...with brave wings she flies!

 

Τι κι αν σου λείπουν τα φτερά...μπορείς και πάλι να πετάξεις!Αρκεί να το πιστέψεις!  

Καληνύχτα! :)

Φωτογραφίες σου...

Φωτογραφίες σου...που τράβηξαν άλλοι,που ανέβασαν άλλοι για εσένα!
Αν ψάξω όλο και κάποια βρίσκω...και κάθομαι και σε χαζεύω αφού δεν μπορώ να σε έχω!
Φωτογραφίες σου...που δεν επιτρέπετε να έχω...μα για μια φορά έκανα την παρανομία μου και αποθήκευσα μια απο αυτές...την πιο ωραία...!
Εκείνη που μπορώ να βλέπω καθαρά τα μάτια σου...τα χείλη σου...όλη την ομορφιά σου! Γιατί είσαι τόσο όμορφος...πάντα ήσουν!
Κάθομαι και σε κοιτάω μέσα στα μάτια και σκέφτομαι πόσο μου έχεις λείψει...πόσο θέλω να σε δω...κι αναρωτιέμαι...άραγε θα σε ξανα δω!Απάντηση όμως δεν παίρνω...συνεχίζεις να με κοιτάς απλά με αυτό το υπέροχο βλέμμα...ώσπου κάποια στιγμή το ξίφος που κρατάς με καρφώνει κατευθείαν στην καρδιά!!!
Είναι και το άλλο...όσες φωτογραφίες σου κι αν ζητήσεις(αν το ζήτησες εσύ) να διαγράψουν, δεν θα καταφέρεις ποτέ να διαγράψεις εκείνες που τράβηξα εγώ με το φακό των ματιών μου και το φιλμ του μυαλού μου!
Γιατί εκείνες είναι τόσο μοναδικές όσο αυτό που νιώθω για εσένα!
Και δεν τις έχει κανένας άλλος παρά μόνο εγώ!
Πονάει τόσο πολύ που δεν μπορώ να τις σχίσω σε μικρά κομματάκια...
Απλά τις εμφανίζω συνεχώς στο μυαλό μου...
Η τελευταία φορά που σε είδα να οδηγάς...ήταν πρωί ξημερώματα...φορούσες τα γυαλιά ηλίου και εγώ καθόμουν και σε κοίταζα από τη θέση του συνοδηγού!
Εκείνο το πρωινό στην Αθήνα...που ετοιμαζόσουν να πας στη δουλειά και φορούσες τη φόρμα...και τότε άνοιξα τα μάτια μου,γύρισες και με κοίταξες την ώρα που ντυνόσουν,σου χαμογέλασα,σε χαιρέτησα και έκλεισα τα μάτια μου για να ξανα κοιμηθώ!
Στην Αθήνα πάλι όταν σε αποχαιρετούσα...εκείνη ήταν και είναι η πιο πολύτιμη φωτογραφία μου...γιατί δεν ήξερα αν θα σε ξανα έβλεπα...το γαλάζιο πουκάμισο σου,πήγαινε τόσο πολύ με το σκούρο χρώμα του δέρματος σου...και τα μάτια σου που με κοιτούσαν...το φως της μέρας τα έκανε να λάμπουν!!!Ή μήπως εγώ τα έβλεπα έτσι;
Όταν πάλι μου έδειχνες εκείνο το δορυφόρο που περνούσε εγώ δεν φωτογράφιζα τίποτα άλλο πέρααπό το στήθος σου που ακουμπούσα επάνω και το χέρι σου που είχες περασμένο γύρω μου! 
Πόσες φωτογραφίες σου θα μπορούσα να σου εμφανίσω...δεν θα το πίστευες ούτε ο ίδιος...
Μα τι σημασία έχει πια...αφού έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο, μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο...

ΕΓΩ!

Κι αν τύχη ποτέ και ξανά βρεθείς στη πόρτα μου, εγώ θα πρέπει τάχα να σε απορρίψω;
Εγώ που σου δίνω ευχή και κατάρα μαζί;
Εγώ, που παρακαλάω τα αστέρια να μου χαρίσουν ακόμα μια στιγμή μαζί σου κάτω από το φως του νυχτερινού ουρανού κι ύστερα ας σβήσουν...ας μην λάμψουν ξανά για εμένα!
Εγώ, που όλοι οι δρόμοι μου θα'θελα να με φέρνουν κοντά σου!
Εγώ, που θα ήθελα να είχα φτερά για να πετάω μαζί σου!
Εγώ, που παρακαλάω τον εαυτό μου να μην σε σκέφτεται μα όταν δεν κοιτά σε φέρνω κρυφά στο μυαλό μου!
Εγώ, που μου απαγορεύεται να κάνω όνειρα μαζί σου...για εμάς...αλλά εγώ φαντάζομαι, τέτοια εποχή που είναι να φτιάχνουμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες μαζί,
να χαζογελάμε,να γινόμαστε χάλια και μετά να δοκιμάζουμε τα δημιουργήματα μας μαζί μέχρι να μην χωράνε άλλα στα στομάχια μας!
Εγώ, που ανατριχιάζω στην θύμιση των φιλιών σου!
Εγώ, που όπου σταθώ και όπου βρεθώ αναζητώ την παρουσία σου...κάθε φορά όμως η απουσία σου γίνεται και πιο έντονη όχι μόνο στην ίδια γη που πατούμε...αλλά και στη γη των ονείρων μου...των σκέψεων μου...εκεί που κανένας άνθρωπος ακόμα δεν έχει πατήσει το πόδι του!
Εγώ, που θα ήθελα να ήμουν κάτι καλύτερο για εσένα!
Εγώ, που άλλον δεν θέλω παρά εσένα...που δεν συγκρίνω κανένα με εσένα... που ψάχνω να βρώ κάποιον σαν εσένα...!
Πως να βρω ΕΓΩ τη δύναμη να πω στην καρδιά μου να αρνηθεί αυτόν τον πλασματικά  φτιαγμένο έρωτα της!

Η μεταμόρφωση του γίγαντα...

"Λοιπόν; Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε; Καλύτερα έτσι. Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. Αν έμενε, κι ανακάλυπτες τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, θα πληγωνόσουν για πάντα.."

 ~Λουντέμης

Δεν με πλήγωσε...περισσότερο θα έλεγα ότι με απογοήτευσε!

Όχι επειδή έφυγε μακριά μου,ούτε επειδή αποφάσισε να είναι με κάποια άλλη!

Απλά πίστευα ότι ήταν ειλικρινής...πίστευα ότι οι γίγαντες τουλάχιστον είχαν αυτή την τεράστια δύναμη της ειλικρίνειας...ότι με τέτοιο μέγεθος δεν θα συμπεριφέρονταν σαν μικρά πλασματάκια...

Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο...να πληγώσεις τον άλλο με την ειλικρίνεια σου ή να τον πληγώσεις αργότερα όταν η αλήθεια θα έρθει στο φως με την αποκάλυψη ότι δεν ήσουν τίποτα άλλο από ένας ψεύτης...ένας δειλός...!!!

Μπορεί να δυσκολευόμουν να το δεχτώ αλλά θα το καταλάβαινα!

Καταλαβαίνω πιο πολλά από όσα ίσως νόμιζες!

Και ήξερα ότι δεν είμαι αυτό που σου ταιριάζει...!

Αν γύριζα το χρόνο πίσω...σε εκείνο το βράδυ...εκείνο το βράδυ που μου πετούσες μπροστά στο βουρκωμένα μάτια μου όλες εκείνες τις ψεύτικες δικαιολογίες ενώ προσπαθούσα να βρω τι λάθος είχα κάνει...

Θα σε έφτυνα στα μούτρα...!

Ξέρεις αυτή τη φορά δεν θα προσπαθήσω να βρω τι λάθος έκανα εγώ...κάποιος άλλος έκανε λάθος αυτή τη φορά...και να είσαι σίγουρος ότι κάποτε θα στο αποδείξω!

Λυπάμαι μόνο που...ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ μου μεταμορφώθηκε σε ένα μικρό τόσο-τόσο δα μικρό ν α ν ο!

 

...έμαθα να ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Όταν με κάποιους ανθρώπους δεν ταιριάζω φεύγω μακρυά συνεχίζοντας, να τους αγαπώ διακριτικά και να τους νοιάζομαι ακόμα... 
Έμαθα να μην γυρεύω κανενός το κακό, μα απλώς να προσπερνώ όποιον με πλήγωσε άσχημα... 
Έμαθα να είμαι διακριτικός άνθρωπος, ώστε να μην προκαλώ το φθόνο των συνανθρώπων μου... 
Έμαθα να μην επιβάλλω την παρουσία μου, όταν καταλαβαίνω ότι είναι κάπου ανεπιθύμητη... 
Έμαθα να σέβομαι τους πάντες, ακόμα και όταν αυτοί δε με σέβονται...
 Έμαθα να ξέρω πότε είναι η ώρα να φεύγω όταν δεν με σηκώνει ένα μέρος...
 Έμαθα να διαβάζω τα συναισθήματα των γύρω μου....
 Έμαθα να κλαίω σιωπηλά μέσα στον ήχο της σιωπής μου... 
Έμαθα μέσα από όλα αυτά που βίωσα... Βιώνω και θα βιώνω να μην κάνω ότι δεν θέλω να μου κάνουν..... Μα πάνω από όλα έμαθα να ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!

Πεθαίνουν τα όνειρα...

Πεθαίνουν τα όνειρα μέσα στην εκπλήρωση...
Και μόνο εκείνα τ άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις
τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα...

~Τάσος Λειβαδίτης

Αν είναι γραφτό...

Μακάρι να είναι γραφτό και για εμάς...και κάπου,κάποτε έρωτά μου οι δρόμοι μας να ξανα συνταθούν...!

Θέλω να ελπίζω!

Ελπίζω!

ΕΛΠΙΔΑ!