Όταν η πρώην θυμήθηκε ότι τον θέλει...

Του ζητούσα να κάνει μια προσπάθεια να δούμε ταινία μαζί...έλεγε να το αφήσουμε κι εγώ του απαντούσα τουλάχιστον να το προσπαθήσουμε, όταν ξαφνικά χτύπησε το θυροτηλέφωνο.

Κοιταχτήκαμε.

-Αυτή είναι, του είπα.

Δεν περιμέναμε κανέναν.

-Έτσι και είναι αυτή, είπε, πήρε τα κλειδιά και έκλεισε την πόρτα φεύγοντας. Μετά από λίγο ξανα ήρθε. Δεν ήταν κανένας είπε.

Καθόμουν στην καρέκλα στο σαλόνι και ήρθε δίπλα μου.

-Θυμάσαι που μου είχες πει ότι θα ξανα γυρίσει, είπε.

Και τότε το θυροτηλέφωνο άρχισε να χτυπά χωρίς σταματημό...

Πήρε τα κλειδιά βιαστηκά και ξανα κατέβηκε κάτω.

Βγήκα στο μπαλκόνι. Άκουσα την πόρτα της πολυκατοικίας να ανοίγει και μετά απλά το χάος!
Κάθησα κάτω και άρχισα να κλαίω!
Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω αυτό που συνέβαινε...φωνές, φωνές , φωνές!

Φύγε!
Πήγαινε στον γκόμενο σου!
Έχω επιτέλους ηρεμήσει!
Δεν ήθελες να σε αφήσω ήσυχη;
Άφησε με! Μην με ακουμπάς!

Και κάπου εκεί ακούστηκε και η δικιά της φωνή..." Ξέρει τι έκανες χθες το βράδυ;"

Έτρεμα...πήγα μέσα και κάθησα στον καναπέ...δεν μπορούσα να ακούσω άλλα...δεν ήθελα να ακούσω άλλα...πνιγόμουν...ήθελα να είχε απλά κι άλλη έξοδο η πολυκατοικία για να φύγω από κάπου κρυφά!

 Μπήκε μέσα, άρπαξε τα κλειδιά που είχε πάνω στη παππουτσοθήκη και κλείδωσε την πόρτα!
-Μου πήρε τα κλειδιά, είπε και με πλησίασε.
Δεν ήθελα να με ακουμπάει. Η άλλη από έξω χτυπούσε την πόρτα και φώναζε να της ανοίξει.
-Τι έκανες χθες το βράδυ;
-Ήμουν με τον Γιάννη, αλήθεια σου λέω! Θες να τον πάρω τηλέφωνο;

Κατάλαβε ότι αδυνατούσα να το πιστέψω.
Τα μάτια του βούρκωσαν, έπεσε στα γόνατα και μου ζητούσε να τον πιστέψω!
Ήθελα απλά να φύγει η άλλη από έξω! Να μας αφήσει ήσυχους!

Τον θέλει,λέει. Τον αγαπάει!
Και το θυμήθηκε τώρα!

Τον πιστεύω! Αλλά εδώ και μια εβδομάδα είμαι συνέχεια στην "τσίτα" όταν δεν είμαστε μαζί, όταν δεν σηκώνει το κινητό, όταν είμαστε μαζί και τον παίρνουν τηλέφωνο ή του στέλνουν μήνυμα!
Όταν πάλι είμαστε σπίτι του νομίζω ότι πάλι κάποιος θα ταράξει την ηρεμία μας...ότι θα χτυπήσει το θυροτηλέφωνο ή η πόρτα και θα είναι πάλι αυτή!

Κι ενώ όλαν είχαν κάποτε ξεκινήσει με τις καλύτερες προοπτικές, στην πορεία εμφανίστηκαν προβλήματα...

Έγινες για εμένα τόσα πολλά τόσο ξαφνικά!
Όσα νιώθω δεν ξέρω πως ή μάλλον δεν μπορώ να τα εκφράσω με απλές λέξεις!
Θέλω να είμαι δίπλα σου, χωμένη μέσα στην αγκαλιά σου! Να σου λέω 'Kiss' και να με φιλάς στο μέτωπο, στα μάγουλα, στα χείλη...!
Σε θέλω πολύ...πάρα πολύ...για εμένα...μόνο για εμένα!
Δεν σε χορταίνω...και μπορεί να περνάμε 2 και 3 μέρες μαζί και να κοιμόμαστε βράδια συνεχόμενα μαζί μα πάλι δεν μου είναι αρκετό!
Και με κάνεις τόσο χαρούμενη...είμαι τόσο ευτυχισμένη...μαζί σου!

Παίζουμε μπάσκετ μαζί...κι όταν τον βλέπω μέσα στο γήπεδο απλά δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του!

 Ο Ηρακλής μας!

" Ένας βάτραχος στο σαλόνι, έλα γρήγορα!"

Όταν μαγειρεύουμε μαζί!

Από την εκδρομή μας στα Ιωάννινα...

Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου

 Φετιχέ τζαμί

 Σε ένα δρομάκι μέσα από το τοίχος...

 Η λίμνη και το νησάκι απέναντι...

Εγώ φτιάχνω το cheesecake και εκείνος απλά το εξαφανίζει!

Βασανιστικά βράδια!

"Όλα θα πάνε καλά", είπες!
Δεν μπορώ να καταλάβω όμως πως τα πράγματα θα πάνε καλά όταν έχει αλλάξει η συμπεριφορά σου...και τον κατανοώ το λόγο! Ίσως να μην είμαστε ποτέ ξανά όπως πριν...δεν θα έπρεπε όμως να προσπαθήσουμε να γίνουμε;
Όταν λες θα περάσει καιρός για να ξανά δούμε ταινία μαζί και δεν μου εξηγείς το λόγο, εγώ πως πρέπει να νιώθω, πως πρέπει να αντιδράσω; Και τι ακόμα από όσα κάναμε θα περάσει καιρός για να τα ξανά κάνουμε;
Γιατί χθες το βράδυ δεν με πήρες να μου πεις καληνύχτα...και ούτε με ρώτησες αυτό το "Τι ώρα ξυπνάμε το πρωί;" για να σου πω εγώ ότι δεν χρειάζεται να ξυπνήσεις τόσο νωρίς κι εσύ απλά να επιμένεις! Και σήμερα ξύπνησα μόνη μου το πρωί...μετά από ένα μήνα που κάθε πρωί σε άκουγα να μου λες να σηκωθώ!
Πίστευα τόσο πολύ ότι επιτέλους θα ήμουν χαρούμενη...γιατί χαμογελούσα τόσο πολύ! Γιατί έκανα όνειρα! Και τώρα πάλι κλαίω και πονάω! Πονάω γιατί δεν μπορώ αυτή τη συμπεριφορά σου! Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω πως θα πάνε τα πράγματα και δεν πιστεύω πως θα πάνε καλά!
Και μπορεί εσύ στις 5 το πρωί που σε πήρα τηλέφωνο να κοιμόσουν αλλά εγώ μετά από πολύ καιρό πέρασα ξανά ένα βασανιστικό βράδυ! Το μαξιλάρι μου έγινε μούσκεμα από το κλάμα ενώ μάζευα τα πόδια μου στο στήθος μου από τον πόνο που ένιωθα...γιατί αληθινά πονάω!
Γιατί πιστεύω ότι θα έρθουν πολλά ακόμα βασανιστικά βράδια;

Σημάδι χωρισμού!

Την ώρα που μου φιλούσε τα μάτια όλος ο κόσμος γκρεμιζόταν γύρω μου!
Ήταν το σημάδι μας που σήμαινε χωρισμός...
Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε γίνει!
Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχε φιλήσει τα μάτια μου!
Πρώτη φορά στη ζωή μου ζούσα κάτι τόσο υπέροχο και θα τελείωνε έτσι;
Ένα μήνα τώρα ζούσα ότι πιο όμορφο είχε συμβεί στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια!
Κάποιον που νοιαζόταν για εμένα πραγματικά, που περνούσαμε ωραία μαζί, που τον ήθελα και είμασταν μαζί!
Γιατί όποιον αγαπούσα εγώ έφευγε μακριά μου!
Και δεν ήθελα να φύγει...όχι ακόμα! Γιατί είχα ονειρευτεί πράγματα για εμάς!
Θεε μου σε παρακαλώ, σε ικετεύω μην τον διώξεις μακριά μου...όχι αυτόν!!!
Γιατί όταν του λέω ότι τον θέλω το εννοώ, τον θέλω δίπλα μου, θέλω να νιώσω ακόμα περισσότερο πράγματα για αυτόν!

Ερωτεύτηκα...

 

Ερωτεύτηκα κάθε στιγμή που πέρασα μαζί σου. Τα βράδια που τα χέρια σου άγγιζαν το σώμα μου...ερωτεύτηκα τα χέρια σου. Όλες εκείνες τις φορές που σε παρατηρούσα κρυφά, μην τύχη και με "τσακώσεις"...ερωτεύτηκα την μορφή σου. Τα φτερά σου που ήταν τόσο λαμπερά, τα ερωτεύτηκα κι αυτά!

Ερωτεύτηκα τα πάντα πάνω σου...τα πάντα που ήταν ένα μεγάλο τίποτα!

Τον τελευταίο καιρό είναι σαν να έχω μια μικρή νεράιδα δίπλα μου που λύνει όλα μου τα προβλήματα, τις ανησυχίες μου, τους φόβους μου.
Γιατί παρακαλούσα για κάποια πράγματα κι έγιναν, ανησυχούσα για κάτι και ερχόταν κάτι να με καθησυχάσει!
Χθες στεναχωριόμουν που δεν έχω κάποιον σύντροφο ή κάποια κολλητή φίλη να μου στέκονται όταν δεν έχω που αλλού να τρέξω...έχω όμως κάποια άτομα που νιώθω ότι μπορώ να τους μιλήσω ανοιχτά και τελικά να με καθησυχάσουν.
Ένιωθα μοναξιά...ότι δεν έχω φίλους γιατί τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας είμαι μέσα. Και σήμερα βγήκα σε τρία διαφορετικά μαγαζιά με διαφορετικούς φίλους! Γίνεται τώρα να νιώθω μοναξιά;
Πιστεύω πραγματικά πως με έχει βρει μια καλή νεράιδα και με βοηθάει...μου δίνει να καταλάβω ότι δεν χρειάζεται να στεναχωριέμαι...μου τα φέρνει όλα μπροστά μου!
Εγώ όμως τις προηγούμενες μέρες δεν ήμουν καλά, χωρίς λόγο! "Έφαγα' τόσο πολύ τα δάχτυλα μου που έχουν γεμίσει πληγές...τα βράδια έβλεπα εφιάλτες και όλη την υπόλοιπη μέρα σκεφτόμουν αυτά που είδα!
Ήμουν τόσο χάλια που το μυαλό μου έτρεξε στα πολύ παλιά! Διάβασα για ακόμα μια φορά την ιστορία μέσα από το βιβλίο και κλείνοντας το, το κράτησα στα χέρια μου και έβαλα τα κλάματα!
Το ίδιο βράδυ διάβασα όλες τις αναρτήσεις μου από τότε!
Ξέρω ότι όπως για εμένα κάποιοι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου δεν έχουν καμία σημασία, έτσι κι εγώ δεν έχω καμία σημασία για εσένα.
Θυμάσαι που όταν έπινα πάντα όσα ήθελα να πω μου βγαίναν πιο εύκολα;!
Στεναχωριέμαι!
Στεναχωριέμαι τόσο πολύ!
Γιατί ενώ ουσιαστικά έχω ηρεμήσει υπάρχει κάτι ακόμα που δεν μπορώ να το βγάλω και  με πονάει!
Με πονάει γαμώτο η ιδέα του τι εντύπωση μπορεί να έχεις για εμένα πια!
Και μπορεί να μην ένιωσες ποτέ τίποτα για εμένα αλλά ήθελα τουλάχιστον να έχω την εκτίμηση σου...
Μεγάλωσα, ωρίμασα...και μπορεί να είναι φθηνή δικαιολογία αλλά τότε είχα χάσει τον εαυτό μου!
Και έχω ανάγκη απλά να σου ζητήσω ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ!


Καλή μου νεράιδα μην φύγεις ακόμα...όχι προτού περάσει κι αυτό!

Το "εγώ" ενός δήθεν ιππότη!

Όλο αυτό το διάστημα  που τον περίμενε, πίστευε ότι τα έντονα συναισθήματα της θα την οδηγούσαν να κάνει το σωστό, όταν επιτέλους εκείνος εμφανιζόταν!

Που δεν ήταν άλλο από το να βρεθεί δίπλα του έστω για λίγο, ενώ εκείνος θα περνούσε όλο τον υπόλοιπο του χρόνου δίπλα σε κάποια άλλη! Ενώ εκείνος είχε περάσει όλο τον προηγούμενο καιρό δίπλα σε κάποια άλλη.

 Όταν όμως ήρθε η στιγμή που της πρότεινε να βρεθούνε κρυφά, κάτι μέσα της φώναζε ότι δεν μπορούσε να το κάνει! Μπορεί τα συναισθήματα της να ήταν έντονα αλλά ακόμα πιο έντονα ήταν τα όχι που ακούγονταν στο μυαλό της και έφταναν μέχρι το στομάχι της σφίγγοντας τον κόμπο που είχε δημιουργηθεί εκεί μέσα!

Όχι...δεν είναι σωστό να κάνεις κάτι που δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Και σίγουρα κάποια άλλη στη θέση της δεν θα το σκεφτόταν καν αλλά εκείνη το είχε σαν αρχή της!

Όχι...γιατί αηδίαζε και μόνο στη σκέψη να φιλάει τα χείλη που πριν λίγο φιλούσαν κάποια άλλη. Τα χείλη που σχημάτιζαν την λέξη "Σ' αγαπώ" για κάποια άλλη ενώ τώρα φαινόταν σαν να μην το εννοούσαν. Φαντάστηκε τον εαυτό της να ξαπλώνει στο κρεβάτι, που εκείνος κοιμόταν μαζί με εκείνη αγκαλιά τα βράδια. Μύρισε το άρωμα της. Ξαφνικά το κρεβάτι γέμισε από μεγάλα αηδιαστικά σκουλήκια. Όχι, όχι, όχι…δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να ξαπλώσει σε αυτό το κρεβάτι!

ΌΧΙ...δεν της άξιζε! Δεν της άξιζε να είναι το τρίτο πρόσωπο. Δεν ήταν  ζητιάνα, να παρακαλεί για ψίχουλα! Ήταν ακόμα μια πριγκίπισσα που περίμενε τον ιππότη της. Ήθελε έναν ιππότη όλο δικό της και όχι κάποιον να τον μοιράζεται ανάμεσα σε δύο βασίλεια. Κι αν είχε πια μεγαλώσει για να πιστεύει ακόμα σε πρίγκιπες τότε δεν ζητούσε τίποτα παραπάνω από έναν ειλικρινή, θαρραλέο άνθρωπο.

ΌΧΙ...γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος που της πρότεινε να γίνει το όπλο ώστε να νικήσει μια μάχη που είχε ξεκινήσει με τις ανασφάλειες του, δεν μπορούσε να λέγεται ιππότης! Ούτε καν θαρραλέος! Γιατί αν ήθελε θα έβρισκε τη δύναμη να τις πνίξει με τα ίδια του τα χέρια χρησιμοποιώντας την αγάπη που ένιωθε για την βασίλισσα του. Μήπως τελικά δεν την αγαπούσε τόσο όσο νόμιζε; Νομίζω πως ήταν απλά ένας ακόμα ανασφαλής ανθρωπάκος που δεν του έφτανε η αγάπη της "βασίλισσας" του και έψαχνε επιβεβαίωση κι από αλλού για να δυναμώσει το "εγώ" του! Ένα "εγώ" που καλώς ή κακώς φαίνεται να αγαπούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο!