21 Αυγούστου 2010

Πέρσυ ήταν...πότε πέρασε ένας χρόνος...21 Αυγούστου 2010...που να ήξερα τότε όλα όσα θα ακολουθούσαν...!
Είχαμε πει απο την προηγούμενη μέρα ότι θα βγαίναμε...σηκώθηκα το πρωί και κατέβηκα στο κέντρο...να κοιτάξω για καμιά καινούρια μπλούζα...!
Μιλούσαμε τότε συνέχεια στο μσν...εκείνη τη μέρα έλαβα και το πρώτο μήνυμα σου στο κινητό μου...'Δεν βρίσκεσαι στον υπολογιστή;'...ενώ εγώ εκείνη την ώρα ετοιμαζόμουν....θα βρισκόμασταν στις 9...
Είχα τόσο άγχος...σαν τώρα θυμάμαι να βγαίνω απο το σπίτι μου...να κοιτάζομαι στον καθρέφτη της οικοδομής...και μετά έξω απο την οικοδομή να ρωτάω την μαμά μου αν ήμουν καλά...
Δεν ήθελα να φτάσω πρώτη στο σημείο συνάντησης μας...περίμενα μερικά λεπτά κρυμμένη στη γωνία...και όταν μου έστειλες μήνυμα άρχισα να περπατάω...και εκεί ήσουν εσύ να με περιμένεις...
Είχα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά...πρέπει να φαινόμουν τόσο αστεία...
Ντράπηκα τόσο πολύ όταν μπήκαμε στην καφετέρια και σκόνταψα...αλλά εσύ ήσουν εκεί και με κράτησες...
Ένιωθα τόση αμηχανία...έπαιζα συνέχεια με τα βραχιόλια μου...και πάγωσα όταν μου έπιασες το χέρι για να σταματήσω...!
Μιλούσαμε...λέγαμε διάφορα...έλεγες για το ταξίδι στην Τουρκία και εγώ σκεφτόμουν απο μέσα μου...'Πφφφ...θα φύγει...!!!'
Με έφερες στο σπίτι με το αμάξι...σου έδειξα αυτό που έλεγε η μπλούζα μου...'I will find a way to see you again'...και όταν πήγα να σε χαιρετήσω...μου είπες'Μπορώ να σου δώσω ένα διαφορετικό φιλί;'...Και τα χείλη σου ακούμπησαν τα δικά μου,τόσο απαλά...!!!
Ήταν απο τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου...δεν μετανιώνω για τίποτα...και άμα γυρνούσα το χρόνο πίσω...δεν θα άλλαζα τίποτα...

Ίσως να σε αγάπησα απο την πρώτη κιόλας στιγμή...