Πόσο λάθος...

Τίποτα δεν θα είναι ξανά όπως παλιά...σήμερα το καταλάβα καλύτερα από κάθε άλλη φορά!

Το ένιωσα...ο πόνος δεν θα ελαφρύνει ποτέ!

Γιατί ορισμένες πληγές πονάνε ακριβώς όπως την στιγμή που έγιναν...

Έχει περάσει τόσος καιρός...όμως αυτός ο πόνος ήταν ο ίδιος...

Ο ίδιος πόνος όπως την πρώτη φορά που χάθηκες...όπως κάθε φορά που φοβόμουν ότι θα σε έβλεπα για τελευταία φορά...όπως κάθε φορά που με έδιωχνες από δίπλα σου...όπως,όπως,όπως όταν το τραύμα ήταν ακόμα νωπό...!

Κι αν θα έπρεπε πλέον αυτός ο πόνος να μοιάζει μακρινός...δεν είναι!

Το σώμα μου διπλώθηκε στα δύο,το στομάχι μου σφίχτηκε και το μυαλό μου έπαιζε σε επανάληψη τις στιγμές μου μαζί σου...τα μάτια μου;Δεν μπορούσα να τα ελένξω...

Και παρακαλούσα να τρελαθώ!

Είτε για να ξεχάσω μια για πάντα είτε για να ζήσω μέσα στο δικό μου τρελό κόσμο...όπου όλα θα είναι παραμυθένια...και θα ζούμε εμείς καλά και οι άλλοι ακόμα καλύτερα!

Γιατί η πραγματικότητα με σκοτώνει...

Κι όταν της είπα ότι δεν πρόκειται να σε ξαναδεί...άρχισε να φωνάζει ότι δεν μπορεί να γίνει αυτό..δεν γίνεται να μην σε ξαναδεί...Όχι,δεν γίνεται!!!

Και η αλήθεια είναι ότι είχε βρει το παυσίπονο της για αυτόν τον πόνο μα έχει πει ότι τώρα πια θα το παλεύει μόνη της...το έχει υποσχεθεί στον εαυτό της..!!!

Πόσο λάθος έκανα που πίστεψα ότι ο πόνος θα περάσει με τον καιρό!!!Πόσο λάθος....

Έβαλα το τραγούδι του Σαμπάνη και θυμήθηκα πριν λίγο κάτι από το περσινό καλοκαίρι...που σου άρεσε το μυστήριο τρένο αλλά δεν σου άρεσε ο Σαμπάνης και είχες πει θα προτιμούσες να το τραγουδούσε κάποιος άλλος!