Τον τελευταίο καιρό είναι σαν να έχω μια μικρή νεράιδα δίπλα μου που λύνει όλα μου τα προβλήματα, τις ανησυχίες μου, τους φόβους μου.
Γιατί παρακαλούσα για κάποια πράγματα κι έγιναν, ανησυχούσα για κάτι και ερχόταν κάτι να με καθησυχάσει!
Χθες στεναχωριόμουν που δεν έχω κάποιον σύντροφο ή κάποια κολλητή φίλη να μου στέκονται όταν δεν έχω που αλλού να τρέξω...έχω όμως κάποια άτομα που νιώθω ότι μπορώ να τους μιλήσω ανοιχτά και τελικά να με καθησυχάσουν.
Ένιωθα μοναξιά...ότι δεν έχω φίλους γιατί τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας είμαι μέσα. Και σήμερα βγήκα σε τρία διαφορετικά μαγαζιά με διαφορετικούς φίλους! Γίνεται τώρα να νιώθω μοναξιά;
Πιστεύω πραγματικά πως με έχει βρει μια καλή νεράιδα και με βοηθάει...μου δίνει να καταλάβω ότι δεν χρειάζεται να στεναχωριέμαι...μου τα φέρνει όλα μπροστά μου!
Εγώ όμως τις προηγούμενες μέρες δεν ήμουν καλά, χωρίς λόγο! "Έφαγα' τόσο πολύ τα δάχτυλα μου που έχουν γεμίσει πληγές...τα βράδια έβλεπα εφιάλτες και όλη την υπόλοιπη μέρα σκεφτόμουν αυτά που είδα!
Ήμουν τόσο χάλια που το μυαλό μου έτρεξε στα πολύ παλιά! Διάβασα για ακόμα μια φορά την ιστορία μέσα από το βιβλίο και κλείνοντας το, το κράτησα στα χέρια μου και έβαλα τα κλάματα!
Το ίδιο βράδυ διάβασα όλες τις αναρτήσεις μου από τότε!
Ξέρω ότι όπως για εμένα κάποιοι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου δεν έχουν καμία σημασία, έτσι κι εγώ δεν έχω καμία σημασία για εσένα.
Θυμάσαι που όταν έπινα πάντα όσα ήθελα να πω μου βγαίναν πιο εύκολα;!
Στεναχωριέμαι!
Στεναχωριέμαι τόσο πολύ!
Γιατί ενώ ουσιαστικά έχω ηρεμήσει υπάρχει κάτι ακόμα που δεν μπορώ να το βγάλω και  με πονάει!
Με πονάει γαμώτο η ιδέα του τι εντύπωση μπορεί να έχεις για εμένα πια!
Και μπορεί να μην ένιωσες ποτέ τίποτα για εμένα αλλά ήθελα τουλάχιστον να έχω την εκτίμηση σου...
Μεγάλωσα, ωρίμασα...και μπορεί να είναι φθηνή δικαιολογία αλλά τότε είχα χάσει τον εαυτό μου!
Και έχω ανάγκη απλά να σου ζητήσω ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ!


Καλή μου νεράιδα μην φύγεις ακόμα...όχι προτού περάσει κι αυτό!