Στέκεσαι μπροστά στη πόρτα...γυρνάω και σε κοιτάω...τόσο ψηλός,τόσο όμορφος...τα κουμπιά απο το μπλέ-καρό πουκάμισο σου είναι ανοιχτά...πλησιάζεις ελάχιστα...υπάρχει μια απόσταση μεταξύ μας...θέλω τόσο πολύ να πλησιάσω...να σε αγγίξω...να χωθώ στην αγκαλιά σου...!Στέκεσαι μπροστά στην πόρτα...γυρνάω να σε κοιτάξω...και έχεις εξαφανιστεί...!!!
Δεν είσαι εδώ...δεν μπορώ να σε πλησιάσω...δεν μπορώ να σε αγγίξω...
Μπορεί να μην το έγραψες όπως ίσως θα ήθελες άλλα όποτε ξαπλώνω στο κρεβάτι τα μάτια μου βλέπουν γραμμένο το όνομα σου...Αλέξης!
Όπως ελπίζω ότι θα ξεθωριάσουν εκείνα τα δύο γράμματα από το πάτωμα του δωματίου...κάτω απο το κρεβάτι μου...Α+Ο..έτσι ελπίζω να ξεθωριάσουν τα αισθήματα μου και οι αναμνήσεις...
Και αν ο χρόνος δεν το πετύχει...θα βρώ τρόπο για να το σβήσω μόνη μου, μια και έξω!
ΑΧ!
ReplyDeleteδεν εχω να πω κατι αλλο!
ΑΧ!:Ρ
Αχ οράματα..... περίεργο το μυαλό.....
ReplyDeleteΠερίεργη η καρδιά.....και όσο και να θέλουμε δεν υπάρχουν κουμπιά...υπάρχουν μόνο άνθρωποι που όταν είμαστε έτοιμοι μπορούν να μας απογειώσουν ώστε όλα να μοιάζουν μακρινά....και πάλι από την αρχή....
Τελικά δεν είμαι η μόνη που "κόλλησα" με Αλέξη<3
ReplyDeleteΌμορφοο και γλυκό κειμενάκι =)
Μικρό Ξωτικό...
ReplyDeleteΑχ και Βαχ!:P xixi! :)
Xrusafh...
Δεν θα ήταν όμως τέλειο να υπήρχαν αυτά τα κουμπιά;:P Τι κρίμα!
Κάποια*
Είναι συγχρόνως το πιο αγαπημένο μου αλλά και το πιο μισητό μου όνομα...
Ελπίζω μόνο να μην το έχει το όνομα...!:P
Kisses to all of you!:***