What's wrong with me?

12/6/2017
Πέρασαν και τα γενέθλια μου...έκλεισα τα 23!
Υποτίθεται αυτά θα πρέπει να είναι τα πιο ωραία χρόνια της ζωής μου!
Έχω παραιτηθεί από όλα...
Σήμερα έδινα το τελευταίο μάθημα που χρωστάω...δεν πήγα!
Πέρασα όλο το σαββατοκύριακο στο κρεβάτι και δεν διάβασα.
Η μαμά μου όλο το πρωί δεν ήθελε να με αφήσει σε ησυχία μέχρι να της πω τι έχω.
Δεν έχω όμως όρεξη ούτε να μιλήσω.
Θα πω τα ίδια, θα μου πει τα ίδια και τίποτα δεν θα αλλάξει.
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει...
Όλο το απόγευμα απλά σκεφτόμουν ότι θέλω να φύγω...να εξαφανιστώ!
Θα μου περάσει λέω...προσπαθώ να σκεφτώ θετικά μα καμία θετική σκέψη δεν με βοηθάει....
Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά έτσι όπως είμαι, ότι δεν μου λείπει κάτι...αλλά δεν ξέρω κατά πόσο τα καταφέρνω!

18/6/2017
Χθες συνηδειτοποίησα ότι μένουν μόλις λίγες μέρες για να μάθω αν τελικά κατάφερα να πάρω το πτυχίο των Γερμανικών και κάπως τρομοκρατήθηκα.
Μετά απο δυο βδομάδες που ήμουν χάλια σήμερα κάπως σαν να συνήλθα.
Επικοινώνησα με κάποιους φίλους μου, πήρα γλυκά και επισκέφτηκα μια φίλη μου, καθήσαμε, μιλήσαμε και κάπως σαν να ξεχάστηκα.
Την Παρασκευή στο λεωφορείο έκλαιγα και θυμήθηκα πόσες φορές ακόμα είχα κλάψει σε αυτό το λεωφορείο περνώντας από αυτό το σημείο...
Μετά σκεφτόμουν το προηγούμενο κομμάτι της συγκεκριμένης ανάρτησης που δεν δημοσίευσα την ημέρα που το έγραψα κι αυτό γιατί δεν ήθελα να φανώ αδύναμη...
Αλλά είμαι άνθρωπος και υπάρχουν στιγμές που είμαι αδύναμη, ναι...
Κι αυτό το μπλογκ υπάρχει από την αρχή του για να μπορώ να λέω ελεύθερα όσα νιώθω...
Ξέρω ότι όσο αφήνεσαι τόσο πιο βαθιά βυθίζεσαι μα κάποιες φορές μοιάζει πιο εύκολο να μείνεις εκεί κάτω παρά να προσπαθήσεις να βγεις ξανα στην επιφάνεια...ειδικά όταν έχεις κουραστεί να το κάνεις ξανα και ξανα...

...κάπου ήρεμα κι ωραία!

"Δεν είμαι καλά!", είναι αυτό που λέω τις τελευταίες μέρες...

Δεν μπορώ να εξηγήσω όμως γιατί δεν είμαι καλά και δεν ξέρω κιόλας αν έχω τη δύναμη να το κάνω!

Σε λίγες μέρες πλησιάζουν τα γενέθλια μου και ίσως να φταίει αυτό...

Νιώθω να πνίγομαι, οι ώρες στη δουλειά δεν περνάνε και όταν είμαι σπίτι θέλω απλά να κοιμάμαι...

Θα ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω κάπου μακριά...κάπου ήρεμα κι ωραία...

Ζω;

Περιμένω και περιμένω και περιμένω...

Δεν ξέρω τι περιμένω...

Περιμένω ίσως ότι κάτι θα αλλάξει.

Ότι από κάπου θα μπει ένα φως στο σκοτάδι μου και θα μου δείξει εκείνο το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσω.

Νιώθω ότι ζω χωρίς να ζω!

Β2

Πέρσι τέτοια εποχή είχα δώσει για το Β1 και είχα μάθει κιόλας ότι το είχα πάρει.
Μετά από ένα χρόνο και κάτι μήνες λοιπόν αύριο δίνω για το Β2 στα Γερμανικά.
Όλοι με ρωτάνε αν είμαι έτοιμη.
Τι απαντάω εγώ;
Ότι ποτέ δεν θα είμαι έτοιμη.
Πέρσι είχα διαβάσει περισσότερο το ξέρω.
Φέτος τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα εξαιτίας της δουλειάς και της κούρασης.
Υπήρξε μια περίοδος που ενώ πήγαινα στο μάθημα ένιωθα λες και δεν έχω καμία επαφή με τα γερμανικά.
Έχω αγχωθεί πολύ για άλλη μια φορά...κι αν δεν τα καταφέρω λέω;
Και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό  μου πως κι αν δεν τα καταφέρω δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.
Ξέρω όμως πως δεν θέλω να αποτύχω.
Πέρσι είχα την αδερφή μου δίπλα μου...φέτος όμως λείπει κι αυτό με στεναχωρεί κάπως!
Μου τα έψαλλε τις προάλλες επειδή ξέρει λέει ότι αγχώνομαι και δεν μου κάνει καλό.
Με συγκίνησε ακόμα περισσότερο όταν μου είπε ότι πιστεύει σε εμένα.
Φέτος έχω όμως κι εκείνον...που κι εκείνος όπως και όλοι πιστεύουν ότι θα τα καταφέρω...
Μάλλον πρέπει να πιστέψω κι εγώ λίγο παραπάνω στον εαυτό μου!

Δεν μπορώ να μην κοιμηθώ!

Πριν από περίπου 2 μήνες λόγω του ότι κρύωνα υπερβολικά η μαμά μου θεώρησε ότι έπρεπε να κάνω εξετάσεις!
Από αυτές προέκυψε ότι πρώτον έχω "κληρονομήσει" από την μαμά μου κάποιο θεματάκι με τον θυροειδή το οποίο σε αυτό το στάδιο χρειάζεται απλά παρακολούθηση και δεν είναι κάτι ανησυχητικό και δεύτερον ότι έχω έλλειψη βιταμίνης Β12.
Ένα από τα συμπτώματα της έλλειψης αυτής της βιταμίνης είναι η υπερβολική κούραση.
Πολλές φορές οι φίλοι μου με κοροιδεύουν για το πόσες ώρες μπορώ να κοιμηθώ.
Μπορώ να κοιμηθώ 12 ώρες το βράδυ,να ξανα κοιμηθώ το μεσημέρι και το βράδυ πάλι κατά τις 10-11 να νιώθω κουρασμένη.
Περίμενα λοιπόν αφού μου έγραψε η γιατρός κάποιες αμπούλες που πρέπει να παίρνω για 3 μήνες να βελτιωθεί κάπως η κατάσταση.
Αλλά δεν το βλέπω.Έχουν περάσει 2 μήνες κι εγώ τα μεσημέρια δεν μπορώ να μην κοιμηθώ.Νιώθω τα βλέφαρα μου βαριά και δεν είναι ότι απλά κοιμάμαι. Κοιμάμαι βαριά και τουλάχιστον 2 με 3 ώρες.
Αυτό έχει αρχίσει και μου δημιουργεί πρόβλημα. Γιατί και oi 7 με 8 ώρες που κοιμάμαι συνήθως το βράδυ δεν μου είναι αρκετές και το πρωί σηκώνομαι με δυσκολία.
Επιπλέον τα μεσημέρια που γυρνάω σπίτι ενώ θα έπρεπε να κάτσω να διαβάσω,μιας και πλησιάζει η εξέταση των γερμανικών για το Β2, εγώ κοιμάμαι και ξυπνάω στις 6 και μετά στις 10 είμαι πάλι έτοιμη για ύπνο!
Δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω με το θέμα του ύπνου! Είναι πρόβλημα!

Freedom

Ζω για εκείνο το πρωί που θα ξυπνήσω ΕΛΕΥΘΕΡΗ!!!

Ποια είμαι, τι κάνω και που πάω;
Η απάντηση και στις τρεις αυτές ερωτήσεις είναι μια...
"Δεν ξέρω!"
Νιώθω χαμένη,κουρασμένη και παραδομένη σε ότι είναι να έρθει...
Ξέρω τι θα έλεγες!
Πάλι γίνομαι υπερβολική το ξέρω...
Θα είμαι άραγε ποτέ ευτυχισμένη;Πραγματικά ευτυχισμένη;
Η αλήθεια που φοβάμαι είναι πως όχι...
Δεν προσπαθώ για τίποτα...
Δεν ξέρω τι θέλω...
Δεν ανήκω πουθενά...
Δεν, δεν,δεν...
Πως έγινα πάλι έτσι, μου λες;