Καρδιά VS Λογική

Πέρασε ένας χρόνος!Για την ακρίβεια στις 9 Νοεμβρίου θα έχει περάσει ένας χρόνος από την τελευταία φορά που σε είδα...κι αυτό από μακριά!
Δεν τόλμησα να σε πλησιάσω!Απλά στεκόμουν και σε κοιτούσα από απόσταση...
Όλο αυτό το χρόνο περίμενα για αυτή τη μέρα...για μια από αυτές τις τρεις μέρες,που ίσως θα είχα την ευκαιρία να σε δω!
Κι ενώ μέσα στο χρόνο το σκεφτόμουν που και που τις τελευταίες μέρες δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από αυτό και νομίζω ότι σε λίγο το μυαλό μου θα ανατιναχτεί...γιατί βρίσκομαι σε μια κατάσταση που δεν ξέρω τι να κάνω...που δεν ξέρω αν υπάρχει λάθος ή σωστό στην απόφαση που θα πάρω...που θέλω να αποφασίσω εκείνο που θα είναι το καλύτερο και το λιγότερο επώδυνο για εμένα γιατί όποια απόφαση κι αν πάρω το ξέρω ότι θα στεναχωρεθώ!
Η καρδιά μου μου λέει ότι πρέπει να παω...θέλω να σε δω ακόμα κι από μακριά...να θυμηθώ την μορφή σου...λέει ότι είναι η ευκαιρία μου να σε δω!
Η λογική μου όμως έχει περισσότερα επιχειρήματα...λέει πως δεν υπάρχει λόγος να παω...ότι για εκείνον δεν υπήρξα ποτέ κι έχω ξεχαστεί...πως αν ήθελε κι ο ίδιος να με δει θα επικοινωνούσε από μόνος του μαζί μου...πως τώρα πια είναι με κάποια άλλη...πως αν παω θα πληγωθώ που θα τον δω...μα ακόμα περισσότερο θα πληγωθώ αν δεν τον δω γιατί δεν ξέρω αν θα είναι εκεί...πως δεν χρειάζεται να πληγώνω μόνη μου τον εαυτό μου...πως και να τον δω δεν θα αλλάξει κάτι...ότι τόσο καιρό φέρθηκα πολύ ώριμα και έκανα αυτό που μου ζήτησε,τήρησα αυτό που είπα ότι δεν θα ξανα ενοχλήσω,ενώ τώρα αν πάω εκεί θα είμαι απλά ακόμα ένα ανόητο μικρό κοριτσάκι!Ότι τόσο καιρό είμαι καλά και δεν χρειάζεται να κάνω βήματα πίσω...
Μακάρι να μην χρειαζόταν να αποφασίσω...!

Θα ήθελα απλά να παω,να δω τα αεροπλάνα,να φανταστώ ότι πετάω και ύστερα να φύγω!

Θα ήθελα να τον δω,να του χαμογελάσω όπως έκανα πάντα και μετά να φύγω!

Γιατί κάποτε ήθελα να πετάξω και εμφανίστηκες εσύ! 

Γιατί ήθελα να ζήσω ένα παραμύθι...και το ονόμασα ο Γίγαντας και η Τοσοδούλα!

Το ξυπνητήρι χτύπησε.Εκείνη δεν το άκουσε.Είχαν κοιμηθεί αργά.Συζητούσαν.
Εκείνος έπρεπε να πάει στη δουλειά.Σηκώθηκε,πήγε στο μπάνιο και έριξε νερό στο πρόσωπο του...Έκλεινε το φερμουάρ της στολής του όταν το βλέμμα του έπεσε πάνω της...
Κοιμόταν τόσο βαθιά...είχε κολλήσει σχεδόν πάνω στον τοίχο...για μια στιγμή νόμιζε ότι την είδε να γυρνάει,να του χαμογελάει,να σηκώνει το χέρι της να τον χαιρετήσει και μετά να ξανα κοιμάται...
Αυτή η κοπέλα...τι ήταν για εκείνον;
Μια καλή παρέα;
Μια καλή ερωτική συντροφιά;
Ή θα μπορούσε αλήθεια να ήταν και κάτι παραπάνω;
Κάθησε στην άκρη του κρεβατιού...προσπάθησε να μην κάνει θόρυβο και την ξυπνήσει...
Το χέρι του έφτασε τα μαλλιά της που απλώνονταν στο μαξιλάρι...τα χάιδεψε...είχε τόσο μακριά μαλλιά...
Τον ονειρευόταν άραγε;
Πόσο θα ήθελε να μείνει κοντά της...να μην χρειαζόταν να φύγει!

Έτσι το ονειρεύομαι...ότι κάποτε μου χάιδεψες τα μαλλιά!

Η δικιά μου επιτυχία...η δικιά μου ιστορία!

Τελικά όλα συμβαίνουν εκεί που δεν το περιμένεις...και συνέβει κάτι που ήθελα να συμβεί αλλά δεν το περίμενα...το ονειρευόμουν,το ήθελα αλλά μάλλον δεν πίστευα τόσο στον εαυτό μου!
Ίσως γιατί έχω μάθει δυστυχώς να μην κάνω μεγάλα όνειρα...γιατί είμαι νομίζω από εκείνους τους ανθρώπους που ισχύει το ότι 'όταν κάνουμε σχέδια τα βλέπει ο Θεός και γελά', ενώ είναι κάποιοι άλλοι που ότι κι αν ονειρευτούν γίνεται πραγματικότητα!
Ξέφυγα λοιπόν και άλλο ήθελα να πω!
Το καλοκαίρι που μας πέρασε πήρα μέρος σε ένα διαγωνισμό διηγημάτων με θέμα 'Θεσσαλονική: Απίθανες ιστορίες της πόλης μας'...έστειλα το κείμενο μου σχεδόν την τελευταία στιγμή αφού δεν μπορούσα να αποφασίσω αν ήταν αρκετά καλό για να το στείλω κι αν ήθελα κιόλας να το κάνω!
Και από ότι φαίνεται η απόφαση μου να το στείλω εν τέλει ήταν πολύ σωστή αφού το κείμενο μου επιλέχθηκε να είναι μέσα στα 40 κείμενα- αναμέσα από περισσότερες από 150 συμμετοχές- που θα εκδοθούν σε ένα συλλογικό βιβλίο!
Ο τίτλος του κειμένου μου...'Στο δρόμο για το απρόβλεπτο...'
Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη...και δεν μπορώ να το πιστέψω...

Θέλω να ευχαριστήσω εκείνον...γιατί εκείνος ήταν η έμπνευση μου...γιατί μέσα από εκείνον έμαθα...έλεγα ότι αν καταφέρνε να επιλεχθεί το κείμενο μου θα ήταν σαν να κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου και πράγματι το νιώθω...
Η δικιά μου ιστορία σε λίγες σελίδες ενός βιβλίου...απλά ανυπομονώ να το κρατήσω στα χέρια μου!!!

Μαγειρέματα...

Αυτό το Σ/Κ η μαμά και ο μπαμπάς έλειπαν και έτσι είχαμε μαγειρέματα!!!

Το Σάββατο φάγαμε club sandwich που όχι να το παινευτώ αλλά ήταν πολύ νόστιμο...η αδερφή μου τηγάνισε τις πατατούλες και εγώ έκανα τα σαντουιτσάκια!

 Σήμερα πάλι ενώ είχαμε πει να παραγγείλουμε από έξω αποφασίσαμε να την βγάλουμε πιο οικονομικά κι έτσι θα φτιάχναμε μακαρόνια με άσπρη σάλτσα και μανιτάρια...

Μόνο που τελικά έκανα πατσίτσιο με τυριά!!!

 Και για επιδόρπιο νωρίς το απόγευμα έφτιαξα βάφλες...στο τηγάνι μιας και δεν έχουμε βαφλιέρα...ακόμα κι έτσι όμως ήταν αρκετά νόστιμες!

Την διακόσμηση ανέλαβε η αδερφή μου!

Ελπίζω  να μην σας άνοιξα την όρεξη! :P

Προς αναζήτηση μαλλιού...

Το πρωί του Σαββάτου κατέβηκαμε με τις φίλες μου στο κέντρο προς αναζήτηση μαλλιού...

Η φίλη μου η Ε.-η οποία πλέκει πάρα πολύ καλά και όποιος θέλει μπορεί να την βρει εδώ- θα φτιάξει ένα κασκόλ για τη φίλη μου την Κ. και μια τσάντα πλάτης για εμένα!

Στην αρχή ήθελα πουγκάκι αλλά ψάξαμε και βρήκαμε μια τέλεια τσάντα πλάτης...το αποτέλεσμα βέβαια θα το δούμε όταν την φτιάξει!

 Αφού περάσαμε από όλα τα γνωστά μαγαζιά της φίλης μου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης καταλήξαμε στην Έκθεση και στο Περίπτερο 8 όπου διοργανώνονταν για εκείνο το Σ/Κ η μεγαλύτερη γιορτή χειροτεχνίας και DIY, Χειροτέχνικα.

 

 Η είσοδος κόστιζε 1 ευρώ και μας φόρεσαν αυτά τα χάρτινα βραχιολάκια...

και DIY

και DIYκ

και DIY

και DIY

 Είχε γενικά πάρα πολλά ωραία πράγματα...και τελικά αγοράσαμε το μαλλί της παρακάτω εικόνας για το κασκόλ της φίλης μου.

'Οπως διάβασα και στο site θα πραγματοποιηθούν αντίστοιχες εκθέσεις και στην Αθήνα και στην Κρήτη.

Για την δικιά μου τσάντα αγοράσαμε μαλλί από αλλού...καφέ και λευκό!

Η διαφορά μας

-Λοιπόν...πως σου φαίνεται; την ρώτησα δίχνοντας της την φωτογραφία στο κινητό και περιμένοντας την απάντηση της.
-Είναι πολύ διαφορετική από εμάς...είναι γυναίκα!

Ναι,είναι γυναίκα. Ενώ εμείς...εγώ, είμαι ακόμα κοριτσάκι ή κοπέλα καλύτερα. Μόνο μια γυναίκα θα ταίριαζε δίπλα του. Μπορώ να φανταστώ ότι έχει όλα όσα δεν έχω εγώ.
Είναι γύρω στα 24 με 26. Έχει τελειώσει τη σχολή της,έχει μια ικανοποιητική δουλειά και σίγουρα ένα αμάξι. Μπορεί να βγάζει ένα σπυράκι στο πρόσωπο λίγο πριν αδιαθετήσει...έχει στυλ και ίσως φοράει και κάθε μέρα γόβα. Βγαίνει από το σπίτι της ακόμα και στις 3 το βράδυ χωρίς να δίνει αναφορά ή μπορεί και να μένει μόνη της. Ξέρει να μαγειρεύει. Και φυσικά έχει περισσότερες γνώσεις από μια 20χρονη!
Είναι ανεξάρτητη,πατάει στα πόδια της,είναι ικανή να στηρίξη κι εσένα...
Εγώ είμαι ακόμα φοιτήτρια που κυκλοφορεί όλη μέρα με σταράκια ή αθλητικά...σχεδόν πάντα άβαφη με αποτέλεσμα να την περνάνε για 16 χρονών...θα ντυθώ καλά και θα φορέσω ψηλό παπούτσι μια φορά την εβδομάδα που θα βγω για να διασκεδάσω με την παρέα μου...μένω με τους γονείς μου, αυτοί με στηρίζουν, με δικά τους λεφτά ζω και φυσικά δεν είμαι τελείως ανεξάρτητη...είμαι σοβαρή όταν πρέπει μα όλες τις υπόλοιπες ώρες είμαι τρελή και ψάχνω αφορμές για να κάνω βλακείες για να γελάσω εγώ και οι άλλοι γύρω μου...
Ναι,διαφέρουμε τόσο πολύ!
Δεν βιάζομαι όμως...δεν θέλω για ακόμα μια φορά να βιαστώ στη ζωή μου...θα έρθει και η σειρά μου...και θα φτάσω σε αυτή την ηλικία...ανυπομονώ να τα ζήσω όλα...μα γιατί να θέλω τρέχω τη ζωή μου πάντα πιο μπροστά,λες και δεν θα προλάβω να τα ζήσω όλα...και ζηλεύω είναι η αλήθεια ενώ ξέρω ότι δεν υπάρχει λόγος για να το κάνω!
Όπως ξέρω ότι ωριμάζω όταν αναγνωρίζω τα λάθη του παρελθόντος και προσπαθώ να μην τα επαναλάβω...όταν σκέφτομαι λογικά!

Και ενώ τα σκεφτόμουν όλα αυτά ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια-κάτι σαν αποχαιρετιστήρια συμβουλή- εκείνου του γλυκού ανθρώπου...'Να είσαι πάντα όπως είσαι!'...

Φοβόμουν να μιλήσω για να μην πληγωθώ και τελικά πληγώνομαι επειδή δεν μίλησα!
Γιατί άλλοι καλλιέργησαν μέσα στην καρδιά μου τον φόβο να εκφράζω τα συναισθήματα μου...
Ίσως αν είχα διαφορετικές εμπειρίες, γεμάτες γλυκές στιγμές και όμορφα λόγια αγάπης να είχα μάθει κι εγώ να εκφράζομαι πιο ελεύθερα...
-Σ'αγαπώ!
-Σε θέλω!
-Μου λείπεις!
Μπορεί να τα νιώθω...μα είναι προτάσεις που δύσκολα βγαίνουν από το στόμα μου...
Τον κοιτούσα χωρίς να μιλάω...όλο μου το είναι φώναζε 'Σε θέλω' και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά...η γλώσσα μου όμως είχε δεθεί κόμπος και δεν έβγαζε λέξη!
Ίσως να είναι από τις ελάχιστες φορές που μετανιώνω για κάτι!
Μπορεί να μιλούσα και να μην άλλαζε κάτι σε αυτό που είχαμε...θα άλλαζε όμως το πως νιώθω εγώ τώρα...γιατί θα είχα μιλήσει και θα τα είχα βγάλει από μέσα μου...
Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω στην στιγμή που αρνιόμουν τα συναισθήματα μου για εκείνον...θα το ξανα σκεφτόμουν και θα του φώναζα δυνατά ότι τον θέλω...ότι με κάνει χαρούμενη όποτε είμαι δίπλα του, ότι μπορώ να κάθομαι και να χαζεύω τα μάτια του, ότι θα ήθελα να μείνω για πάντα στην αγκαλιά του και άλλα τόσα που θα ένιωθα εκείνη τη στιγμή!

 Όλα γίνονται όμως για κάποιο λόγο...

Και εκείνος είχε πει ότι υπάρχει λύση για όλα...

Ίσως κάποτε μου δοθεί η ευκαιρία!