μα δεν υπάρχω στη ζωή σου...

Σε φαντάζομαι συνέχεια όλο και πιο συχνά. ..πάντα οι ίδιες εικόνες. .. Εσύ δεν με βλέπεις. .. οδηγάς και κάθομαι δίπλα στη θέση του συνοδηγού. .. σε κοιτάω και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου...απλώνω τότε το χέρι μου και χαϊδεύω τρυφερά το μάγουλο σου... σε βλέπω να βγαίνεις από το σπίτι σου και να μπαίνεις στο αμάξι...σε παρακολουθώ από μακριά και χαμογελάω... κάθε φορά πάλι που νυχτώνει και ξαπλώνεις στο κρεβάτι εγώ είμαι εκεί δίπλα σου... σε χαζεύω να κοιμάσαι και νιώθω μια ηρεμία μέσα μου... κι όταν πια σε έχει πάρει ο ύπνος σε φιλάω στο μάγουλο...κι αφού σου ψιθυρίσω στο αυτί Καληνύχτα...είμαι έτοιμη να επιστρέψω στην πραγματικότητα μου...στο κρεβάτι μου...μακριά σου...χωρίς να σου έχω πει εδώ και πολύ καιρό Καληνύχτα... χωρίς να σε έχω φιλήσει ή να σε εχω χαιδεψει στο μάγουλο...χωρίς να υπάρχω καν στη ζωή σου...!!! 

Ακόμα ένα βράδυ...

Κάθε βράδυ τα ίδια...
Είναι σαν να περιμένω να περάσει όλη η μέρα για να ξεσπάσω το βράδυ...μακριά από τα βλέμματα όλων...
Ούτε ξέρω πια γιατί κλαίω...
Είναι ένα πράγμα όπως παίρνεις το φάρμακο σου την τάδε ώρα...!
Μήπως είναι που φοβάμαι;
Γιατί με τρομάζει το κενό που νιώθω μέσα μου!
Μάλλον τώρα καταλαβαίνω γιατί αγαπώ τόσο πολύ να κοιμάμαι...
Επειδή μόνο τότε δεν σκέφτομαι...αλλά δυστυχώς δεν "ζω"...γιατί μόνο τότε όλα φαίνονται ΤΟΣΟ μακριά!
Πότε επιτέλους θα ελευθερωθώ;

Από το παράθυρο μπήκε...

1:55 πμ.

1:55 πμ.
Έχει περάσει μια ώρα που κλαίω κι ακόμα δεν μπορώ να ηρεμήσω...
 Σε παρακαλώ ας με πάρει σύντομα ο ύπνος!

me, myself and I!

-Θυμάσαι πως πονάει; 
-Θυμάμαι...
-Τώρα;πονάς;
-Πονάω!
-Πόσο;
-Πολύ!
-Πως είναι;
-Είναι σαν να έχουν δέσει την καρδιά μου με αλυσίδες και την σφίγγουν...την σφίγγουν συνεχώς...σε σημείο που θα σκάσει! 
-Θες να κλάψεις;
-Κλαίω!
-Μήπως θες να φωνάξεις;
-Δεν μπορώ! 
-Γιατί;
-Δεν έχω φωνή πια..
-Που πήγε;
-Χάθηκε! 
-Πως;
-Την έπνιξα μέσα μου... κάθε βράδυ την πνίγω...για να μην ουρλιάξει τον πόνο της καρδιάς μου...για να μην φανερώσει τα συναισθήματά μου...για να μην ψιθυρίζει το όνομα του βασανιστή της!  
-Πως τον λένε;
-Δεν θυμάμαι...
-Μα πως;
-Λίγο πριν κοιμηθώ σβήνω τα πάντα απο την μνήμη μου!
-Και το πρωί;
-Το πρωί όλα είναι όπως λίγο πριν κοιμηθώ...
-Δηλαδή;
-Όλα έχουν ξανά γραφτεί στη μνήμη και οι αναμνήσεις πονάνε!
-Τώρα; λίγο πριν κοιμηθείς...τι θυμάσαι;
-Δεν θέλω να θυμάμαι αυτό που θυμάμαι...
-Πες το...
-Ότι έχει φύγει...ότι μπορεί να είναι δίπλα μα είναι μακριά μου...
-Η καρδιά σου τι λέει;
-Εκείνη δεν μιλάει...ποτέ της δεν μίλησε...
-Αν μιλούσε...;
-Σε θέλω!
-Κι η λογική σου;
-Δεν θα ξαναρθει!!!

My secret message...

Αν μ'άφηνες να σου εξηγήσω
πόσο πολύ λαχτάρησα τα χείλη σου
και θέλησα να τα φιλήσω...
Έσφαλα το ομολογώ!
Κι αν ακόμα και η σκέψη του
να κλέψω τα φιλιά σου
ισοδυναμεί με ληστεία,
τότε την έκανα την αμαρτία!
Και ίσως αξίζει τώρα
να τιμωρούμαι γι'αυτή μου την επιθυμία,
που τόλμησα για μόνο ένα λεπτό να αγγίξω,
μαζί σου εγώ,
την ευτυχία!

...πολλά!

Βιάστηκα να μεγαλώσω!

'Μην βιάζεσαι Όλγα!',μου έλεγε συνεχώς η μαμά μου...εγώ όμως βιαζόμουν τόσο πολύ...!
Βιάστηκα να μεγαλώσω...να ερωτευτώ...να πονέσω!
Η ζωή είναι μικρή λένε...μικρή όμως ήμουν κι εγώ...ήθελα να ζήσω όσες περισσότερες στιγμές γίνεται...σαν να είχα αγγίξει τα 30,ενώ μόλις είχα κλείσει τα 16!
Τώρα πια που κοντεύω να κλείσω τα 20 είναι κάποιες στιγμές που νιώθω πιο γερασμένη από ποτέ!Κάποιες στιγμές νιώθω τόσο κουρασμένη...γελάω με τον εαυτό μου όταν πιστεύω ότι αυτά που έχω ζήσει μπορούν να με κάνουν μεγάλη!Είμαι ακόμα ένα μικρό παιδί...που τραγουδάει δυνατά,που χορεύει χωρίς ντροπές...που κάποια βράδια όμως κλαίει όταν αγναντεύοντας πια απο μακριά τα χρόνια που πέρασαν βλέπει πόσο τα χαράμησε...πόσο άσκοπα τα άφησε να περάσουν...πόσες ανούσιες στιγμές μάζεψε!
Να ήξερες μόνο πόσο θα ήθελα να είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα στη ζωή μου...να ήξερες πόσο ζηλεύω κάποια κορίτσια της ηλικίας μου,που ζουν ακόμα στον κόσμο των παραμυθιών...που η πρώτη τους φορά ήταν ή θα είναι από τρελό έρωτα...όπως κάποτε το ονειρευόμουν κι εγώ...
Βιάστηκα τόσο πολύ να μεγαλώσω...και ίσως μεγάλωσα πριν την ώρα μου!