Τόση αδιαφορία!

Πολεμάω για να ξεχάσω...πολεμάω με τον εαυτό μου,με τις αναμνήσεις,με τις σκέψεις μου...
Συνεχώς σε ψάχνω...και τελικά εκνευρίζ0μαι με τον εαυτό μου γιατί πάντα βρίσκει τρόπους για να σε βρει...πάντα όμως απο απόσταση...δεν σε βλέπω,δεν σε αγγίζω,δεν σου μιλάω...
Μπορεί εσύ να ξέχασες απο που γνωριστήκαμε εγώ όμως το θυμώμουν πάντα...μπορεί απλά να μου είχες μιλήσει και να μην είχαμε γίνει φίλοι...εγώ όμως μετά απο καιρό είχα ψάξει να σε βρώ...και είχα αποθηκεύσει τη σελίδα του προφίλ σου...δεν πίστευα ότι θα σε δω online και όμως...εκείνη η πράσινη βουλίτσα και η επιλογή για συνομιλία...
Μπορούσα να σου μιλήσω...μπορώ να σου μιλήσω...δεν τολμάω...δεν θέλω...τι να σου πω;
Δεν χρειάζεται να μπερδεύονται πάλι τα πράγματα...εσύ ζεις τη ζωή σου και εγώ την δικιά μου...εσύ χωρίς να σου καίγεται καρφί και εγώ με ανοιχτές πληγές...!
Εσύ δεν νοιάζεσαι...δεν νοιάζεσαι καθόλου...γιατί να νοιαστώ εγώ για σένα...πες μου...!!!
Πες μου γιατί νοιάζομαι ακόμα για εσένα...προσπαθώ να γίνομαι σκληρή με τον εαυτό μου...δεν θέλω να νιώθω τίποτα για εσένα...γιατί και το παραμικρό σου δίνει αξία...θέλω απλά να αδιαφορώ...να μην με νοιάζει...να είσαι ένας ξένος...ούτε και αυτό...γιατί ακόμα και αυτό κρύβει κάποιο συναίσθημα,αφού σε γνώρισα και απο την καλή και απο την ανάποδη...θέλω να είσαι κάποιος που πέρασε και απλά δεν άγγιξε!Αυτό ακριβώς...
Κάποιος που περάσαμε απλά καλά και μετά ξεχάστηκε...
Θέλω όταν σε δω έξω στο δρόμο...να σε κοιτάξω στα μάτια καθώς περνάω από μπροστά σου, να σου χαμογελάσω και να συνεχίσω το δρόμο μου...!
Αυτή την απορία θα την έχω πάντα...τι άνθρωπος είσαι...πόσο αναίσθητος μπορεί να είναι κάποιος...βλέπεις ότι έχω εξαφανιστεί αλλα εσύ τίποτα...ούτε ένα τηλεφώνημα,ούτε ένα μήνυμα να δεις μόνο αν είμαι καλά...αν πέθαινα,θα κυλούσε έστω ένα δάκρυ απο τα μάτια σου ή ήμουν το 'ΤΙΠΟΤΑ' στη ζωή σου ώστε θα έλεγες απλά ένα 'Κρίμα!'...