Δεν γίνεται...

2:27 κι εγώ ακόμα ξύπνια...φοβάμαι...φοβάμαι ότι όταν θα κλείσω το φως και θα πω ότι θα κοιμηθώ πάλι δεν θα με παίρνει ο ύπνος...όπως τα δυο προηγούμενα βράδια...
Γιατί αντί να αφήσω το μυαλό μου να  ηρεμήσει εγώ σκέφτομαι...σκέφτομαι ξανά και ξανά τα ίδια...
Προσπαθώ να βγάλω μια άκρη,να καταλάβω για ποιο λόγο μπορεί να γίνεται αυτό!
Δεν μπορώ να καταλάβω αλήθεια...νόμιζα ότι όταν δεν θέλεις να ασχολείται κάποιος μαζί σου δεν ασχολείσαι κι εσύ μαζί του...εκτός πια κι αν το μυαλό μου με οδηγεί εκεί που θα ήθελε...ή μάλλον η καρδιά μου!
Σκέφτομαι πόσο πολύ θα ήθελα  να σου μιλήσω...εύχομαι να μπορούσα να σου μιλήσω...για το τότε, το μετά και το τώρα! Το ξέρω ότι δεν ήμασταν,δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ φίλοι μα θα ήθελα τόσο πολύ να σου μιλήσω, να σου εξηγήσω, να "κρατήσω" κάτι ακόμα από εσένα στα τόσα που έχω κρατημένα...θα ήθελα να σου πω τόσα πολλά!!!
Δεν μπορώ να σε ενοχλήσω όμως! Όχι, δεν γίνεται...!

Βόλτα με τα ποδήλατα...

Χθες το απόγευμα κατεβήκαμε με τα παιδιά στην παραλία με τα ποδήλατα. Φτάσαμε μέχρι το Μέγαρο, κάτσαμε λίγο εκεί και μετά φύγαμε και πήγαμε να κάτσουμε στην προβλήτα. Ήταν ωραία βραδιά...και είχε πλάκα που ήμασταν όλοι με τα ποδήλατα.

Δυστυχώς είχα ένα μικρό ατύχημα όταν μπροστά στο Λευκό Πύργο έπεσα πάνω σε έναν άλλο ποδηλάτη και "σχεδόν" καρφώθηκα πάνω στη ρόδα του...σκίστηκε το κολάν μου, γδάρθηκε το πόδι μου και το γόνατο μου πόναει και σήμερα αρκετά! Πάλι καλά το παιδί ήταν πολύ ευγενικό και δεν είπε τίποτα, άλλος στη θέση του θα με είχε βρίσει για τα καλά.

Αυτά παθαίνεις όταν χαζεύεις!!! 

-Αλεπουδίτσα-

Να σας συστήσω την Πίτσα την αλεπουδίτσα! 

Είναι το τελευταίο μου δημιούργημα!Την έπλεξα με βελονάκι. Χιχι

Την είχα ξεκινήσει για να έχω με κάτι να ασχολούμαι αλλά βρήκε τελικά το σπιτάκι της και από εδώ και πέρα θα κάνει παρέα σε ένα μωράκι!

Όλοι την λάτρεψαν όσο κι εγώ!

Δεν είναι γλυκούλα;

Κάτι όμορφο για απόψε...

Λόγω εξεταστικής δεν είχα χρόνο για πολλά πράγματα...είχα πει όμως ότι όταν θα έβρισκα χρόνο με την πρώτη ευκαιρία θα πήγαινα βόλτα με το ποδήλατο. Σκεφτόμουν τις προηγούμενες μέρες ότι μετά την Πέμπτη γράφω το τελευταίο μάθημα την Τετάρτη οπότε θα είχα χρόνο για μια βόλτα την Πέμπτη ή και την Παρασκευή.
Σήμερα το απόγευμα καθόμουν με την αδερφή μου και βλέπαμε Sex and the City όταν ξαφνικά ξεκίνησα να ετοιμάζομαι...με κοίταξε με απορία η αδερφή μου και με ρώτησε που πάω...Αποφάσισα να πάω βόλτα με το ποδήλατο. Ήμουν κιόλας ιδιαίτερα χαρούμενη που επιτέλους κατάφερα να φορτήσω το αγαπημένο μου mp3 ενώ πίστευα ότι έχει πρόβλημα και το είχα αφήσει στην άκρη για πόσο καιρό!
Ξεκίνησα λοιπόν από το σπίτι και έφτασα μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. Έκανα μια στάση να ξεκουραστώ και αναθεμάτιζα την ώρα και την στιγμή που σκέφτηκα να πάρω ένα μπουκαλάκι νερό μαζί μου όπως συνήθως αλλά δεν το έκανα γιατί βαριόμουν να πάω μέχρι το μαγαζί. Χάζεψα για λίγο διάφορα στο Facebook, άκουσα μερικά παλιά τραγούδια που έχω ακόμα στο mp3 και αποφάσισα να ξεκινήσω πριν σκοτεινιάσει τελείως γιατί δεν έχω και φώτα στο ποδήλατο.
Καθώς γυρνούσα κοιτούσα στα γήπεδα του μπάσκετ που έπαιζαν και πρόσεξα κάποιον με μακρύ μαλλί...ήσουν εσύ...έκανα στην άκρη και έβγαλα από τη τσάντα τα γυαλιά μου για να σιγουρευτώ. Και σε είδα, ήσουν εσύ που έπαιζες μπάσκετ.
Πήγα σε μια άκρη, τα πόδια μου έτρεμαν.Κάθησα εκεί και σε κοιτούσα που έπαιζες...δεν ξέρω αν με είδες και δεν έχει κιόλας σημασία!
Είχα αποφασίσει ότι θα έμενα μέχρι να τελειώσετε το παιχνίδι...και έμεινα εκεί να κοιτάζω και να σκέφτομαι...
Ξέρεις τι σκεφτόμουν;!
Ότι Σ'αγαπούσα γαμώτο...ότι σ'αγάπησα τόσο πολύ!
Μετά άρχισα να σκέφτομαι τι μπορεί να κάνεις...αύριο θα έγραφες το ένα μάθημα που σου έχει μείνει αλλά μήπως άλλαξε η ημερομηνία της εξέτασης όπως έγινε και στα δικά μας μαθήματα λόγω εκλογών.
Κάποια στιγμή άρχισες να χαιρετάς τους υπόλοιπους οπότε κατάλαβα ότι θα έφευγες...έφυγα κι εγώ κατευθείαν όσο πιο γρήγορα μπορούσα...είχε πια σκοτεινιάσει για τα καλά!

Θα σου πω κάτι όμορφο απόψε .Κι ύστερα θα σ'αφήσω να πνιγείς στη δυστυχία σου. Σε αγαπούσα!

Κάτι που μου λείπει....

Ξέρεις τι μου έχει λείψει περισσότερο; 
Να ζωγραφίζω...να κρατάω στα χέρια μου ένα μολύβι και να δημιουργώ! 
Τότε ζωγράφιζα τόσο πολύ...σε χαρτί, στα βιβλία,στο θρανίο...
Στην τρίτη λυκείου το θρανίο μου ήταν περισσότερο καμβάς παρά θρανίο! 
Μου έλειψε αυτό που νιώθω όταν ζωγραφίζω...αυτό το "κάτι" που μου βγαίνει όταν ζωγραφίζω και κάνει τις περισσότερες από τις ζωγραφιές μου να πετυχαίνουν! 
Μου λείπει αυτό το "κάτι", αυτό το συναίσθημα που να με κάνει να θέλω να ζωγραφίσω κάτι μοναδικό για κάποιον...
Ήρθε μια φίλη μου σήμερα σπίτι κι έβγαλα το ντοσιέ με τις ζωγραφιές μου... κάπου εκεί μέσα ξεχασμένα δυο γκράφιτι με το όνομα σου...και κατάλαβα ότι μου εχει λείψει να ζωγραφίζω! Αν και ασχολούμαι με άλλα πράγματα όπως το πλέξιμο, δεν είναι το ίδιο!
Στεναχωριέμαι που το έχω αφήσει τόσο πολύ...θα ήθελα τόσο πολύ να έβρισκα επιτέλους το χρόνο να φτιάξω εκείνον τον πίνακα που ακόμα περιμένει ένας φίλος! 

Και ίσως τελικά τον βρω αφού μάλλον δεν νομίζω ότι  πέρασα το χθεσινό μάθημα που ήταν και το πιο σημαντικό και αναγκαστικά θα κάνω ένα χρόνο παραπάνω!  Αλλιώς τα σχεδίαζα κι αλλιώς μου έρχονται τα πράγματα δυστυχώς... Ας είναι για καλό! 

Μπάσκετ

Είναι περίεργο να βλέπω αγώνες μπάσκετ μόνη μου!  
Δεν έχω χάσει ούτε αγώνα της Εθνικής μας στο Eurobasket...
Σήμερα παίζαμε με Ολλανδία και κερδίσαμε!
Είχα συνηθίσει να βλέπω όλους τους αγώνες μαζί σου, να κάθεσαι δίπλα μου, να σχολιάζω,να σχολιάζεις, να μου λες τι να προσέξω...αυτό σκέφτομαι όταν βλέπω τους αγώνες, τι θα μου έλεγες να προσέξω...και όπως έλεγα δεν είμαι φίλαθλος μιας ομάδας αλλά του μπάσκετ γενικότερα! 
Ίσως να ήταν καλύτερο να μην έρχομαι σε επαφή με κάτι που σε θυμίζει μα μου αρέσει πολύ το μπάσκετ! 
Και αυτοί οι μήνες μαζί σου ήταν γεμάτοι μπάσκετ...άλλοτε να καθόμαστε μαζί να τους παρακολουθούμε και άλλοτε με εμένα στις κερκίδες να παρακολουθώ ενώ εσύ ήσουν στη θέση του προπονητή ή του διαιτητή.
Θα το ξεπεράσω όμως σιγά σιγά...και θα βρεθώ και πάλι φέτος στο παλατάκι να υποστηρίζω την ομάδα μου! 

Σαν να μην πέρασε μια μέρα!

Όταν έμπαινε το 2015 και ήμασταν όλοι μαζί μαζεμένοι και γιορτάζαμε το νέο έτος, ξέραμε ότι σε λίγο καιρό θα είχαμε κάποιες αποχωρήσεις...προσωρινές αλλά και πάλι η παρέα θα ήταν για λίγο μισή! Σαν τώρα θυμάμαι το ξημέρωμα της 1ης Ιανουαρίου...εγώ δίπλα στη σόμπα για να ζεσταίνομαι, δυο ξαπλωμένοι αγκαλιά στον καναπέ έτοιμοι να κοιμηθούν και οι άλλοι δυο απέναντι καθισμένοι στην ανοιχτή πολυθρόνα...
Τον Ιανουάριο είχαμε την πρώτη αποχώρηση προς Γαλλία...και μετά ακολούθησε και ο ναυτικός μας. Και κάπως έτσι μείναμε τα κορίτσια πίσω μόνες μας! Ίσως αυτό να μας έφερε και πιο κοντά...
Περνούσε ο καιρός και η καθεμιά μετρούσε τις μέρες για τις επερχόμενες επιστροφές.
Στις συναντήσεις μας μπορεί τα αγόρια να μην είχαν φυσική παρουσία αλλά στις σκέψεις μας και στις συζητήσεις μας ήταν πάντα εκεί.
Και κάπως έτσι πέρασε ο καιρός ήρθε το καλοκαίρι και μαζί του η πρώτη επιστροφή! Μας έμενε λοιπόν μια ακόμα επιστροφή η οποία μάλλον θα αργούσε. 
Πήγαμε Σίβ. για λίγες μέρες όπως έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια...τελείωσε το καλοκαίρι και ακόμα κάποιος έλειπε. Και ενώ περιμέναμε να γυρίσει Σεπτέμβριο μας ανακοίνωσε ότι θα έφτανε τελικά Οκτώβρη.
Μέχρι που χθες μας έκανε την πιο ωραία έκπληξη -που σχεδόν κανείς μας- δεν την περίμενε και εμφανίστηκε στο στέκι μας, στον ναό όπως τον λέει! Χαχα
Ήμασταν όλοι μαζί ακριβώς πριν την πρώτη αποχώρηση στο ίδιο μέρος να συζητάμε σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα! 
Χθες το βράδυ περπατώντας οι πέντε μας στα στενά της περιοχής μας ένιωθα πραγματικά σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, κι όμως άλλαξαν τόσα πράγματα και με όσα ζήσαμε όλο αυτό τον καιρό μεγαλώσαμε λίγο ακόμα. Έκλεισε μια περίοδος και ξεκινάει μια άλλη...και κανείς μας δεν ξέρει τι θα φέρει αλλά θα έχουμε ο ένας τον άλλο!