Φοβόμουν να μιλήσω για να μην πληγωθώ και τελικά πληγώνομαι επειδή δεν μίλησα!
Γιατί άλλοι καλλιέργησαν μέσα στην καρδιά μου τον φόβο να εκφράζω τα συναισθήματα μου...
Ίσως αν είχα διαφορετικές εμπειρίες, γεμάτες γλυκές στιγμές και όμορφα λόγια αγάπης να είχα μάθει κι εγώ να εκφράζομαι πιο ελεύθερα...
-Σ'αγαπώ!
-Σε θέλω!
-Μου λείπεις!
Μπορεί να τα νιώθω...μα είναι προτάσεις που δύσκολα βγαίνουν από το στόμα μου...
Τον κοιτούσα χωρίς να μιλάω...όλο μου το είναι φώναζε 'Σε θέλω' και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά...η γλώσσα μου όμως είχε δεθεί κόμπος και δεν έβγαζε λέξη!
Ίσως να είναι από τις ελάχιστες φορές που μετανιώνω για κάτι!
Μπορεί να μιλούσα και να μην άλλαζε κάτι σε αυτό που είχαμε...θα άλλαζε όμως το πως νιώθω εγώ τώρα...γιατί θα είχα μιλήσει και θα τα είχα βγάλει από μέσα μου...
Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω στην στιγμή που αρνιόμουν τα συναισθήματα μου για εκείνον...θα το ξανα σκεφτόμουν και θα του φώναζα δυνατά ότι τον θέλω...ότι με κάνει χαρούμενη όποτε είμαι δίπλα του, ότι μπορώ να κάθομαι και να χαζεύω τα μάτια του, ότι θα ήθελα να μείνω για πάντα στην αγκαλιά του και άλλα τόσα που θα ένιωθα εκείνη τη στιγμή!

 Όλα γίνονται όμως για κάποιο λόγο...

Και εκείνος είχε πει ότι υπάρχει λύση για όλα...

Ίσως κάποτε μου δοθεί η ευκαιρία!