Στοιχειωμένα βράδια!

Δεν προλάβαμε να γνωριστούμε καλύτερα. Ο χρόνος μας ήταν λίγος!
Εγώ όμως πρόλαβα να σε ερωτευτώ...
Δεν ξέρω αν εξασθενεί αυτό που νιώθω για εσένα με τον καιρό ή αν φουντώνει...
Είναι φορές που νιώθω μπερδεμένη...
Δεν σε ξέρω...δεν σε έμαθα ποτέ...ήθελα όμως!
Ούτε εσύ με έμαθες...αλλά εσύ δεν ήθελες!
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχεις ακόμα στις σκέψεις μου...έτσι απλά εμφανίζεσαι!
Κι αναρωτιέμαι αν άραγε οι σκέψεις των ανθρώπων με κάποιον τρόπο συνδέονται....και σκεφτόμαστε κάποιον επειδή μας σκέφτεται κι εκείνος!
Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το γεγονός ότι μετά από τόσο καιρό, χωρίς καμία επαφή, έχοντας γίνει αυτό που ήμασταν στην αρχή, δύο ξένοι, υπάρχουν στιγμές που σε σκέφτομαι τόσο έντονα! 
Θα ήθελα να είχα κάτι για να σου πω...μα το μόνο που βγαίνει από τα χείλη μου εκείνες τις στιγμές που η εικόνα σου έρχεται στη μνήμη μου είναι το "Που είσαι;"!
Κι εύχομαι να βρίσκεσαι κάπου που σε κάνουν ευτυχισμένο...κι αν εγώ δεν θα μπορέσω να σε κάνω ευτυχισμένο τότε εύχομαι να μην ξανά έρθεις ποτέ, κάποια στιγμή θα βρω κι εγώ την ευτυχία αλλού...αν όμως υπάρχει η πιθανότητα να βρούμε κρυμμένη κάπου την ευτυχία μαζί τότε θα σε περιμένω!
Απόψε θα φανταστώ ότι φοράω κάτι δικό σου,θα ξαπλώσω να κοιμηθώ, θα βάλω να ακούσω μουσική και θα σκέφτομαι ότι είσαι δίπλα μου...Όταν όμως κρυώσουν τα πόδια μου θα καταλάβω ότι κι απόψε θα κοιμηθώ μόνη μου αφού δεν θα είσαι εσύ εδώ για να τα ζεστάνεις!