Όλα δικά του...

 
Ήθελε να είναι όμορφη για εκείνον...
Θα έλεγε κανείς ότι είχε όλες τις όμορφες μυρωδιές πάνω της...με αυτές έπλαθε την ομορφιά της! 
Ένιωθε τόσο ξεχωριστή όταν εκείνος της έλεγε πόσο ωραία μυρίζει...της άρεσε να μυρίζει έτσι για εκείνον...
Δεν ήταν όμως ότι μόνο το έλεγε...ακόμα περισσότερο τρελαίνοταν όταν εκείνος το έδειχνε με τον τρόπο του...
Εκείνες τις στιγμές όταν την έπαιρνε αγκαλιά...Όταν την σήκωνε ψηλά. ...και την έφερνε δίπλα του...τότε όταν βρίσκονταν τόσο κοντά...και πλησίαζε το πρόσωπο του στο λαιμό της...μέσα στα μαλλιά της και ανασαίνε βαθιά σαν να ήθελε να ρουφήξει κάθε άρωμα από πάνω της....
Σαν να ήθελε να κάνει δικιά του την μυρωδιά της...όπως δικά του είχε το φιλί της, την αγκαλιά της,το χάδι της, το σώμα της...την καρδιά της!

Τα είχε... Όλα δικά του!!!

Ανοιξιάτικες φωτογραφίες!

"...είναι πάθος μου να αποθανατίζω στιγμές σε φωτογραφία..."

 (κάποτε,κάποιος είχε πει!) 

Γιατί η άνοιξη έχει μπει και σιγά σιγά έρχεται και το καλοκαίρι και όλα όσα αγαπώ...και αυτό το καλοκαίρι θα έχει πολλές,πάρα πολλές φωτογραφίες!!!

 Μ'αγαπάει,λέει!

Μάλλον προσπαθούσε να ξεφύγει από τη σούβλα!

Με συντροφιά την μοναξιά. ..

Τα βράδια έχω την συνηθισμένη επίσκεψη...
Από την πόρτα μου μπαίνει η μοναξιά και έρχεται και κουρνιάζει δίπλα μου στο κρεβάτι....
Συνήθως μένει σιωπηλή και απλά μου κρατάει συντροφιά! Τα τελευταία βράδια όμως έχει αλλάξει συμπεριφορά. ..μου έχει γυρίσει την πλάτη και γελάει ειρωνικά!
"Πάλι μόνη θα κοιμηθείς;", ρωτάει!
"Πάλι!", της απαντώ και κλείνω τα μάτια  μου για να κοιμηθώ!!!
Νομίζει άραγε ότι μου αρέσει να κοιμάμαι μόνη μου ή ότι δεν μου έχει λείψει να κοιμάμαι με κάποιον δίπλα μου;
Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει είναι ότι προτιμώ την μοναξιά μου από τις εφήμερες συντροφιές...ότι προτιμώ το κρεβάτι μου από εκείνα τα  'βρωμικα' κρεβάτια που το επόμενο βράδυ θα ξαπλώνει κάποια άλλη επάνω στα σεντόνια τους... 
Εκείνα τα κρεβάτια που όταν ξαπλώνεις το βράδυ είσαι μια φλόγα αναμμένη ενώ το πρωί είσαι μια ανεπιθύμητη που δεν προλαβαίνετε να φάτε μαζί ούτε ένα πρωινό ή να πιείτε έναν καφέ στα όρθια...
Από εκείνα τα κρεβάτια που δεν έχουν τίποτα το ρομαντικό να δείξουν... όπως ένα περασμένο χέρι γύρω από τη μέση σου...ένα χάδι το πρωί...ένα φιλί στα χείλη για Καλημέρα κι ένα στοργικό φιλί υποστήριξης στο μέτωπο! Αλλά το μόνο που βλέπεις είναι δύο ανθρώπους να κοιμούνται με γυρισμένες πλάτες. .σαν δύο παντρεμένους που έχει χαθεί ο έρωτας στον γάμο τους...που τους έχει παρασύρει η συνήθεια και η κούραση της καθημερινοτητας...ή σαν αυτό που πραγματικά είναι... δύο ξένοι που αναγκάστηκαν να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι...που ο ένας από την μεριά του παρακαλάει ο άλλος να αισθανθεί ...Όταν εκείνος ανυπομονεί να ξημερώσει για να τον περάσει σε ουδέτερο πεδίο...έξω από την πόρτα του!
Αυτά τα κρεβάτια να ξέρεις δεν έχουν τίποτα να δώσουν!!!
Για αυτό σου λέω μοναξιά...μείνε εδώ και όσο πάει..

μα δεν υπάρχω στη ζωή σου...

Σε φαντάζομαι συνέχεια όλο και πιο συχνά. ..πάντα οι ίδιες εικόνες. .. Εσύ δεν με βλέπεις. .. οδηγάς και κάθομαι δίπλα στη θέση του συνοδηγού. .. σε κοιτάω και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου...απλώνω τότε το χέρι μου και χαϊδεύω τρυφερά το μάγουλο σου... σε βλέπω να βγαίνεις από το σπίτι σου και να μπαίνεις στο αμάξι...σε παρακολουθώ από μακριά και χαμογελάω... κάθε φορά πάλι που νυχτώνει και ξαπλώνεις στο κρεβάτι εγώ είμαι εκεί δίπλα σου... σε χαζεύω να κοιμάσαι και νιώθω μια ηρεμία μέσα μου... κι όταν πια σε έχει πάρει ο ύπνος σε φιλάω στο μάγουλο...κι αφού σου ψιθυρίσω στο αυτί Καληνύχτα...είμαι έτοιμη να επιστρέψω στην πραγματικότητα μου...στο κρεβάτι μου...μακριά σου...χωρίς να σου έχω πει εδώ και πολύ καιρό Καληνύχτα... χωρίς να σε έχω φιλήσει ή να σε εχω χαιδεψει στο μάγουλο...χωρίς να υπάρχω καν στη ζωή σου...!!! 

Ακόμα ένα βράδυ...

Κάθε βράδυ τα ίδια...
Είναι σαν να περιμένω να περάσει όλη η μέρα για να ξεσπάσω το βράδυ...μακριά από τα βλέμματα όλων...
Ούτε ξέρω πια γιατί κλαίω...
Είναι ένα πράγμα όπως παίρνεις το φάρμακο σου την τάδε ώρα...!
Μήπως είναι που φοβάμαι;
Γιατί με τρομάζει το κενό που νιώθω μέσα μου!
Μάλλον τώρα καταλαβαίνω γιατί αγαπώ τόσο πολύ να κοιμάμαι...
Επειδή μόνο τότε δεν σκέφτομαι...αλλά δυστυχώς δεν "ζω"...γιατί μόνο τότε όλα φαίνονται ΤΟΣΟ μακριά!
Πότε επιτέλους θα ελευθερωθώ;

Από το παράθυρο μπήκε...

1:55 πμ.

1:55 πμ.
Έχει περάσει μια ώρα που κλαίω κι ακόμα δεν μπορώ να ηρεμήσω...
 Σε παρακαλώ ας με πάρει σύντομα ο ύπνος!