Θα μου περάσει!

Επιτέλους τον έβλεπε,τον άγγιζε,τον φιλούσε...
Ήταν εκεί δίπλα του,μαζί του...
Όλες αυτές οι σκέψεις...
Γιατί έκλαιγε μια τόσο ξεχωριστή για εκείνη στιγμή;!
Τα δάκρυά της έκαναν το φιλί τους ακόμα πιο υγρό...προσπαθούσε μάταια να μπλοκάρει τις σκέψεις της, να ζήσει μόνο τη στιγμή...μα ακόμα κι αυτή η ίδια η στιγμή της έφερνε δάκρυα στα μάτια...εκείνος σαν κατάλαβε ότι κάτι περίεργο συνέβαινε ακούμπησε τα δύο του χέρια απαλά στο πρόσωπό της και προσπάθησε να την απομακρύνει...δεν έπρεπε να την δει να κλαίει...
Όχι!
Σηκώθηκε από πάνω του κι έτρεξε στο μπάνιο κλείνοντας την πόρτα...έμεινε εκεί για λίγο και μόλις ένιωσε ότι ηρέμησε ήταν έτοιμη να βγεί έξω, να αντιμετωπίσει την κατάσταση αλλά και την ερώτηση που σίγουρα θα της έκανε...
-Τι συμβαίνει,την ρώτησε εκείνος μόλις την αντίκρυσε...
Στάθηκε απέναντι του κοιτάζοντας τον βαθιά στα μάτια...Πόσο λαχταρούσε να ξεδιπλώσει μπροστά του κάθε συναίσθημα που είχε για εκείνον!Θα το έκανε όμως;
-Πονάω!
-Που;Δεν νιώθεις καλά;
Έσκυψε το πρόσωπό της...τι να του έλεγε...δεν θα ομολογούσε ποτέ την αλήθεια...από φόβο;ή από εγωισμό;Αυτό ούτε η ίδια το γνώριζε καλά καλά!
-Άστο,δεν είναι τίποτα!Θα μου περάσει!
Αυτή ήταν η πιο γρήγορη,μη αληθινή απάντηση που θα μπορούσε να δώσει!

Αν τότε εκείνος την πλησιάζε περισσότερο,την χαίδευε τρυφερά στο μάγουλο και της έλεγε...

'Μην ανησυχείς μικρό μου!Όλα θα περάσουν!'

Ίσως τότε πράγματι να περνούσαν όλα...ο πόνος,ο φόβος,όλα τα αρνητικά συναισθήματα...και όλο της το είναι να γέμιζε από αγάπη και μόνο!!!

Δεν θα το αντέξω!

Αν ήρθε η ώρα να ξανά πονέσω...ας ξανά πονέσω...δεν είναι ο πόνος που φοβάμαι...έτσι και αλλιώς δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό που είναι γραμμένο...
Άλλο είναι αυτό που θέλω να αποφύγω...
Σε εκλιπαρώ,αν μ'ακούς...όχι με τον ίδιο τρόπο...όχι για τον ίδιο λόγο...ας μην επαναληφθεί η ίδια ιστορία...πραγματικά σου μιλάω δεν θα το αντέξω...ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΩ!!!
Ήδη το μυαλό μου έχει αρχίσει να τα χάνει...η καρδιά μου κάνει χαζά όνειρα...κι εγώ κάθομαι και περιμένω να συμβεί ένα θαύμα!
Μπορεί τότε να έπεσα στο πάτωμα και να κατάφερα μετά από πολλές δυσκολίες να σηκωθώ-κι ακόμα να με πονάει κάποιες φορές εκείνη η ιστορία-μα αν πέσω τώρα για τον ίδιο ακριβώς λόγο όπως τότε
...δεν θα πέσω απλά...ένα με το πάτωμα θα γίνω,και δεν ξέρω πως κι αν σηκώνεσαι μετά από εκεί...!

...λίγες στιγμές πριν κοιμηθώ...

Καληνύχτα!

Μεγάλος πόθος!

Σε παρακαλώ μην βιαστείς...θέλω να κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται...για αυτή μόνο τη στιγμή ο χρόνος να πάψει να κυλά με τον κανονικό του ρυθμό!
Θέλω να νιώσω κάθε άγγιγμα σου...κάθε φιλί σου πάνω στο κορμί μου που καίγεται...τα χέρια σου χαιδεύουν τα μαλλιά μου σε όλο το μήκος τους...σε φιλάω τόσο αχόρταγα,τόσο απελισμένα...θέλω να κλέψω όσα περισσότερα φιλιά σου γίνεται...Αγγίζεις την μέση μου,παίζεις με τις αντοχές μου ενώ τα χείλη σου κατακλείζουν με φιλιά το λαιμό μου...
Ακούς την ανάσα μου;Μπορεί να σου προδώσει αμέσως την κατάσταση μου!
Όλο μου το κορμί ανατριχιάζει...σε θέλω...σε θέλω τόσο πολύ!
Όλη αυτή η ένταση ξυπνάει το θηρίο που κρύβω μέσα μου και τα νύχια μου γδέρνουν το δέρμα σου!
Δεν το αντέχεις...μου αρπάζεις τα χέρια και τα κρατάς σφιχτά...το ξέρεις ότι με πονάς αλλά το βλέμμα σου είναι σαν να μου λέει: "Όχι σε εμένα αυτά μικρή!".
Προσπαθώ να σε φιλήσω...μα δεν με αφήνεις και επιμένεις να με πονάς...
Με τρελαίνεις και την βρίσκεις!
Μου χαμογελάς πονηρά και τότε με σπρώχνεις πίσω κι ανεβαίνεις από πάνω μου...τα μάτια σου μπροστά στα μάτια μου...τα χείλη σου κοντά στα δικά μου...το σώμα σου πάνω στο σώμα μου...μου χαρίζεις τα φιλιά που τόσο λαχταράω χωρίς να περιορίζεσαι μόνο στα χείλη μου μα κατεβαίνοντας κάθε τόσο και λίγο πιο κάτω...τα χέρια μου εξερευνούν το κορμί σου..λιώνω από καύλα κι ακόμα δεν έχουμε αρχίσει...σε θέλω...σε θέλω μέσα μου...σε θέλω για αυτό το βράδυ...και για το επόμενο...και για όσα βράδια θα έρθουν ακόμα...να με γαμάς και να χάνομαι!

Η Ιστορία του Αν.!

Τον Αν. τον γνώρισα αρχές Μαϊου μέσω skype.Είχε κάνει add μια φίλη του που είχε λίγο πολύ το ίδιο όνομα με το δικό μου, είδε τη φωτογραφία με τα ροζ μπαντάζ μου και είπε να με κάνει φίλη!
Αρχίσαμε να μιλάμε...εγώ στην αρχή υπήρξα πολύ διστακτική και απόμακρη δεν είχα σκοπό να το τραβήξω για πολύ,το επόμενο πρωί κιόλας θα τον διέγραφα!
Τελικά όμως δεν το έκανα!
Και συνεχίσαμε να μιλάμε...
Ο Αν. όμορφο και καλό παιδί...με αρκετές δόσεις τρέλας κια παράνοιας θα έλεγα-χαχα,αρκετές φορές με τρόμαζε με αυτά που έλεγε και έκανε!-21ος ετών,κολυμβητής με μεγάλες πλάτες, άσσος στους υπολογιστές, φοιτητής που όμως θα σταματούσε τις σπουδές του για να πάει στο στρατό...κάτι που δεν έγινε τελικά καθώς από εκεί που περίμενε να μπει στο στρατό βρέθηκε στο νοσοκομείο...στις εξετάσεις που έκανε για το στρατό διαγνώστηκε με πνευμοθώρακα!
Τα πέρασε δύσκολα αλλά τελικά τα κατάφερε...αν και μετά την εγχείρηση έπρεπε να προσέχει πολύ και πλέον δεν μπορεί να πετάξει ποτέ με αεροπλάνο καθώς είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο!
Την πρώτη φορά που μιλήσαμε με κάμερα μου είχε πει ότι μοιάζω με ξωτικό και συγκεκριμένα με την Γκαλαντριελ από τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών!-Καμία σχέση φυσικά!-
Μετά από μια εβδομάδα βρεθήκαμε τελικά και από κοντά...Πήγαμε αρχικά για καφέ και μετά για ποτό...
Όταν ο καθένας μας μοιράστηκε με τον άλλον την ιστορία του...του είπα τα πάντα χωρίς να παραλείψω τίποτα...ακόμα και πράγματα που κάποιες φορές ντρέπομαι να παραδεχτώ!
Δεν ξέρω γιατί, όμως η δικιά του ιστορία ήταν αυτή που μου έκανε περισσότερο εντύπωση!
Ήταν ακόμα ερωτευμένος με τον παιδικό του έρωτα,την Ε....μια κοπέλα στην ηλικία μου που ήταν στην ίδια ομάδα κολύμβησης  και την οποία φίλησε για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμα στο δημοτικό,όταν είχαν πάει με την ομάδα σε κάποιους αγώνες...υπήρξαν μαζί για κάποιο διάστημα στο γυμνάσιο νομίζω...πάντα την ήθελε...κι από όσα μου έλεγε καταλάβαινα ότι κι αυτή τον ήθελε...σε πιο μεγάλη ηλικία τελικά αυτή τα έφτιαξε με κάποιον άλλο,μακρινό φίλο του Αν....δεν έπαψαν όμως να βρίσκονται οι δυο τους...όπως μου είπε πίστευε ότι αυτό που του έτυχε με την αρρώστια ήταν τιμωρία για αυτό που έκανε στον φίλο του...!Αυτή τελικά έφυγε κάπου στο εξωτερικό σε κάποιο πρόγραμμα ανταλλαγής, αν φυσικά θυμάμαι καλά!
Γίνεται να είσαι τόσa χρόνια ερωτευμένος με το ίδιο άτομο;!
Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι περισσότερες λεπτομέρεις γιατί έχει περάσει και αρκετός καιρός...αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι είναι ακόμα ερωτευμένος μαζί της,μετά από όσα έχουν γίνει, μετά από τόσα χρόνια!
Κάναμε καλή παρέα...και καμια φορά αναρωτιέμαι τι κάνει...Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος μοιραζόνταν μαζί μου μια τέτοια ιστορία 'αγάπης'!
Έφυγε από τη ζωή μου τόσο ξαφνικά όσο μπήκε...άφησε όμως το στίγμα του μπορώ να πω!

Η Λαμπρινή και ο Φωτούλης...

 

Ένα όμορφο βραδάκι ξεχωριστό απο τ'άλλα...
Το φεγγάρι, ο Φωτούλης, κι ένα λαμπρό αστέρι, η Λαμπρινή, έπιασαν την κουβέντα...
-Λαμπρινή, κοιμάσαι;
-Όχι Φωτούλη ακούω το νανούρισμα του αέρα.
-Όμορφη νύχτα η αποψινή...
-Όμορφη, όταν είμαι κοντά σου.
-Το πρωί που δεν σε βλέπω Λαμπρινή, μου λείπεις.
-Αγάπη είναι να με νιώθεις δίπλα σου ακόμα και όταν λείπω...

-Κοίτα Φωτούλη, εκεί κάτω έχει κι άλλους σαν και εμάς.
-Νομίζω πως ζήλεψαν την αγάπη μας!
-Θέλω να πάω εκεί, να τους ρωτήσω αν η αγάπη τους είναι τόσο μεγάλη όσο η δική  μας.
-Μη φεύγεις Λαμπρινή!
-Μα θέλω να τους πω πως η δική μας είναι η μεγαλύτερη!
-Φώναξε τους το.
-Το φωνάζω μα δεν τ'ακούν.
-Ζωγράφισέ το με τ'αστέρια .
-Φοβάμαι μήπως τρεμοσβήσουν και χαθούν.

-Το ταξίδι είναι μακρύ.Θα χαθείς.
-Η λάμψη σου θα μου φέγγει το δρόμο.
-Θα γυρίσεις  Λαμπρινή;
-Ναι,γιατί η δική μας η αγάπη είναι η μεγαλύτερη.

Και η Λαμπρινή ξεκίνησε το ταξίδι της...
Φτάνοντας στο βυθό της θάλασσας βρήκε ένα ψάρι...
-Ξέρεις που είναι αυτοί που ζήλεψαν την αγάπη μας;
-Δεν καταλαβαίνω τι μου λες,απάντησε το ψάρι.
-Καλά, ξέρεις τότε που είναι εδώ το σπίτι της αγάπης;
-Αυτή δεν έχει σπίτι, η αγάπη ζει παντού...
-Είναι δηλαδή τόσο μεγάλη που δεν χωράει κάπου;
-Ναι. Μόνο στέκεται για λίγο να ξεκουραστεί...
-Αλήθεια, που;
-Καμιά φορά  μέσα σε μια αγκαλιά.
-Αλλού;
-Καμιά φορά πάνω σε ένα χαμόγελο.
- Αλλού, αλλού;
-Καμιά φορά μέσα σε μια αγκαλιά μαργαρίτες που μοσχοβολούν άνοιξη...
-Ακόμα και στα τριαντάφυλλα που μ'αρέσουν;
-Ακόμα κι εκεί...
-Η αγάπη είναι... ΠΑΝΤΟΥ!!! Κι αν κρυφτείς σε βρίσκει;
-Ναι, γιατί αυτή κρατάει όλα τα κλειδιά.
-Και αν το δικό μου το χάσει;
-Τότε πρέπει εσύ να της δώσεις άλλο.

-Σ'ευχαριστώ! Τι ευτυχία να μυρίζεις την αγάπη παντού!

Και γέμισε ξαφνικά η θάλασσα και ο ουρανός χαρά, χαρά τόσο μεγάλη που έστησε πανηγύρι.
Μα το πανηγύρι κι η χαρά ήταν τόσο ηχηρά που σήκωσαν φουρτούνα...

-Που είσαι αγάπη να με βρείς τώρα που είμαι μόνη;

-Φωτούλη είσαι εδώ;
-Λαμπρινή!!!
Πήγε τρέχοντας να την βρεί .Και ήταν σαν να'γινε ξαφνικά η γη και ο ουρανός ένα.

-Λαμπρινή, δεν μου ορκίστηκες πως θα έρθεις;
-Ναι, μα τώρα σβήνω και δεν μπορώ...
-ΜΠΟΡΕΙΣ! ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ!

-Σ'ΑΓΑΠΩ!
-ΕΛΑ!!!

-Σ'ΑΓΑΠΩΩΩ!
-Θα φύγεις ξανά;
-Ποτέ, όσο θα με κρύβεις στην αγκαλιά σου!
Αλήθεια, πόσο όμορφη είναι αυτή η αγκαλιά σου...

Της ημέρας...

Είχε λέει ο μπαμπάς μου μια μεγάλη μηχανή και με άφησε να την οδηγήσω...στην αρχή έτρωγα βούτες αλλά εκεί που άρχισα να παίρνω το κολάι και ήταν και το καλύτερο μέρος...ένα κύμα ύδατος με έκανε λούτσα!
Η πολυαγαπημένη μου αδερφή έριξε πάνω μου ένα ποτήρι νερό-καταλάθος-!
Και κάπως έτσι χάλασε αυτό το πολύ ωραίο όνειρο...
Και είχα ένα όμορφο κυριακάτικο ξύπνημα!

Καλή Κυριακή κ' Καλό Μήνα με πολλά χαμόγελα και ελπίδα ότι όλα θα φτιάξουν!:)

Μια τέτοια μηχανή ήταν σε μπλέ χρώμα!Αχ!