Ζω;

Περιμένω και περιμένω και περιμένω...

Δεν ξέρω τι περιμένω...

Περιμένω ίσως ότι κάτι θα αλλάξει.

Ότι από κάπου θα μπει ένα φως στο σκοτάδι μου και θα μου δείξει εκείνο το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσω.

Νιώθω ότι ζω χωρίς να ζω!

Β2

Πέρσι τέτοια εποχή είχα δώσει για το Β1 και είχα μάθει κιόλας ότι το είχα πάρει.
Μετά από ένα χρόνο και κάτι μήνες λοιπόν αύριο δίνω για το Β2 στα Γερμανικά.
Όλοι με ρωτάνε αν είμαι έτοιμη.
Τι απαντάω εγώ;
Ότι ποτέ δεν θα είμαι έτοιμη.
Πέρσι είχα διαβάσει περισσότερο το ξέρω.
Φέτος τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα εξαιτίας της δουλειάς και της κούρασης.
Υπήρξε μια περίοδος που ενώ πήγαινα στο μάθημα ένιωθα λες και δεν έχω καμία επαφή με τα γερμανικά.
Έχω αγχωθεί πολύ για άλλη μια φορά...κι αν δεν τα καταφέρω λέω;
Και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό  μου πως κι αν δεν τα καταφέρω δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.
Ξέρω όμως πως δεν θέλω να αποτύχω.
Πέρσι είχα την αδερφή μου δίπλα μου...φέτος όμως λείπει κι αυτό με στεναχωρεί κάπως!
Μου τα έψαλλε τις προάλλες επειδή ξέρει λέει ότι αγχώνομαι και δεν μου κάνει καλό.
Με συγκίνησε ακόμα περισσότερο όταν μου είπε ότι πιστεύει σε εμένα.
Φέτος έχω όμως κι εκείνον...που κι εκείνος όπως και όλοι πιστεύουν ότι θα τα καταφέρω...
Μάλλον πρέπει να πιστέψω κι εγώ λίγο παραπάνω στον εαυτό μου!

Δεν μπορώ να μην κοιμηθώ!

Πριν από περίπου 2 μήνες λόγω του ότι κρύωνα υπερβολικά η μαμά μου θεώρησε ότι έπρεπε να κάνω εξετάσεις!
Από αυτές προέκυψε ότι πρώτον έχω "κληρονομήσει" από την μαμά μου κάποιο θεματάκι με τον θυροειδή το οποίο σε αυτό το στάδιο χρειάζεται απλά παρακολούθηση και δεν είναι κάτι ανησυχητικό και δεύτερον ότι έχω έλλειψη βιταμίνης Β12.
Ένα από τα συμπτώματα της έλλειψης αυτής της βιταμίνης είναι η υπερβολική κούραση.
Πολλές φορές οι φίλοι μου με κοροιδεύουν για το πόσες ώρες μπορώ να κοιμηθώ.
Μπορώ να κοιμηθώ 12 ώρες το βράδυ,να ξανα κοιμηθώ το μεσημέρι και το βράδυ πάλι κατά τις 10-11 να νιώθω κουρασμένη.
Περίμενα λοιπόν αφού μου έγραψε η γιατρός κάποιες αμπούλες που πρέπει να παίρνω για 3 μήνες να βελτιωθεί κάπως η κατάσταση.
Αλλά δεν το βλέπω.Έχουν περάσει 2 μήνες κι εγώ τα μεσημέρια δεν μπορώ να μην κοιμηθώ.Νιώθω τα βλέφαρα μου βαριά και δεν είναι ότι απλά κοιμάμαι. Κοιμάμαι βαριά και τουλάχιστον 2 με 3 ώρες.
Αυτό έχει αρχίσει και μου δημιουργεί πρόβλημα. Γιατί και oi 7 με 8 ώρες που κοιμάμαι συνήθως το βράδυ δεν μου είναι αρκετές και το πρωί σηκώνομαι με δυσκολία.
Επιπλέον τα μεσημέρια που γυρνάω σπίτι ενώ θα έπρεπε να κάτσω να διαβάσω,μιας και πλησιάζει η εξέταση των γερμανικών για το Β2, εγώ κοιμάμαι και ξυπνάω στις 6 και μετά στις 10 είμαι πάλι έτοιμη για ύπνο!
Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω με το θέμα του ύπνου! Είναι πρόβλημα!

Freedom

Ζω για εκείνο το πρωί που θα ξυπνήσω ΕΛΕΥΘΕΡΗ!!!

Ποια είμαι, τι κάνω και που πάω;
Η απάντηση και στις τρεις αυτές ερωτήσεις είναι μια...
"Δεν ξέρω!"
Νιώθω χαμένη,κουρασμένη και παραδομένη σε ότι είναι να έρθει...
Ξέρω τι θα έλεγες!
Πάλι γίνομαι υπερβολική το ξέρω...
Θα είμαι άραγε ποτέ ευτυχισμένη;Πραγματικά ευτυχισμένη;
Η αλήθεια που φοβάμαι είναι πως όχι...
Δεν προσπαθώ για τίποτα...
Δεν ξέρω τι θέλω...
Δεν ανήκω πουθενά...
Δεν, δεν,δεν...
Πως έγινα πάλι έτσι, μου λες;

Με ρωτάνε κάποιες φορές αν σ'αγαπάω...
Δεν ξέρω τι να απαντήσω...για εμένα η λέξη "Σ'αγαπώ" είχε και έχει τόση μεγάλη σημασία!
Χρειάζεται όμως να την πω όταν όλα όσα κάνω δείχνουν πόσο νοιάζομαι για εσένα;
Έτσι όπως είναι η κατάσταση ίσως δεν θα έπρεπε να το κάνω αλλά ονειρεύομαι μια ζωή μαζί σου!
Όλοι μου λένε ότι είμαστε διαφορετικοί...ότι δεν θα είναι όπως το φαντάζομαι, μόνο ότι δεν θα με κλείσεις σε κλουβί δεν μου έχουν πει. 
Γιατί πρέπει να είναι όπως το φαντάζονται αυτοί κι όχι όπως το φαντάζομαι εγώ;
Εγώ κι εσύ, μαζί...!

Νιώθω τόσο μπερδεμένη!
Το μυαλό μου και η καρδιά μου βρίσκονται σε σύγχυση!
Είμαι ακόμα νευριασμένη μαζί σου! Πολύ νευριασμένη...
Γιατί όλα ήταν καλά και εσύ απλά έπρεπε να ...
Και με άφησες μόνη...
Γιατί με άφησες μόνη γαμώτο;
Νιώθω φόβο...δεν θέλω να σε προδόσω και νιώθω ότι αν ενδώσω θα είναι σαν να το κάνω!
Ξέρω ότι θέλω να σε περιμένω, ότι όταν βγεις θέλω να είμαι μαζί σου, να φύγουμε μαζί!
Αυτό ονειρεύομαι...
Μου λείπεις πολύ και δεν μου φτάνουν τα λίγα λεπτά που μιλάμε στο τηλέφωνο.
Πονάω να σε ακούω απλά και να μην μπορώ να σε φιλήσω, να σε αγκαλιάσω και να σε δω να μου χαμογελάς!
Μακάρι να ήσουν εδώ και να μην χρειαζόταν να σκέφτομαι όλα αυτά που σκέφτομαι!
Δεν θέλω να βάλω κανέναν άλλον στη ζωή μου, δεν μπορώ να το κάνω!
Θέλω να βγεις από εκεί μέσα όσο πιο σύντομα γίνεται...