Happy 20!

Σήμερα έχω τα γενέθλια μου!!! 
Κλείνω τα 20!
Μεγαλώνω...
Αυτά τα γενέθλια έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να είναι από τα καλύτερα...η μέρα μέχρι στιγμής έχει κυλίσει πολύ ωραία...έφτιαξα την κοτόπιτα...σε λίγη ώρα θα πάω να πάρω την τούρτα...μετά στο φούρνο θα μπουν τα τυροπιτάκια και τα λουκανοπιτάκια και θα αρχίσω να ετοιμάζομαι!
Θα έρθουν οι φίλοι μου σπίτι να κόψουμε την τούρτα και μετά θα βγούμε έξω για κοκτέιλ! 
Θέλω να περάσω τέλεια...έχω ανάγκη να περάσω καλά! 
Θα σκεφτώ την πιο τέλεια ευχή για όταν θα σβήσω τα κεράκια...και δεν θα στεναχωρηθώ ούτε λεπτό για όσους με ξέχασαν!  
Είμαι πολύ χαρούμενη! 

Ο θησαυρός της ζωής μου!

Δώρο της αδερφής μου!

Πέρσι σε ένα μάθημα της νομικής- όχι δεν έχω περάσει εκεί απλά συνόδεψα ένα φίλο μου, φοιτητή της νομικής- έμαθα ότι με τα αδέρφια μας έχουμε δευτέρου βαθμού συγγένεια!
Νιώθω σαν να πρόκειται να γράψω έκθεση όπως τότε στο δημοτικό με θέμα ' να γράψουμε για τον καλύτερο μας φίλο'... τα χρόνια μπορεί να πέρασαν αλλά αν μου έβαζαν να γράψω έκθεση με το ίδιο θέμα πάλι για το ίδιο πρόσωπο θα έγραφα μόνο που έχω πλέον να πω πιο πολλά!
Αυτό το πρόσωπο δεν είναι άλλο από την αδερφή μου! Ότι και να πω για αυτήν θα είναι λίγο...ότι νιώθω για αυτήν δεν μπορεί να μετρηθεί...δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις...
Η αδερφή μου, η φίλη μου , το μικρό μου, ο  υπομονετικός ακροατής μου...το στήριγμα μου...
Το στήριγμα μου, ΝΑΙ! Γιατί μπορεί να είναι 2 χρόνια μικρότερη αλλά είναι πιο δυνατή από πολλούς μεγάλους και κυρίως πιο δυνατή από εμένα!
Η μικρή μου αδερφή γεννήθηκε τον Ιούλιο του '96...μιση ώρα πριν την αλλαγή της ημέρας που είναι και ημέρα της γιορτής μου! Φοβηθήκαμε για αυτήν αφού είχε καταπιεί λίγο αίμα...αλλά όλα πήγαν μια χαρά!
Λόγο της μικρής διαφοράς στην ηλικία μας παίζαμε από μικρές μαζί...έξω στην γειτονιά μαζί,παιχνίδι στο σπίτι μαζί... ύπηρχαν όμως και στιγμές που σαν μικρά κοριτσάκια μαλώναμε...και από μικρή είχε ένα χέρι...τούφες τα μαλλιά μου στα χέρια της...όπως και κάτι δόντια...αξέχαστο το γεγονός όταν κάποτε με δάγκωσε με δύναμη στο στήθος!
Μπορεί μεταξύ μας να μαλώναμε άλλα όταν η μαμά ετοίμαζε την μπαντόφλα για να μαλώσει μια από τις δυο μας η μια έμπαινε μπροστά από την άλλη...τι κι αν πριν μπορεί να κυνηγούσαμε η μια την άλλη για να την χτυπήσει...εκεί ήμασταν μαζί!
 Μια χρονιά στην κατασκήνωση κάποια μεγαλύτερα κορίτσια στο σπιτάκι της την πείραζαν...πήγα στο σπιτάκι να την δω και έκλαιγε...ξαφνικά έχει πέσει σιωπή στο σπιτάκι και το μόνο που ακούγεται είναι η φωνή μου δυνατή δυνατή...'έτσι και ξανα πειράξετε την αδερφή μου θα γίνει χαμός!'...και μετά ένα δυνατός ήχος από το κλείσιμο της πόρτας...αρνάκια γίνανε όλες μετά!
Στην πέμπτη δημοτικού σε ένα διάλειμμα ήμουν μέσα στη τάξη με την δασκάλα μου όταν ήρθε η μαμά μου μπροστά στην πόρτα...την πλησιάζω και βλέπω την μαμά μου με βουρκωμένα μάτια να μου λέει 'Η Ειρήνη...',δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει καν και εγώ είχα βρεθεί κάτω στο πάτωμα να κλαίω και την δασκάλα μου να προσπαθεί να με σηκώσει!Σκόνταψε μέσα στη τάξη και έπεσε πάνω σε μια συμμαθήτρια της...δεν έπαθε κάτι σοβαρό απλά κουνιόταν το μπροστά της δόντι αλλά το σώσαμε...
Πάντα από μικρή τα χριστούγεννα παίρνει δώρα σε όλους στην οικογένεια...
Σπάταλη...αλλά τόσο καλόκαρδη...πάντα να νοιάζεται για όλους μας...
Να μην θέλει να στεναχωρεί την μαμά και να γυρίζει πάντα στην ώρα της...ενώ εγώ από πίσω να ανάβω φυτίλια και να της λέω σιγά κι άμα αργήσεις λίγο τι θα γίνει...καλοκαίρι είναι...τόσο χρονών είσαι...10 η ώρα είναι νωρίς ακόμα!
Αν θα λείψει για ένα βράδυ χαίρομαι που θα έχω για μια μέρα το δωμάτιο όλο δικό μου...μα αν λείπει περισσότερο από ένα βράδυ την δεύτερη κιόλας μέρα δεν νιώθω καλά...μου λείπει η παρούσια της στο δωμάτιο...να την ακούω να στριφογυρνάει στο κρεβάτι...να μου κάνει παρατήρηση να κλείσω τον υπολογιστή!
Μυστικά;Δεν μπορώ να της κρατήσω... Βασικά νομίζω το καταλαβαίνει πάντα όταν της λέω ψέματα...
Ενώ το αστείο είναι όταν τις περισσότερες φορές κάνουμε τις ίδιες σκέψεις...κάποια την λέει πρώτη φωναχτά και η άλλη λέει και εγώ το ίδιο σκεφτόμουν!
Πάντα δίπλα μου...εγώ να κλαίω και εκείνη να με κρατάει αγκαλιά για να ηρεμήσω...
Τόσο ωμά ειλικρινής πολλές φορές αλλά για αυτό ζητάω την γνώμη της...γιατί ξέρω ότι θα μου πει την αλήθεια...δεν θα μου χαιδέψει τα αυτιά και δεν θα με αφήσει να τρέφω ψεύτικες ελπίδες...
Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι δεν της έχω δώσει και το καλύτερο παράδειγμα μεγάλης αδερφής...μα ποτέ δεν με κατέκρινε...με κατσάδιαζε όμως!
Εγώ έκανα τα λάθη μου...στα όποια λάθη της όμως θα είμαι κι εγώ εκεί!
Χαίρομαι που ζω την εμπειρία να είμαι η μεγάλη αδερφή...χαίρομαι όμως ακόμα περισσότερο για την σχέση που έχω με την μικρή μου αδερφή!
Όταν χαμογελάει υπάρχει λόγος για να χαμογελάω κι εγώ...όταν κλαίει είναι λόγος για να πονέσει η καρδιά μου...και να γίνω θηρίο όταν για το κλάμα της ευθύνεται κάποιος άλλος!
Μεγάλωσε κι αυτή όμως και φέτος δίνει πανελλήνιες...
Μπορεί να μην ήταν ποτέ η τέλεια μαθήτρια...αλλά με αργά και σταθερά βήματα έφτασε να είναι μια καλή μαθήτρια...θέλει να περάσει γερμανική φιλολογία στην πόλη μας...
Εύχομαι το όνειρο της να πραγματοποιηθεί γιατί της αξίζει!
Την αγαπάω άπειρα...πιστεύω σε αυτήν και ξέρω ότι μπορεί να καταφέρει ότι βάλει στο μυαλό της αρκεί να το πιστέψει και εκείνη!
Αδερφούλα μου!

Θα μπορούσαμε να είμαστε και δίδυμες!

Και κάπου εδώ θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου για το πιο πολύτιμο δώρο που μου χάρισαν σε αυτήν την ζωή!

Πρόσεχε...Μην πέσεις πάνω τους!

Όλα τα μονοπάτια ήταν κι αυτά κάποτε πράσινα κομμάτια γης...
Κομμάτια γης πλούσια σε βλάστηση...με το απέραντο πράσινο του χόρτου και άλλων διαφορετικών χρωμάτων από τα τόσα λουλούδια που άνθιζαν στην έκταση τους!
Ήρθε μια μέρα που κάποιος έφτασε μπροστά σε αυτό το καταπληκτικό σκηνικό και μαγεύτηκε από την ομορφιά του...κάθισε στο χορτάρι ανάμεσα στα λουλούδια...θαύμαζε αυτή την απέραντη γαλήνη...παρατηρούσε τον κόσμο που μόλις είχε γνωρίσει...λάτρεψε την μυρωδιά των λουλουδιών... τα χρώματα τους...την υπόλοιπη 'ζωή' που συνυπήρχε μαζί του...θα νόμιζε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος είχε βρει αυτό που πραγματικά έψαχνε...Αυτό που κάθε άνθρωπος ψάχνει να βρει...την ευτυχία!
Δεν άργησε όμως η ώρα που όλα γύρω του άρχισαν να χάνουν την αξία τους στα μάτια του...το τοπίο μπορεί κάποτε να ήταν μαγικό αλλά τώρα του φαινόταν τόσο μονότονο...τόσο αδιάφορο...ήθελε να εξερευνήσει νέα τοπία...να γνωρίσει νέους κόσμους...
Φεύγοντας και στο διάβα του πάτησε το χορτάρι και τα λουλούδια που βρέθηκαν στην πορεία του...χαράζοντας ένα μικρό αλλά όχι τόσο ορατό δρομάκι...
Το έδαφος δεν το έβαλε κάτω...προσπάθησε να δώσει δύναμη στο χορτάρι να ξανά φυτρώσει και όσο νερό μπορούσε για να βοηθήσει τα λουλούδια να ξανά ανθίσουν...
Θα μπορούσε ίσως να τα είχε καταφέρει αν δεν εμφανίζονταν μπροστά του κι άλλοι άνθρωποι που ήρθαν και έφυγαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως ο πρώτος που έκανε την αρχή! Κάνοντας πια τόσο ορατό το δρομάκι!
Αλλά αν το πλησίαζαν άνθρωποι που αντί να πατήσουν επάνω του θα έμεναν να το φροντίσουν...να το ποτήσουν...να ρίξουν λίπασμα...να περιποίηθουν τα λουλούδια του...
Και το έδαφος κάποτε κουράστηκε να το παλεύει...το χόρτο πονούσε κάθε φορά που το ποδοπατούσαν...τα λουλούδια μαζί με το χρώμα έχασαν και την ελπίδα τους...
Τα πράσινα κομμάτια γης έγιναν τραχιά χωματώδη δρομάκια γεμάτα πέτρες...
Για να σταματήσουν να πληγώνονται και να πληγώνουν όποιον πέφτει πάνω τους...!
Έτσι είναι και κάποιοι άνθρωποι...Έτσι έγιναν και κάποιοι άνθρωποι... Οι πιο εύφορες καρδιές συναισθημάτων ξεράθηκαν και άφησαν στην θέση τους
τραχιές επιφάνειες κενών καρδιών...
Για αυτό πρόσεχε... Μην πέσεις πάνω τους!

Κενές θέσεις!

Κάθομαι στο δίπλα τραπέζι...'το τραπέζι μας' άδειο...έχει μόνο μία καρέκλα. ..μια και μοναδική...άδεια κι αυτή...άδεια κι εγώ μέσα μου...είμαι ακόμα νηφάλια...
Είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται σε εκείνη την καρέκλα...μόνη μου...να πίνω μόνη μου, να γελάω μόνη μου, να πονάω μόνη μου...να περιμένω μόνη μου...σε ένα τραπέζι που κάποτε είχα παρέα!
Νόμιζα ότι θυμόμουν τα πάντα....Μετά από λίγα ποτήρια κρασί και στο άκουσμα της φράσης 'άσπρο πατο', καινούριες εικόνες έρχονται στο μυαλό μου...κάτι σαν ντεζαβού....αυτές τις εικόνες όμως τις είχα ζήσει πράγματι...στο ίδιο μέρος...πίνοντας κρασί...με άλλη παρέα και σε άλλο χρόνο...σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση....γεμάτη ελπίδα και συναισθήματα!
Θέλω να σηκωθώ να περπατήσω σε εκείνη την ευθεία που δημιουργούν τα πλακάκια στο πάτωμα...μα ξέρω ότι δεν έχω πιει αρκετά για να χάσω την ισορροπία μου λίγο πριν το τέλος της ευθειας γραμμής που πρέπει να διασχισω...
Όπως επίσης ξέρω ότι αν παραπατήσω. ..
Δεν θα είναι "κανείς" εκεί για να με κρατήσει!!!

Όλα δικά του...

 
Ήθελε να είναι όμορφη για εκείνον...
Θα έλεγε κανείς ότι είχε όλες τις όμορφες μυρωδιές πάνω της...με αυτές έπλαθε την ομορφιά της! 
Ένιωθε τόσο ξεχωριστή όταν εκείνος της έλεγε πόσο ωραία μυρίζει...της άρεσε να μυρίζει έτσι για εκείνον...
Δεν ήταν όμως ότι μόνο το έλεγε...ακόμα περισσότερο τρελαίνοταν όταν εκείνος το έδειχνε με τον τρόπο του...
Εκείνες τις στιγμές όταν την έπαιρνε αγκαλιά...Όταν την σήκωνε ψηλά. ...και την έφερνε δίπλα του...τότε όταν βρίσκονταν τόσο κοντά...και πλησίαζε το πρόσωπο του στο λαιμό της...μέσα στα μαλλιά της και ανασαίνε βαθιά σαν να ήθελε να ρουφήξει κάθε άρωμα από πάνω της....
Σαν να ήθελε να κάνει δικιά του την μυρωδιά της...όπως δικά του είχε το φιλί της, την αγκαλιά της,το χάδι της, το σώμα της...την καρδιά της!

Τα είχε... Όλα δικά του!!!

Ανοιξιάτικες φωτογραφίες!

"...είναι πάθος μου να αποθανατίζω στιγμές σε φωτογραφία..."

 (κάποτε,κάποιος είχε πει!) 

Γιατί η άνοιξη έχει μπει και σιγά σιγά έρχεται και το καλοκαίρι και όλα όσα αγαπώ...και αυτό το καλοκαίρι θα έχει πολλές,πάρα πολλές φωτογραφίες!!!

 Μ'αγαπάει,λέει!

Μάλλον προσπαθούσε να ξεφύγει από τη σούβλα!

Με συντροφιά την μοναξιά. ..

Τα βράδια έχω την συνηθισμένη επίσκεψη...
Από την πόρτα μου μπαίνει η μοναξιά και έρχεται και κουρνιάζει δίπλα μου στο κρεβάτι....
Συνήθως μένει σιωπηλή και απλά μου κρατάει συντροφιά! Τα τελευταία βράδια όμως έχει αλλάξει συμπεριφορά. ..μου έχει γυρίσει την πλάτη και γελάει ειρωνικά!
"Πάλι μόνη θα κοιμηθείς;", ρωτάει!
"Πάλι!", της απαντώ και κλείνω τα μάτια  μου για να κοιμηθώ!!!
Νομίζει άραγε ότι μου αρέσει να κοιμάμαι μόνη μου ή ότι δεν μου έχει λείψει να κοιμάμαι με κάποιον δίπλα μου;
Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει είναι ότι προτιμώ την μοναξιά μου από τις εφήμερες συντροφιές...ότι προτιμώ το κρεβάτι μου από εκείνα τα  'βρωμικα' κρεβάτια που το επόμενο βράδυ θα ξαπλώνει κάποια άλλη επάνω στα σεντόνια τους... 
Εκείνα τα κρεβάτια που όταν ξαπλώνεις το βράδυ είσαι μια φλόγα αναμμένη ενώ το πρωί είσαι μια ανεπιθύμητη που δεν προλαβαίνετε να φάτε μαζί ούτε ένα πρωινό ή να πιείτε έναν καφέ στα όρθια...
Από εκείνα τα κρεβάτια που δεν έχουν τίποτα το ρομαντικό να δείξουν... όπως ένα περασμένο χέρι γύρω από τη μέση σου...ένα χάδι το πρωί...ένα φιλί στα χείλη για Καλημέρα κι ένα στοργικό φιλί υποστήριξης στο μέτωπο! Αλλά το μόνο που βλέπεις είναι δύο ανθρώπους να κοιμούνται με γυρισμένες πλάτες. .σαν δύο παντρεμένους που έχει χαθεί ο έρωτας στον γάμο τους...που τους έχει παρασύρει η συνήθεια και η κούραση της καθημερινοτητας...ή σαν αυτό που πραγματικά είναι... δύο ξένοι που αναγκάστηκαν να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι...που ο ένας από την μεριά του παρακαλάει ο άλλος να αισθανθεί ...Όταν εκείνος ανυπομονεί να ξημερώσει για να τον περάσει σε ουδέτερο πεδίο...έξω από την πόρτα του!
Αυτά τα κρεβάτια να ξέρεις δεν έχουν τίποτα να δώσουν!!!
Για αυτό σου λέω μοναξιά...μείνε εδώ και όσο πάει..