Merry Christmas!

Χρόνια Πολλά!!!
Καλά Χριστούγεννα!

Εμείς!

Ειλικρινής θέλω να είσαι απεναντι μου...όσο κι αν αυτό μπορεί να πονάει...
Είναι στιγμές που θέλω να τα μάθω όλα...με 'τρώει' η περιέργια...και άλλες που προτιμώ την γνωστή σιωπή σου...
Δεν περιμένω τίποτα απο εσένα...δεν θέλω τίποτα απο εσένα...ίσως μόνο την ελάχιστη προσοχή σου...
Εμείς δεν θα είμαστε ποτέ μαζί...
εμείς ίσως και να περάσουμε αρκετές ακόμα στιγμές μαζί...
εμείς μπορεί να περπατήσουμε αρκετές φορές ακόμα πιασμένοι απο το χέρι...μπορεί να ανταλλάξουμε πολλά φιλιά ακόμα...
μπορεί εγώ και εσύ να βρεθούμε ελάχιστες φορές αγκαλιά σε ένα κρεβάτι και περισσότερες στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου...μπορεί εγώ να μην σου πω ποτέ το 'Σ'αγαπώ!' και εσύ ποτέ να μην το νιώσεις τελικά...
εμείς δεν θα είμαστε ποτέ φίλοι αλλά ούτε και ζευγάρι...γιατί αυτά που νιώθει ο καθένας μας ξεχωριστά θα εμποδίζει πάντα το ένα απο τα δύο...
εμείς ίσως κάποτε βγούμε αυτή την φωτογραφία που τόσες φορές προσπαθήσαμε να βγάλουμε,και η οποία στο τέλος πολύ πιθανόν να μείνει ξεχασμένη σε κάποιο παλιό κινητό...
Η ιστορίας μας δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ...γιατί της λείπουν βασικά κομμάτια...και χρειάζεται και κάποιες διορθώσεις...αλλά θα μείνει ξεχασμένη,σκονισμένη ανάμεσα σε άλλες ιστορίες 'αγάπης',στην βιβλιοθήκη ενός ρομαντικού συγγραφέα,ο οποίος πέθανε απο παράφορο έρωτα!

Κυριακή 27 Νοεμβρίου!

Τι μέρα και αυτή!
Την Παρασκευή στο φροντιστήριο,μιας συμμαθήτριας μου της έφυγε μια βλεφαρίδα...και κάναμε το κλασσικό παιχνιδάκι με την ευχή!
Δεν το σκέφτηκα και πολύ...

'Εύχομαι να δω τον Αλέξη!'

Η ευχή μου έγινε πραγματικότητα...ΝΑΙ!
Την Κυριακή βγήκα με τα παιδιά...δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα μπορούσα να σε δω...όπως τότε στο χορό του σχολείου...που το σκεφτόμουν πόσες μέρες πριν...
Βγαίνοντας απο το μαγαζί και έχοντας πιεί λίγο παραπάνω...σε πήρα τηλέφωνο...δεν είχα σκόπο να σου μιλήσω...σε είχα πάρει απλώς για να σε ακούσω και να το κλείσω...αλλά είπες το όνομα μου...'Όλγα,ξέρω ότι είσαι εσύ!'

'Θέλω να σε δω!'

Και ήρθες...και μόλις βρέθηκες μπροστά μου έμεινα να σε κοιτάω...Αχ!Πόσο όμορφος ήσουν...και κάθησες δίπλα μου...και μετά με έπιασες απο το χέρι και φύγαμε....και περπατήσαμε...και μιλούσαμε...και σου είπα όλα όσα ήθελα να σου πω...και ήταν στιγμές που δεν περπατούσα δίπλα σου...αλλά περπατούσα ανάποδα μπροστά σου...για να μπορώ να σε βλέπω...να κοιτάζω τα μάτια σου,το χαμόγελο σου!Να χοροπηδάω απο την χαρά μου σαν ένα πεντάχρονο και να πέφτω στην αγκαλιά σου...και να σε αγκαλιάζω τόσο σφιχτά γιατί φοβόμουν ότι θα μου φύγεις!

'Μου έλειψες τόσο πολύ!!!'

'Θύμασαι;Τότε που είχες έρθει σπίτι μου!'
'Θυμάμαι!'
Κάτι σου είπα για τον κέντρινο λόφο...

'Αυτό ήταν την δεύτερη φορά που βγήκαμε.'

Θυμάσαι!Όντως θυμάσαι κάποια πράγματα!
Ξέρεις ένας ακόμα λόγος που σ'αγαπάω είναι ότι μαζί σου κάνω πράγματα που δεν έχω κάνει με κανέναν άλλο...περνάω τόσο τέλεια...ζω έντονες στιγμές!
Θυμάμαι ακόμα να ανεβαίνω μέσα στο σκοτάδι τα σκαλιά εκείνης της πολυκατοικίας...εσύ να με κρατάς απο το χέρι και με το άλλο να κρατάς το κινητό για βλέπεις τα σκαλιά!Και μετά να βγαίνουμε στην ταράτσα...ναι,στην ταράτσα...και τελικά εγώ, η πιο κρυουλιάρα να μην αισθάνομαι το κρύο...γιατί ήσουν εκεί και είχα ζεσταθεί αρκετά!
Όταν κατεβαίναμε τα σκαλιά και φώτιζες με το κινητό για να βλέπω...εγώ σου είπα ότι θέλω να κοιτάω εσένα και όχι τα σκαλιά...και μετά απο λίγο κόντεψα να πέσω!
Και μετά όταν είμασταν μπροστά στα ταξί και περίμενες να μπω σε ένα απο αυτά...εγώ δεν ήθελα να σε αφήσω...και σε αγκάλιαζα και κολλούσα επάνω σου...γιατί δεν ήθελα να φύγω...εκεί ήθελα να μείνω στην αγκαλιά σου...να ξημέρωνε η μέρα και να ήμουν ακόμα δίπλα σου...γιατί ΦΟΒΟΜΟΥΝ!
Τελικά όμως με πήρες χθες τηλέφωνο όπως μου είχες υποσχεθεί...αλλά τώρα τι;
Πάλι τα ίδια...μήπως σε έχω κουράσει;Γιατί εμένα με έχει κουράσει τόσο πολύ η συμπεριφορά μου...!Αφού έτσι και αλλιώς ποτέ δεν θα είμαστε μαζί...
Πότε θα σε ξανα δώ;Ποτέ θα ξαναμιλήσουμε;

Αχ αυτό το 'πότε'...που μπορεί πολύ απλά να γίνει και ποτέ!!!

Μην σβήσεις...

Καληνύχτα όνειρο μου...
Σε παρακαλώ μην σβήσεις το πρωί!

Γιατί περιμένω ακόμα;

'Απλά δεν θέλω να περιμένω για κάτι το οποίο τελικά μπορεί και να μην γίνει...!'

Γιατί περίμενα αρκετά...περίμενα όλο το χειμώνα...και μετά όλη την άνοιξη...και ονειρευόμουν...και περίμενα...περίμενα να έρθει το καλοκαίρι...και πίστευα...πίστευα ότι θα έκανες αυτό που μου είχες υποσχεθεί...
Και ήρθε και το καλοκαίρι και περίμενα...μέχρι και την τελευταία στιγμή περίμενα...
Πες μου όμως γιατί ακόμα περιμένω...
Γιατί περιμένω;
Τι περιμένω εεε;
Το επόμενο καλοκαίρι...όπως περίμενα και αυτό που πέρασε...και ονειρεύομαι...εσένα και εμένα...σε μια παραλία...αγκαλιά...να μου κρατάς το χέρι και να με κοιτάς στα μάτια...να μου χαιδεύεις τα μαλλιά και να με φιλάς...

Στο διάολο...γιατί περιμένω ακόμα;

Ευτυχώς που υπάρχεις!

Θα λέω όσο έχω φωνή
Ευτυχώς που υπάρχεις
Κι ας φεύγεις μακριά μου κι εσύ
Κι αν είσαι λάθος φριχτό
Ευτυχώς που υπάρχεις
Τα λάθη μας παν' στο Θεό
Θα λέω όσο έχω φωνή
Ευτυχώς που υπάρχεις
Σε κάποια γωνιά μες στη γη!
Κι αν είσαι ιδέα μου εσύ
Ευτυχώς που υπάρχεις
Μια ιδέα είναι κι η ζωή!

http://www.youtube.com/watch?v=s_leSt32dqs&feature=related

Μην μου υπόσχεσαι...

Όλα κυλάνε κανονικά...σχολείο,φροντιστήριο...και νιώθω κούραση αν και δεν έχω προσπαθήσει ούτε στο ελάχιστο...συνεχίζω να κοροιδεύω τον εαυτό μου!
Σε σκέφτομαι...ποτέ δεν παύω να σε σκέφτομαι...
Νομίζω ότι θέλω να σε δω...όσο δύσκολο όμως ήταν να σε πάρω τηλέφωνο άλλο τόσο δύσκολο είναι να σου πω ότι θέλω να σε δώ...περισσότερο φοβάμαι ότι δεν θα θέλεις να με δεις...και τελικά θα απογοητευτώ...!
Κάνω συνεχώς σχέδια...πότε μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο...ίσως λίγο πριν τα Χριστούγεννα για να σου ευχηθώ για τις γιορτές...ίσως στη γιορτή σου ή στα γενέθλια σου... Ξέρω όμως ότι τα καλύτερα είναι τα αυθόρμητα...τα 'ξαφνικά'...ξέρω ότι όταν νιώσω την ανάγκη να σου μιλήσω θα σε πάρω...μπορεί να διστάσω στην αρχή...αλλά θα το τολμήσω...!
Πέρασε μια εβδομάδα και μια μέρα απο τοτε που μιλήσαμε...δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι μέσα μου μετά απο την συζήτηση μας...αλλά νιώθω μια ηρεμία...ξέρω ότι είσαι καλά και αυτό μου αρκεί!