαν ανάγκη στη παλιά μου δουλειά δεν το πολύ σκέφτηκα και επέστρεψα, με τη σκέψη όμως όπως και όταν ξεκίνησα ότι θα είναι προσωρινό. Και μετά από εφτά μήνες είμαι ακόμα εκεί...
Η μεγαλύτερη απογοήτευση ήρθε όταν βγήκαν τα αποτελέσματα για το Β2 στα γερμανικά.
Πέρασα τα προφορικά και κόπηκα για 3 βαθμούς στα γραπτά.
Ευτυχώς πέρασα το ένα μάθημα που χρωστούσα στη σχολή και πλέον παλεύω να τελειώσω μια πτυχιακή για να προλάβω την προθεσμία παράδωσης μπας και καταφέρω  να ορκιστώ το Δεκέμβριο.
Πέρσι δουλεύα όλο το καλοκαίρι και θυμάμαι να λέω τότε ότι το επόμενο καλοκαίρι θα κάνω τρείς μήνες διακοπές...αλλά κι αυτό το καλοκαίρι το πέρασα δουλεύοντας με δυο εβδομάδες διακοπές.
Πήγαμε με την αδερφή μου Πολωνία. Δυο μέρες πριν φύγουμε έκλαιγα γιατί δεν ήθελα να πάω. Αλλά τελικά πήγα και δεν το μετάνιωσα και θα μπορούσα να κάτσω και λίγο περισσότερο.
Το Σεπτέμβριο πήγα και 4 μέρες Παρίσι. Πέρασα υπέροχα αν και ήταν για πολύ λίγες μέρες. Αλλά αν μπορούσα δεν θα γυρνούσα για κανένα λόγο πίσω.
Το πρόβλημα που έχω με το "θάνατο" τον τελευταίο καιρό είναι πιο έντονο από ποτέ. Ένα βράδυ πρόσφατα σκεφτόμουν το ενδεχόμενο να πεθάνω στον ύπνο μου και δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Ένας φίλος μου λέει ότι πρέπει να το κοιτάξω και ίσως όντως να έπρεπε.
Αλλά κατα βάθος μέσα μου μπορεί και να ξέρω τι φταίει.
Δεν φοβάμαι το θάνατο...αλλά τη ζωή που δεν ζω.
Φοβάμαι ότι θα πεθάνω χωρίς να κάνω όλα όσα θέλω να κάνω.
Φοβάμαι ότι θα πεθάνω δυστυχισμένη. Γιατί αυτή τη στιγμή αυτό είμαι!
Δεν μπορώ να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου, να πω αυτό θέλω  να κάνω και να το κάνω.
Κάνω μια δουλειά που δεν μου αρέσει, προσποιούμαι ότι είμαι χαρούμενη κι όταν γυρνάω σπίτι ξεσπάω...στον εαυτό μου, στους γονείς μου, στους γύρω μου. Λάθος, το ξέρω!
Ορισμένες φορές απορώ με το πως έχω γίνει...
Εγώ ήμουν αυτή που πριν ένα χρόνο έτρεχα στη μαμά μου για να με αγκαλιάσει και τώρα αποφεύγω να με αγκαλιάζει. 
Θα αλλάξω όμως...προς το καλύτερο!
Είναι υπόσχεση στον εαυτό μου και του το χρωστάω...
Το 2018 θα με βρει χαρούμενη και έτοιμη για αλλαγές!

Αποφεύγω να γράψω...
Δεν έχω τι να γράψω; Δεν ξέρω...
Ίσως φταίει που έχω μόνο άσχημες σκέψεις στο μυαλό μου!
Τις περισσότερες φορές με τρομάζουν αυτά που σκέφτομαι.
Η ζωή προχωράει και βλέπω τις μέρες να περνάνε τόσο γρήγορα.
Όλα μου φαίνονται μάταια...έχω αποκτήσει ένα περίεργο τρόπο σκέψης τον τελευταίο καιρό!
Αυτή είναι η ζωή;
Θεέ μου, συγχώρα με!
Συγχώρεσε με για αυτά τα λόγια μου...αλλά γεννηθήκαμε σε μια κόλαση!

Δεν έγινε ποτέ!

Δεν έγινε ποτέ...ποτέ! 

Έτσι;

Εγώ τρέχω μακριά από όσα με πόνεσαν,ενώ εσύ αντικρίζεις μπροστά σου την πραγματικότητα! 

Ότι δεν έγινε ΠΟΤΈ!

I forgive you...

I forgive you, you know not what you have done

Ohh I, I forgive you, now it's time for me to move on

Ohh I, I forgive you, you did not see right from wrong

Ohh I, and I love you, always in my heart you'll live on

You'll live on...

Η πιο μεγάλη μου αλήθεια...

Όταν καταλάβεις ότι ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος, 

ο ήλιος δεν είναι κίτρινος και το φεγγάρι δεν λάμπει...

ότι τα πουλιά δεν κελαηδάνε αλλά παραμένουν σιωπηλά...

ότι η ηρεμία είναι ένα χάος και το χάος η πιο γλυκιά ηρεμία...

ότι δεν υπάρχει ο έρωτας και η αληθινή αγάπη είναι ένα ψέμα...

ότι το σκοτάδι είναι το φως και το φως το σκοτάδι...

τότε κάποτε ίσως καταλάβεις!

Ίσως καταλάβεις ότι το γέλιο μου είναι μια μάσκα

 ενώ το κλάμα μου η πιο μεγάλη μου αλήθεια!!!

Θεε μου, πες μου πως να βγάλω από μέσα μου αυτό το συνεχή φόβο που νιώθω!

Ό,τι σκέφτομαι μου προκαλεί φόβο...

Φοβάμαι το θάνατο ή φοβάμαι τελικά τη ζωή;

Πονάω...πονάει το στομάχι μου, έχω ένα βάρος στο στήθος μου!

What's wrong with me?

12/6/2017
Πέρασαν και τα γενέθλια μου...έκλεισα τα 23!
Υποτίθεται αυτά θα πρέπει να είναι τα πιο ωραία χρόνια της ζωής μου!
Έχω παραιτηθεί από όλα...
Σήμερα έδινα το τελευταίο μάθημα που χρωστάω...δεν πήγα!
Πέρασα όλο το σαββατοκύριακο στο κρεβάτι και δεν διάβασα.
Η μαμά μου όλο το πρωί δεν ήθελε να με αφήσει σε ησυχία μέχρι να της πω τι έχω.
Δεν έχω όμως όρεξη ούτε να μιλήσω.
Θα πω τα ίδια, θα μου πει τα ίδια και τίποτα δεν θα αλλάξει.
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει...
Όλο το απόγευμα απλά σκεφτόμουν ότι θέλω να φύγω...να εξαφανιστώ!
Θα μου περάσει λέω...προσπαθώ να σκεφτώ θετικά μα καμία θετική σκέψη δεν με βοηθάει....
Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά έτσι όπως είμαι, ότι δεν μου λείπει κάτι...αλλά δεν ξέρω κατά πόσο τα καταφέρνω!

18/6/2017
Χθες συνηδειτοποίησα ότι μένουν μόλις λίγες μέρες για να μάθω αν τελικά κατάφερα να πάρω το πτυχίο των Γερμανικών και κάπως τρομοκρατήθηκα.
Μετά απο δυο βδομάδες που ήμουν χάλια σήμερα κάπως σαν να συνήλθα.
Επικοινώνησα με κάποιους φίλους μου, πήρα γλυκά και επισκέφτηκα μια φίλη μου, καθήσαμε, μιλήσαμε και κάπως σαν να ξεχάστηκα.
Την Παρασκευή στο λεωφορείο έκλαιγα και θυμήθηκα πόσες φορές ακόμα είχα κλάψει σε αυτό το λεωφορείο περνώντας από αυτό το σημείο...
Μετά σκεφτόμουν το προηγούμενο κομμάτι της συγκεκριμένης ανάρτησης που δεν δημοσίευσα την ημέρα που το έγραψα κι αυτό γιατί δεν ήθελα να φανώ αδύναμη...
Αλλά είμαι άνθρωπος και υπάρχουν στιγμές που είμαι αδύναμη, ναι...
Κι αυτό το μπλογκ υπάρχει από την αρχή του για να μπορώ να λέω ελεύθερα όσα νιώθω...
Ξέρω ότι όσο αφήνεσαι τόσο πιο βαθιά βυθίζεσαι μα κάποιες φορές μοιάζει πιο εύκολο να μείνεις εκεί κάτω παρά να προσπαθήσεις να βγεις ξανα στην επιφάνεια...ειδικά όταν έχεις κουραστεί να το κάνεις ξανα και ξανα...

...κάπου ήρεμα κι ωραία!

"Δεν είμαι καλά!", είναι αυτό που λέω τις τελευταίες μέρες...

Δεν μπορώ να εξηγήσω όμως γιατί δεν είμαι καλά και δεν ξέρω κιόλας αν έχω τη δύναμη να το κάνω!

Σε λίγες μέρες πλησιάζουν τα γενέθλια μου και ίσως να φταίει αυτό...

Νιώθω να πνίγομαι, οι ώρες στη δουλειά δεν περνάνε και όταν είμαι σπίτι θέλω απλά να κοιμάμαι...

Θα ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω κάπου μακριά...κάπου ήρεμα κι ωραία...

Ζω;

Περιμένω και περιμένω και περιμένω...

Δεν ξέρω τι περιμένω...

Περιμένω ίσως ότι κάτι θα αλλάξει.

Ότι από κάπου θα μπει ένα φως στο σκοτάδι μου και θα μου δείξει εκείνο το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσω.

Νιώθω ότι ζω χωρίς να ζω!

Β2

Πέρσι τέτοια εποχή είχα δώσει για το Β1 και είχα μάθει κιόλας ότι το είχα πάρει.
Μετά από ένα χρόνο και κάτι μήνες λοιπόν αύριο δίνω για το Β2 στα Γερμανικά.
Όλοι με ρωτάνε αν είμαι έτοιμη.
Τι απαντάω εγώ;
Ότι ποτέ δεν θα είμαι έτοιμη.
Πέρσι είχα διαβάσει περισσότερο το ξέρω.
Φέτος τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα εξαιτίας της δουλειάς και της κούρασης.
Υπήρξε μια περίοδος που ενώ πήγαινα στο μάθημα ένιωθα λες και δεν έχω καμία επαφή με τα γερμανικά.
Έχω αγχωθεί πολύ για άλλη μια φορά...κι αν δεν τα καταφέρω λέω;
Και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό  μου πως κι αν δεν τα καταφέρω δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.
Ξέρω όμως πως δεν θέλω να αποτύχω.
Πέρσι είχα την αδερφή μου δίπλα μου...φέτος όμως λείπει κι αυτό με στεναχωρεί κάπως!
Μου τα έψαλλε τις προάλλες επειδή ξέρει λέει ότι αγχώνομαι και δεν μου κάνει καλό.
Με συγκίνησε ακόμα περισσότερο όταν μου είπε ότι πιστεύει σε εμένα.
Φέτος έχω όμως κι εκείνον...που κι εκείνος όπως και όλοι πιστεύουν ότι θα τα καταφέρω...
Μάλλον πρέπει να πιστέψω κι εγώ λίγο παραπάνω στον εαυτό μου!

Δεν μπορώ να μην κοιμηθώ!

Πριν από περίπου 2 μήνες λόγω του ότι κρύωνα υπερβολικά η μαμά μου θεώρησε ότι έπρεπε να κάνω εξετάσεις!
Από αυτές προέκυψε ότι πρώτον έχω "κληρονομήσει" από την μαμά μου κάποιο θεματάκι με τον θυροειδή το οποίο σε αυτό το στάδιο χρειάζεται απλά παρακολούθηση και δεν είναι κάτι ανησυχητικό και δεύτερον ότι έχω έλλειψη βιταμίνης Β12.
Ένα από τα συμπτώματα της έλλειψης αυτής της βιταμίνης είναι η υπερβολική κούραση.
Πολλές φορές οι φίλοι μου με κοροιδεύουν για το πόσες ώρες μπορώ να κοιμηθώ.
Μπορώ να κοιμηθώ 12 ώρες το βράδυ,να ξανα κοιμηθώ το μεσημέρι και το βράδυ πάλι κατά τις 10-11 να νιώθω κουρασμένη.
Περίμενα λοιπόν αφού μου έγραψε η γιατρός κάποιες αμπούλες που πρέπει να παίρνω για 3 μήνες να βελτιωθεί κάπως η κατάσταση.
Αλλά δεν το βλέπω.Έχουν περάσει 2 μήνες κι εγώ τα μεσημέρια δεν μπορώ να μην κοιμηθώ.Νιώθω τα βλέφαρα μου βαριά και δεν είναι ότι απλά κοιμάμαι. Κοιμάμαι βαριά και τουλάχιστον 2 με 3 ώρες.
Αυτό έχει αρχίσει και μου δημιουργεί πρόβλημα. Γιατί και oi 7 με 8 ώρες που κοιμάμαι συνήθως το βράδυ δεν μου είναι αρκετές και το πρωί σηκώνομαι με δυσκολία.
Επιπλέον τα μεσημέρια που γυρνάω σπίτι ενώ θα έπρεπε να κάτσω να διαβάσω,μιας και πλησιάζει η εξέταση των γερμανικών για το Β2, εγώ κοιμάμαι και ξυπνάω στις 6 και μετά στις 10 είμαι πάλι έτοιμη για ύπνο!
Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω με το θέμα του ύπνου! Είναι πρόβλημα!

Freedom

Ζω για εκείνο το πρωί που θα ξυπνήσω ΕΛΕΥΘΕΡΗ!!!

Ποια είμαι, τι κάνω και που πάω;
Η απάντηση και στις τρεις αυτές ερωτήσεις είναι μια...
"Δεν ξέρω!"
Νιώθω χαμένη,κουρασμένη και παραδομένη σε ότι είναι να έρθει...
Ξέρω τι θα έλεγες!
Πάλι γίνομαι υπερβολική το ξέρω...
Θα είμαι άραγε ποτέ ευτυχισμένη;Πραγματικά ευτυχισμένη;
Η αλήθεια που φοβάμαι είναι πως όχι...
Δεν προσπαθώ για τίποτα...
Δεν ξέρω τι θέλω...
Δεν ανήκω πουθενά...
Δεν, δεν,δεν...
Πως έγινα πάλι έτσι, μου λες;

Με ρωτάνε κάποιες φορές αν σ'αγαπάω...
Δεν ξέρω τι να απαντήσω...για εμένα η λέξη "Σ'αγαπώ" είχε και έχει τόση μεγάλη σημασία!
Χρειάζεται όμως να την πω όταν όλα όσα κάνω δείχνουν πόσο νοιάζομαι για εσένα;
Έτσι όπως είναι η κατάσταση ίσως δεν θα έπρεπε να το κάνω αλλά ονειρεύομαι μια ζωή μαζί σου!
Όλοι μου λένε ότι είμαστε διαφορετικοί...ότι δεν θα είναι όπως το φαντάζομαι, μόνο ότι δεν θα με κλείσεις σε κλουβί δεν μου έχουν πει. 
Γιατί πρέπει να είναι όπως το φαντάζονται αυτοί κι όχι όπως το φαντάζομαι εγώ;
Εγώ κι εσύ, μαζί...!

Νιώθω τόσο μπερδεμένη!
Το μυαλό μου και η καρδιά μου βρίσκονται σε σύγχυση!
Είμαι ακόμα νευριασμένη μαζί σου! Πολύ νευριασμένη...
Γιατί όλα ήταν καλά και εσύ απλά έπρεπε να ...
Και με άφησες μόνη...
Γιατί με άφησες μόνη γαμώτο;
Νιώθω φόβο...δεν θέλω να σε προδόσω και νιώθω ότι αν ενδώσω θα είναι σαν να το κάνω!
Ξέρω ότι θέλω να σε περιμένω, ότι όταν βγεις θέλω να είμαι μαζί σου, να φύγουμε μαζί!
Αυτό ονειρεύομαι...
Μου λείπεις πολύ και δεν μου φτάνουν τα λίγα λεπτά που μιλάμε στο τηλέφωνο.
Πονάω να σε ακούω απλά και να μην μπορώ να σε φιλήσω, να σε αγκαλιάσω και να σε δω να μου χαμογελάς!
Μακάρι να ήσουν εδώ και να μην χρειαζόταν να σκέφτομαι όλα αυτά που σκέφτομαι!
Δεν θέλω να βάλω κανέναν άλλον στη ζωή μου, δεν μπορώ να το κάνω!
Θέλω να βγεις από εκεί μέσα όσο πιο σύντομα γίνεται...

Very soon!

Ήταν Οκτώβριος όταν τον γνώρισα.
Στάθηκε μπροστά μου με γυρισμένη την πλάτυ του. Τα μπράτσα του ήταν τόσο τεράστια. 
Έκανα νόημα στη φίλη μου, σήκωσα τα χέρια μου και έκανα και καλά ότι τον αγγίζω.
Και τότε γύρισε και χαμογέλασα από ντροπή.
Εκείνος με έπιασε από το χέρι και με πήρε να χορέψουμε.

Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο. Και βρεθήκαμε.

Περίεργα τηλέφωνα, περίεργες ώρες, περίεργες συμπεριφορές!

Κι εγώ; Εγώ να του λέω να μου πει την αλήθεια!
Μέσα μου το ήξερα αλλά δεν ξέρω αν με ένοιαζε κιόλας...
Εγώ έβλεπα τη συμπεριφορά που είχε απέναντι μου.

Έφυγε για περίπου ένα μήνα. Κι όμως μπορεί να μην ήταν εδώ αλλά η επικοινωνία μας ήταν καθημερινή.

Και όταν γύρισε από τη Νιγηρία και μου έδωσε το φόρεμα που είχε αγοράσει για εμένα, η χαρά μου ήταν τόσο αληθινή επειδή με σκέφτηκε. Ακόμα κι αν αναρωτιόμουν που θα μπορούσα να το φορέσω.

Γιορτάσαμε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου μια μέρα μετά, πίνοντας κρασί και δίνοντας του κάτι μικροπράγματα που είχα αγοράσει για το σπίτι του.
Βγάλαμε φωτογραφίες και εκείνος τράβηξε βίντεο.
Εκείνη την ημέρα μου έμαθε και την λέξη "αγκαλιά" στη γλώσσα του.

Ήθελα να κοιμάμαι μαζί του.Μου άρεσε να κοιμόμαστε αγκαλιά ακόμα κι αν ροχάλιζε απίστευτα.

Ένα βράδυ μαγείρεψα και φάγαμε μαζί. Χάρηκα που του άρεσαν και η απάντηση στον αν πέρασα το τεστ ήταν "Ναι". Κι ο φόβος μου για το αν θα μπορούσαμε να ταιριάξουμε κάπως στο φαγητό, ξεπεράστηκε.

Καθόμασταν αγκαλιά στο κρεβάτι και εκείνος με χάιδευε στο κεφάλι.
Με ρώτησε αν θα πάω μαζί του την επόμενη φορά στη Νιγηρία. Και απάντησα "Ναι!"
Και τότε έπαψα να αναρωτιέμαι που θα φορέσω το φόρεμα που μου πήρε.

Εκείνο το πρωινό της Δευτέρας ξύπνησα με ένα καμπανάκι να χτυπάει μέσα μου.

Και μετά εκείνος εξαφανίστηκε.

Το βράδυ εκείνης της Παρασκευής τα πράγματα έγιναν περίεργα.

Κι άρχισα να ανησυχώ.

Έψαξα παντού και τελικά βρήκα απαντήσεις.

Τώρα; Τώρα δεν τον βλέπω. Με παίρνει εκείνος τηλέφωνο.

Τον βλέπω στο βίντεο που τράβηξε. Και μου λείπει.

8 χρόνια μου είπαν. Εκείνος λέει "Very soon".

Και εγώ τον πιστεύω. Θέλω να τον πιστέψω.

Very soon we will be again together baby μου.