Αγαπημένε μου παππού...

Αγαπημένε μου παππού,δεν σε χόρτασα ποτέ!
Η απόσταση που μας χώριζε ήταν τόσο μεγάλη...Ελλάδα-Πολωνία!
Ενώ θα έπρεπε να ήσουν εδώ...γιατί αυτή ήταν η πατρίδα σου...η Ελλάδα μας!
Ήσουν τόσο νέος σε ηλικία όταν ξέσπασε ο πόλεμος κι ανέβηκες στα βουνά,κι άφησες πίσω μια μάνα και μια αδερφή να σε περιμένουν...μα εσύ δεν γύρισες τελικά ποτέ πίσω!
Πόσο δύσκολο ήταν άραγε να τα βγάλεις πέρα σε μια χώρα που δεν ήξερες τι γλώσσα...εσύ, ένα χωριατόπαιδο που ήξερες μόνο να βοσκάς πρόβατα;!
Τα κατάφερες όμως! Επιβίωσες και έφτιαξες μια μεγάλη οικογένεια!
Πάντα ήμουν τόσο υπερήφανη για εσένα...
Θυμάμαι όταν ήμασταν πιο μικρές και δεν είχαμε τότε την οικονομική άνεση να έρθουμε με αεροπλάνο,ερχόμασταν με το λεωφορείο για να σε δούμε,εσένα και την γιαγιά!Ταξιδεύαμε 2 μέρες με το λεωφορείο κι όμως η χαρά μας ήταν τόσο μεγάλη που θα σας βλέπαμε!
Κι όταν φτάναμε και η δικιά σου χαρά ήταν τόσο μεγάλη!Ήθελες να μας έχεις συνέχεια δίπλα σου,τόσο που καμιά φορά έκανες μούτρα όταν αργούσαμε να γυρίσουμε από κάποια επίσκεψη σε συγγενείς!Μας γέμιζες δώρα και μας αγόραζες σοκολάτες!Θυμάμαι έδινες στη μαμά λεφτά να πάει να αγοράσει έτοιμο ψημένο κοτόπουλο και καθόμασταν και τρώγαμε όλοι μαζί! Μας έλεγες ιστορίες και τραγουδούσες! Θυμάμαι ακόμα τότε που μου είχες κάνει παρατήρηση επειδή ακουμπούσα τους αγκώνες στο τραπέζι ενώ έτρωγα...που έτρωγες το πρωί τη σαλάτα από το προηγούμενο βράδυ...που ανεβαίναμε επάνω στο βουνό μαζί με το σκυλί! Που αν και είχες κι εσύ τα δικά σου προβλήματα υγείας φρόντιζες τόσο πολύ την γιαγιά! Σαν φωτογραφία στο μυαλό μου η εικόνα σας να κάθεστε οι δυο σας στο παγκάκι στον καταπράσινο κήπο! Τότε που μας πήρες εμένα, την αδερφή μου, την Θεία Φ. και τον Β. και μας πήγες  να βγούμε όλοι μαζί φωτογραφία! 
Μετά "έφυγε" όμως η γιαγιά κι έμεινες μόνος...κι εγώ εδώ με την αδερφή μου περιμέναμε κάθε χειμώνα πότε θα έλεγε η μαμά ότι το καλοκαίρι θα πάμε Πολωνία!Κι αν τελικά δεν ερχόμασταν εκείνο το καλοκαίρι μας έλεγε ότι θα έρθουμε το επόμενο...και μπορεί να ερχόταν το επόμενο καλοκαίρι και να μας έλεγε πάλι τα ίδια!Και δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να έρθουμε αλλά δεν μπορούσαμε! Και ρωτούσαμε συνεχώς τη μαμά γιατί δεν γινόταν να σε φέρουμε εδώ!Να ζήσεις μαζί μας...μα δεν μπορούσες να ταξιδέψεις γιατί είχες πρόβλημα με την καρδιά μας έλεγε!
Κι ενώ θα έπρεπε να ήμασταν δίπλα σου όταν έπαθες το έμφραγμα και πιο μετά τα δυο εγκεφαλικά,εμείς τρέμαμε από μακριά για τα χειρότερα!Δεν εγκατατέλειψες όμως ποτέ σου! Τα πολέμησες κι αυτά και βγήκες πάλι νικητής! 
Κι όταν πια καταφέραμε να έρθουμε, αυτή τη φορά με το αεροπλάνο ήσουν ακριβώς όπως σε θυμόμουν! Ο λεβέντης ο παππούς μου, που έπαιρνε το μπαστουνάκι του και πήγαινε βόλτες! Κι ο χρόνος δεν μας έφτανε ποτέ...γιατί οι μέρες ήταν λίγες και ο χρόνος κυλούσε γρήγορα...και όπως πάντα αποχαιρετιζόμασταν με κλάματα! Και η μαμά για να σου δώσει κουράγιο σου έλεγε κάθε φορά ότι θα ξανα έρθουμε του χρόνου και εσύ απαντούσες με εκείνη τη φράση 'Του χρόνου δεν θα ζω!'...Κι εκείνη ήταν πράγματι η τελευταία φορά που σε είδα!
Γιατί μετά από δυο χρόνια "έφυγες" κι εσύ και δεν προλάβαμε να ξανα έρθουμε!
Ξέρεις η μαμά λέει ότι δεν θέλει να πάει στη Πολωνία,όταν σκέφτεται ότι δεν θα είσαι εσύ εκεί! Σίγουρα δεν θα είναι τόσο δύσκολο όσο για εκείνη αλλά και για εμάς θα είναι περίεργο... γιατί πηγαίναμε στη Πολωνία για  να δούμε εσένα Παππού!!! 

Μας λείπεις!