Κυριακή 27 Νοεμβρίου!

Τι μέρα και αυτή!
Την Παρασκευή στο φροντιστήριο,μιας συμμαθήτριας μου της έφυγε μια βλεφαρίδα...και κάναμε το κλασσικό παιχνιδάκι με την ευχή!
Δεν το σκέφτηκα και πολύ...

'Εύχομαι να δω τον Αλέξη!'

Η ευχή μου έγινε πραγματικότητα...ΝΑΙ!
Την Κυριακή βγήκα με τα παιδιά...δεν είχα στο μυαλό μου ότι θα μπορούσα να σε δω...όπως τότε στο χορό του σχολείου...που το σκεφτόμουν πόσες μέρες πριν...
Βγαίνοντας απο το μαγαζί και έχοντας πιεί λίγο παραπάνω...σε πήρα τηλέφωνο...δεν είχα σκόπο να σου μιλήσω...σε είχα πάρει απλώς για να σε ακούσω και να το κλείσω...αλλά είπες το όνομα μου...'Όλγα,ξέρω ότι είσαι εσύ!'

'Θέλω να σε δω!'

Και ήρθες...και μόλις βρέθηκες μπροστά μου έμεινα να σε κοιτάω...Αχ!Πόσο όμορφος ήσουν...και κάθησες δίπλα μου...και μετά με έπιασες απο το χέρι και φύγαμε....και περπατήσαμε...και μιλούσαμε...και σου είπα όλα όσα ήθελα να σου πω...και ήταν στιγμές που δεν περπατούσα δίπλα σου...αλλά περπατούσα ανάποδα μπροστά σου...για να μπορώ να σε βλέπω...να κοιτάζω τα μάτια σου,το χαμόγελο σου!Να χοροπηδάω απο την χαρά μου σαν ένα πεντάχρονο και να πέφτω στην αγκαλιά σου...και να σε αγκαλιάζω τόσο σφιχτά γιατί φοβόμουν ότι θα μου φύγεις!

'Μου έλειψες τόσο πολύ!!!'

'Θύμασαι;Τότε που είχες έρθει σπίτι μου!'
'Θυμάμαι!'
Κάτι σου είπα για τον κέντρινο λόφο...

'Αυτό ήταν την δεύτερη φορά που βγήκαμε.'

Θυμάσαι!Όντως θυμάσαι κάποια πράγματα!
Ξέρεις ένας ακόμα λόγος που σ'αγαπάω είναι ότι μαζί σου κάνω πράγματα που δεν έχω κάνει με κανέναν άλλο...περνάω τόσο τέλεια...ζω έντονες στιγμές!
Θυμάμαι ακόμα να ανεβαίνω μέσα στο σκοτάδι τα σκαλιά εκείνης της πολυκατοικίας...εσύ να με κρατάς απο το χέρι και με το άλλο να κρατάς το κινητό για βλέπεις τα σκαλιά!Και μετά να βγαίνουμε στην ταράτσα...ναι,στην ταράτσα...και τελικά εγώ, η πιο κρυουλιάρα να μην αισθάνομαι το κρύο...γιατί ήσουν εκεί και είχα ζεσταθεί αρκετά!
Όταν κατεβαίναμε τα σκαλιά και φώτιζες με το κινητό για να βλέπω...εγώ σου είπα ότι θέλω να κοιτάω εσένα και όχι τα σκαλιά...και μετά απο λίγο κόντεψα να πέσω!
Και μετά όταν είμασταν μπροστά στα ταξί και περίμενες να μπω σε ένα απο αυτά...εγώ δεν ήθελα να σε αφήσω...και σε αγκάλιαζα και κολλούσα επάνω σου...γιατί δεν ήθελα να φύγω...εκεί ήθελα να μείνω στην αγκαλιά σου...να ξημέρωνε η μέρα και να ήμουν ακόμα δίπλα σου...γιατί ΦΟΒΟΜΟΥΝ!
Τελικά όμως με πήρες χθες τηλέφωνο όπως μου είχες υποσχεθεί...αλλά τώρα τι;
Πάλι τα ίδια...μήπως σε έχω κουράσει;Γιατί εμένα με έχει κουράσει τόσο πολύ η συμπεριφορά μου...!Αφού έτσι και αλλιώς ποτέ δεν θα είμαστε μαζί...
Πότε θα σε ξανα δώ;Ποτέ θα ξαναμιλήσουμε;

Αχ αυτό το 'πότε'...που μπορεί πολύ απλά να γίνει και ποτέ!!!