Δεν είσαι εκείνος και ούτε θα ήθελα να ήσουν...ο καθένας μας είναι ξεχωριστός για αυτό που είναι...και εσύ όσο σε γνωρίζω καταλαβαίνω ότι είσαι μια αρκετά ενδιαφέρουσα προσωπικότητα!
Αυτό που με τρομάζει είναι το ότι αυτά που νιώθω για εσένα πλησιάζουν όσο δεν έχει πλησιάσει κανένας άλλος αυτά που ένιωθα για εκείνον!
Θέλω κάθε φορά να σε μαθαίνω όλο και περισσότερο....
Δεν λέω αυτά που νιώθω όπως το πόσο πολύ μου αρέσεις γιατί φοβάμαι ότι αυτόματα θα σε απομακρύνω από δίπλα μου...
Κάθε φορά σε σκέφτομαι και λίγο παραπάνω...κρατάω στο μυαλό μου αυτά που θα ήθελα να σου πω μέχρι που τελικά μαζεύονται τόσα πολλά που ξεχνάω παραπάνω από τα μισά και τα υπόλοιπα δεν μου δίνεται τελικά ποτέ η ευκαιρία να τα πω!
Όποτε βλέπω άσπρο αυτοκίνητο στο δρόμο νομίζω ότι είναι το δικό σου και θα σε δω κάπου στη θέση του οδηγού...όπως τότε που σε όλα τα ασημί αμάξια ήταν εκείνος...
Δεν ξέρω γιατί αλλά όπως και με εκείνον κάθε στιγμή μαζί σου μου φαίνεται ξεχωριστή...γιατί δεν τα έχω ξανα ζήσει...όπως η πρώτη φορά που έκανα ναργιλέ και ήταν μαζί σου ή όπως όταν ανάβεις εκείνο το φως και όλα τα άσπρα μέσα στο δωμάτιο φωσφορίζουν...
Περίεργο ε;
Μα το πιο τρομακτικό είναι όταν με αφήνεις σπίτι...όταν έρχεται εκείνη η καταραμένη ώρα που πρέπει να χωριστούμε...νιώθω κάθε φορά εκείνο το συναίσθημα όπως τότε...νιώθω φόβο!
Φοβάμαι κάθε φορά ότι είναι η τελευταία φορά που σε βλέπω!
Και περιμένω όποτε χτυπάει το κινητό να δω το όνομα σου...μα τις περισσότερες φορές απογοητεύομαι...!
Ξέρεις ποια είναι η μόνη διαφορά;Το πως αντιμετωπίζω εγώ την κατάσταση τώρα σε σχέση με τότε...
Γιατί τότε δεν μου είχε μείνει καθόλου εγωισμός ενώ τώρα έχω τόσο όσο θα έπρεπε να είχα τότε!
No comments:
Post a Comment