Πρόσεχε...Μην πέσεις πάνω τους!

Όλα τα μονοπάτια ήταν κι αυτά κάποτε πράσινα κομμάτια γης...
Κομμάτια γης πλούσια σε βλάστηση...με το απέραντο πράσινο του χόρτου και άλλων διαφορετικών χρωμάτων από τα τόσα λουλούδια που άνθιζαν στην έκταση τους!
Ήρθε μια μέρα που κάποιος έφτασε μπροστά σε αυτό το καταπληκτικό σκηνικό και μαγεύτηκε από την ομορφιά του...κάθισε στο χορτάρι ανάμεσα στα λουλούδια...θαύμαζε αυτή την απέραντη γαλήνη...παρατηρούσε τον κόσμο που μόλις είχε γνωρίσει...λάτρεψε την μυρωδιά των λουλουδιών... τα χρώματα τους...την υπόλοιπη 'ζωή' που συνυπήρχε μαζί του...θα νόμιζε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος είχε βρει αυτό που πραγματικά έψαχνε...Αυτό που κάθε άνθρωπος ψάχνει να βρει...την ευτυχία!
Δεν άργησε όμως η ώρα που όλα γύρω του άρχισαν να χάνουν την αξία τους στα μάτια του...το τοπίο μπορεί κάποτε να ήταν μαγικό αλλά τώρα του φαινόταν τόσο μονότονο...τόσο αδιάφορο...ήθελε να εξερευνήσει νέα τοπία...να γνωρίσει νέους κόσμους...
Φεύγοντας και στο διάβα του πάτησε το χορτάρι και τα λουλούδια που βρέθηκαν στην πορεία του...χαράζοντας ένα μικρό αλλά όχι τόσο ορατό δρομάκι...
Το έδαφος δεν το έβαλε κάτω...προσπάθησε να δώσει δύναμη στο χορτάρι να ξανά φυτρώσει και όσο νερό μπορούσε για να βοηθήσει τα λουλούδια να ξανά ανθίσουν...
Θα μπορούσε ίσως να τα είχε καταφέρει αν δεν εμφανίζονταν μπροστά του κι άλλοι άνθρωποι που ήρθαν και έφυγαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως ο πρώτος που έκανε την αρχή! Κάνοντας πια τόσο ορατό το δρομάκι!
Αλλά αν το πλησίαζαν άνθρωποι που αντί να πατήσουν επάνω του θα έμεναν να το φροντίσουν...να το ποτήσουν...να ρίξουν λίπασμα...να περιποίηθουν τα λουλούδια του...
Και το έδαφος κάποτε κουράστηκε να το παλεύει...το χόρτο πονούσε κάθε φορά που το ποδοπατούσαν...τα λουλούδια μαζί με το χρώμα έχασαν και την ελπίδα τους...
Τα πράσινα κομμάτια γης έγιναν τραχιά χωματώδη δρομάκια γεμάτα πέτρες...
Για να σταματήσουν να πληγώνονται και να πληγώνουν όποιον πέφτει πάνω τους...!
Έτσι είναι και κάποιοι άνθρωποι...Έτσι έγιναν και κάποιοι άνθρωποι... Οι πιο εύφορες καρδιές συναισθημάτων ξεράθηκαν και άφησαν στην θέση τους
τραχιές επιφάνειες κενών καρδιών...
Για αυτό πρόσεχε... Μην πέσεις πάνω τους!

Κενές θέσεις!

Κάθομαι στο δίπλα τραπέζι...'το τραπέζι μας' άδειο...έχει μόνο μία καρέκλα. ..μια και μοναδική...άδεια κι αυτή...άδεια κι εγώ μέσα μου...είμαι ακόμα νηφάλια...
Είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται σε εκείνη την καρέκλα...μόνη μου...να πίνω μόνη μου, να γελάω μόνη μου, να πονάω μόνη μου...να περιμένω μόνη μου...σε ένα τραπέζι που κάποτε είχα παρέα!
Νόμιζα ότι θυμόμουν τα πάντα....Μετά από λίγα ποτήρια κρασί και στο άκουσμα της φράσης 'άσπρο πατο', καινούριες εικόνες έρχονται στο μυαλό μου...κάτι σαν ντεζαβού....αυτές τις εικόνες όμως τις είχα ζήσει πράγματι...στο ίδιο μέρος...πίνοντας κρασί...με άλλη παρέα και σε άλλο χρόνο...σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση....γεμάτη ελπίδα και συναισθήματα!
Θέλω να σηκωθώ να περπατήσω σε εκείνη την ευθεία που δημιουργούν τα πλακάκια στο πάτωμα...μα ξέρω ότι δεν έχω πιει αρκετά για να χάσω την ισορροπία μου λίγο πριν το τέλος της ευθειας γραμμής που πρέπει να διασχισω...
Όπως επίσης ξέρω ότι αν παραπατήσω. ..
Δεν θα είναι "κανείς" εκεί για να με κρατήσει!!!

Όλα δικά του...

 
Ήθελε να είναι όμορφη για εκείνον...
Θα έλεγε κανείς ότι είχε όλες τις όμορφες μυρωδιές πάνω της...με αυτές έπλαθε την ομορφιά της! 
Ένιωθε τόσο ξεχωριστή όταν εκείνος της έλεγε πόσο ωραία μυρίζει...της άρεσε να μυρίζει έτσι για εκείνον...
Δεν ήταν όμως ότι μόνο το έλεγε...ακόμα περισσότερο τρελαίνοταν όταν εκείνος το έδειχνε με τον τρόπο του...
Εκείνες τις στιγμές όταν την έπαιρνε αγκαλιά...Όταν την σήκωνε ψηλά. ...και την έφερνε δίπλα του...τότε όταν βρίσκονταν τόσο κοντά...και πλησίαζε το πρόσωπο του στο λαιμό της...μέσα στα μαλλιά της και ανασαίνε βαθιά σαν να ήθελε να ρουφήξει κάθε άρωμα από πάνω της....
Σαν να ήθελε να κάνει δικιά του την μυρωδιά της...όπως δικά του είχε το φιλί της, την αγκαλιά της,το χάδι της, το σώμα της...την καρδιά της!

Τα είχε... Όλα δικά του!!!

Ανοιξιάτικες φωτογραφίες!

"...είναι πάθος μου να αποθανατίζω στιγμές σε φωτογραφία..."

 (κάποτε,κάποιος είχε πει!) 

Γιατί η άνοιξη έχει μπει και σιγά σιγά έρχεται και το καλοκαίρι και όλα όσα αγαπώ...και αυτό το καλοκαίρι θα έχει πολλές,πάρα πολλές φωτογραφίες!!!

 Μ'αγαπάει,λέει!

Μάλλον προσπαθούσε να ξεφύγει από τη σούβλα!

Με συντροφιά την μοναξιά. ..

Τα βράδια έχω την συνηθισμένη επίσκεψη...
Από την πόρτα μου μπαίνει η μοναξιά και έρχεται και κουρνιάζει δίπλα μου στο κρεβάτι....
Συνήθως μένει σιωπηλή και απλά μου κρατάει συντροφιά! Τα τελευταία βράδια όμως έχει αλλάξει συμπεριφορά. ..μου έχει γυρίσει την πλάτη και γελάει ειρωνικά!
"Πάλι μόνη θα κοιμηθείς;", ρωτάει!
"Πάλι!", της απαντώ και κλείνω τα μάτια  μου για να κοιμηθώ!!!
Νομίζει άραγε ότι μου αρέσει να κοιμάμαι μόνη μου ή ότι δεν μου έχει λείψει να κοιμάμαι με κάποιον δίπλα μου;
Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει είναι ότι προτιμώ την μοναξιά μου από τις εφήμερες συντροφιές...ότι προτιμώ το κρεβάτι μου από εκείνα τα  'βρωμικα' κρεβάτια που το επόμενο βράδυ θα ξαπλώνει κάποια άλλη επάνω στα σεντόνια τους... 
Εκείνα τα κρεβάτια που όταν ξαπλώνεις το βράδυ είσαι μια φλόγα αναμμένη ενώ το πρωί είσαι μια ανεπιθύμητη που δεν προλαβαίνετε να φάτε μαζί ούτε ένα πρωινό ή να πιείτε έναν καφέ στα όρθια...
Από εκείνα τα κρεβάτια που δεν έχουν τίποτα το ρομαντικό να δείξουν... όπως ένα περασμένο χέρι γύρω από τη μέση σου...ένα χάδι το πρωί...ένα φιλί στα χείλη για Καλημέρα κι ένα στοργικό φιλί υποστήριξης στο μέτωπο! Αλλά το μόνο που βλέπεις είναι δύο ανθρώπους να κοιμούνται με γυρισμένες πλάτες. .σαν δύο παντρεμένους που έχει χαθεί ο έρωτας στον γάμο τους...που τους έχει παρασύρει η συνήθεια και η κούραση της καθημερινοτητας...ή σαν αυτό που πραγματικά είναι... δύο ξένοι που αναγκάστηκαν να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι...που ο ένας από την μεριά του παρακαλάει ο άλλος να αισθανθεί ...Όταν εκείνος ανυπομονεί να ξημερώσει για να τον περάσει σε ουδέτερο πεδίο...έξω από την πόρτα του!
Αυτά τα κρεβάτια να ξέρεις δεν έχουν τίποτα να δώσουν!!!
Για αυτό σου λέω μοναξιά...μείνε εδώ και όσο πάει..

μα δεν υπάρχω στη ζωή σου...

Σε φαντάζομαι συνέχεια όλο και πιο συχνά. ..πάντα οι ίδιες εικόνες. .. Εσύ δεν με βλέπεις. .. οδηγάς και κάθομαι δίπλα στη θέση του συνοδηγού. .. σε κοιτάω και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου...απλώνω τότε το χέρι μου και χαϊδεύω τρυφερά το μάγουλο σου... σε βλέπω να βγαίνεις από το σπίτι σου και να μπαίνεις στο αμάξι...σε παρακολουθώ από μακριά και χαμογελάω... κάθε φορά πάλι που νυχτώνει και ξαπλώνεις στο κρεβάτι εγώ είμαι εκεί δίπλα σου... σε χαζεύω να κοιμάσαι και νιώθω μια ηρεμία μέσα μου... κι όταν πια σε έχει πάρει ο ύπνος σε φιλάω στο μάγουλο...κι αφού σου ψιθυρίσω στο αυτί Καληνύχτα...είμαι έτοιμη να επιστρέψω στην πραγματικότητα μου...στο κρεβάτι μου...μακριά σου...χωρίς να σου έχω πει εδώ και πολύ καιρό Καληνύχτα... χωρίς να σε έχω φιλήσει ή να σε εχω χαιδεψει στο μάγουλο...χωρίς να υπάρχω καν στη ζωή σου...!!! 

Ακόμα ένα βράδυ...

Κάθε βράδυ τα ίδια...
Είναι σαν να περιμένω να περάσει όλη η μέρα για να ξεσπάσω το βράδυ...μακριά από τα βλέμματα όλων...
Ούτε ξέρω πια γιατί κλαίω...
Είναι ένα πράγμα όπως παίρνεις το φάρμακο σου την τάδε ώρα...!
Μήπως είναι που φοβάμαι;
Γιατί με τρομάζει το κενό που νιώθω μέσα μου!
Μάλλον τώρα καταλαβαίνω γιατί αγαπώ τόσο πολύ να κοιμάμαι...
Επειδή μόνο τότε δεν σκέφτομαι...αλλά δυστυχώς δεν "ζω"...γιατί μόνο τότε όλα φαίνονται ΤΟΣΟ μακριά!
Πότε επιτέλους θα ελευθερωθώ;