träumen στα γερμανικά σημαίνει ονειρεύομαι...μόλις γνώρισα αυτό το ρήμα το έμαθα αμέσως και έγινε ένα από τα αγαπημένα μου και στα γερμανικά!
Ίσως να φταίει που μου αρέσει να ονειρεύομαι...

"Αντέχω!"

Κάθε μέρα λέω ότι αντέχω...αλλά φτάνει κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα που ξεκινάω και αναρωτιέμαι αν όντως τελικά αντέχω...!
"Αντέχω;!"
Ίσως είναι εκείνη η ώρα της ημέρας  που μετά από τόσο περπάτημα τα πόδια μου ξεκινάνε να πονάνε...διαμαρτύρονται και κάθε βήμα είναι πόνος!
Πάντα χαμογελαστή...ακόμα και εκεί με μάθανε!
"Το χαμογελαστό κορίτσι!"
Να μοιράζω χαμόγελα παντού ακόμα και σε αγνώστους και να χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν μου τα ανταποδίδουν! 
"Αντέχεις;! Πόσο ακόμα;!"
Πάλι το ίδιο λάθος της υπερβολής...να προσηλώνομαι τόσο πολύ σε κάτι που ξεχνάω όλα τα άλλα...και κάπως έτσι βρέθηκα χθες μετά από πολύ καιρό μαζί με κάτι φίλους..ήπιαμε σαγκριά, φάγαμε πίτσα, μιλήσαμε, καθόμασταν στο κρεβάτι όλοι μαζί όπως τότε...όπως πριν λίγους μήνες...πόσες φορές μέσα σε αυτούς τους μήνες θα μπορούσα να ήμουν εκεί αλλά η κούραση με πήγαινε κατευθείαν σπίτι...είναι στιγμές όμως που νιώθω ότι κουράζω. Η ζωή μου έχει αποκτήσει μια καθημερινή ρουτίνα και νιώθω ότι δεν έχω να μιλήσω για κάτι πέρα από τη δουλειά και τα σχέδια μου...και προσπαθώ, προσπαθώ όσο μπορώ για να το αλλάξω αυτό! 
Ξέρω ποια είναι τα λάθη μου, τα αναγνωρίζω...απλά πρέπει να κάνω κάτι για να τα διορθώσω...
Ξέρω ακόμα ότι όπως η δουλειά μου δίνει χαρά-όση και κούραση- άλλη τόση χαρά μου δίνει το να βρίσκομαι με τους φίλους μου και πρέπει να βρίσκω χρόνο και για αυτούς!
" Αντέχω!!!"

Καλό τριήμερο! Κι επειδή όπως είπα προσπαθώ...αυτό το τριήμερο θα πάω Βόλο να βρω τους φίλους μου, να ξεκουραστώ, να κάνω μπάνιο στη θάλασσα και γενικά να ξεφύγω! 

Θα μάθουμε να αγαπάμε;

Λέμε ότι αγαπάμε...αλλά ξέρουμε τελικά να αγαπάμε; Ξέρουμε τι σημαίνει να αγαπάμε; Βαθιά, ατελείωτα, απελπιστικά ανυπόφορα...
Κάθε μέρα απαγοητεύομαι από αυτά που βλέπω...σχέσεις ανθρώπων που λένε ότι αγαπάνε ο ένας τον άλλον κι όμως κάνουν πράγματα που θα μπορούσαν να τους πληγώσουν!
Αν αγαπάμε κάποιον και ξέρουμε ότι και εκείνος μας αγαπά γιατί να του λέμε ψέματα; Φοβόμαστε ότι δεν θα μας δείξει κατανόηση; Τότε μάλλον στα μάτια μου δεν μας αγαπά, γιατί -στα μάτια μου πάλι- η αγάπη έχει μέσα της πολύ κατανόηση...ίσως είναι όμως που κάποιες φορές η υπερβολική αγάπη γίνεται αποπνικτική!
Αν αγαπάμε γιατί απατάμε; Γιατί αγαπάμε περισσότερο τον εαυτό μας και κάνουμε όσα εκείνος θέλει, να ικανοποιήσει δηλαδή τα ερωτικά του ένστικτα;
Υπάρχει αληθινή αγάπη; Μπορείς τελικά να εμπιστευτείς κάποιον πραγματικά; Να πιστέψεις τα λόγια του; Τα "Σ'αγαπώ" του;
Τόσες ψεύτικες σχέσεις... από ανάγκη...από την ανάγκη μας να μην είμαστε μόνοι...μα τι είναι χειρότερο να ζεις ένα ψέμα ή να ζεις μόνος;
Βλέπω ζευγάρια και σκέφτομαι πόσα μυστικά μπορεί να κρύβει ο καθένας μέσα του...πόσα πράγματα που θα μπορούσαν να πληγώσουν ο ένας τον άλλον...ποιος από τους δυο μπορεί να είναι ο απατημένος...!
Ξέρεις κάτι; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουμε να αγαπάμε τους άλλους...και δεν θα μάθουμε ποτέ να το κάνουμε γιατί είμαστε εγωιστές!
Ίσως να το καταφέρουμε όταν βρούμε κάποιον που στο πρόσωπο του να βλέπουμε το "εγώ" μας...μπορεί τότε όπως αποφεύγουμε να πληγώνουμε τον εαυτό μας να αποφεύγουμε να πληγώνουμε και το παναμοιότυπο "εγώ" μας!

Κλείνοντας τα 22!

Και κάπως έτσι πέρασαν 22 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή μου!

-Και εδώ είναι που δεν το περίμενα αλλά βάζω τα κλάματα-

Έχω φτάσει πια να θεωρούμε μια μικρή κυρία... ή και όχι;

Μάλλον θα έλεγα ότι είμαι ακόμα ένα μικρό παιδί!

Τα τελευταία 5-6 χρόνια την ημέρα των γενεθλίων μου ευχόμουν κάτι για έρωτες, λουλούδια και αρώματα...αν πω ότι δεν λείπει κάτι τέτοιο από τη ζωή μου θα είναι ψέμα!

Πλέον όμως και για πρώτη φορά πραγματικά οι προτεραιότητες μου είναι άλλες...

Θέλω να πετύχω, θέλω τόσο πολύ να τα καταφέρω!

Σε αυτά τα 22 μου χρόνια έχω καταλάβει ότι το πείσμα μου-κι έχω πολύ από αυτό- μου έχει βγει κάποιες φορές σε καλό...κάποιες πάλι και σε κακό!

Εύχομαι λοιπόν αυτό το πείσμα να μου βγει σε καλό...εύχομαι να έχω τη δύναμη, την επιμονή και την υπομονή να προσπεράσω κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί στο μονοπάτι που έχω αποφασίσει να ακολουθήσω...και λίγη τύχη φυσικά! Κι αν πάλι δεν τα καταφέρω δεν πειράζει...γιατί έχω μάθει ότι στη ζωή όλα γίνονται για κάποιο λόγο κι έχω ήδη σκεφτεί το 

"εναλλακτικό" μου μονοπάτι! :)

Και μπορεί να μην σκέφτομαι λουλούδια και αρώματα αλλά έχω βάλει κάτι τέλειες πλατφόρμες από τα Migato στο μάτι... νομίζω το αξίζω αυτό το δώρο, τόσα χιλιόμετρα κάνουν κάθε μέρα τα ποδαράκια μου στη δουλειά! χιχι

Θα γινόμουνα και πάλι παιδί....

Ήμασταν ακίνητα και αμίλητα αγάλματα, 

ήμασταν αγέλαστα, χάνει όποιος γελά.

Γέλασες και κέρδισα κι έτσι μες στα χείλη σου έζησα, 

γέλαγες και κέρδιζα, σ’ έχασα μετά…

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα

αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα

θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Ήμασταν ακίνητοι απ’ το χρόνο ασυγκίνητοι, 

ήμασταν αμίλητοι, χάσαμε κι οι δυο…

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα

αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα

θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα

αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα

θα γινόμουνα και πάλι παιδί…

Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα

αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα

θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.

Donate Hair

Λένε πως όταν κάνεις κάτι καλό δεν χρειάζεται να το λες...απλά είναι κάτι που με έκανε πολύ χαρούμενη και ήθελα να το μοιραστώ!
Σε ένα κόσμο εγωιστικό, εγώ θα επιλέγω να είμαι διαφορετική!
Και δεν θέλω να το παίξω καλή ούτε τίποτα τέτοιο...το σκεφτόμουν καιρό, ήθελα να το κάνω και το έκανα!
Πήγα λοιπόν σε ένα από τα συνεργαζόμενα κομμωτήρια του Donate Hair Donate Love και έκοψα τα μαλλιά μου.

Άκουσα από αρκετούς αυτή την αμφιβολία για το αν όντως τα μαλλιά και οι περούκες τελικά, θα δοθούν εκεί που πρέπει αλλά δεν θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει πια τόση μεγάλη διαφθορά παντού...Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις!
Είχα και έχω μεγάλη αδυναμία στο μαλλιά μου! Τα είχα ξανα κόψει πολύ πιο κοντά στην 3η Γυμνασίου και είχα βάλει τα κλάματα.  Αυτή τη φορά όμως ήμουν όλη μέρα με το χαμόγελο στα χείλη...όλοι μου είπαν πόσο μου πάνε τα πιο κοντά μου μαλλιά, πόσο πιο διαφορετικό είναι και γενικά άρεσε σε όλους...εκτός από τον κομμωτή μου!
Μπορεί να ακουστεί χαζό και είναι το ξέρω...αλλά ακόμα μετά από τόσα χρόνια όποτε θέλω να κάνω κάτι σκέφτομαι τι θα μου έλεγε ο Αλ. και ήταν σαν να μου έλεγε "Κάντο!"...και πήγα λοιπόν και το έκανα!
Εν τέλει τρίχες είναι, θα ξανα μακρύνουν... :)

Lost on you...

All I ever wanted was you...!