Είδα τα αεροπλάνα!

Ήταν 2 παρά κάτι το βράδυ, βρισκόμασταν με την αδερφή μου στο ΙΚΕΑ στα ανατολικά και περιμέναμε το 78Ν για να πάμε σπίτι, δυτικά στην άλλη μεριά της πόλης!
Ψιχάλιζε...λίγες ώρες πριν βλέπαμε ταινία...την Annabelle! Μετά φάγαμε πίτσα και συζητούσαμε μαζί με την φίλη της αδερφής μου, είχαμε πάει παρέα!
Η μέρα ίσως κύλησε πιο γρήγορα από όσο περίμενα! Έβρεχε κιόλας από το πρωί...κάποια στιγμή το μεσημέρι σκέφτηκα τι ημέρα είναι...και φαντάστηκα τα αεροπλάνα στην 113ΠΜ και τον κόσμο να τα βλέπει...προσπάθησα να σκεφτώ κάτι άλλο...και το προσπέρασα...κι έτσι η μέρα πέρασε με μια προσπάθεια να μην το σκέφτομαι...
Το λεωφορείο θα ερχόταν στις 2...αλλά είχε πάει 2 κάτι και ακόμα ήμασταν στη στάση να περιμένουμε...κάτω από μια ομπρέλα με τα φώτα των αυτοκινήτων να μας τυφλώνουν μέχρι να μας προσπεράσουν...μέχρι που κάποια στιγμή είδαμε το λεωφορείο να έρχεται από τον άλλο δρόμο με κατεύθυνση το αεροδρόμιο...ή θα περιμέναμε εκεί ακόμα μισή ώρα μέσα στο κρύο και το σκοτάδι μέχρι να φτάσει στο τέρμα το λεωφορείο και να ξανα έρθει ή θα ανεβαίναμε εκείνη τη στιγμή...δεν το σκεφτήκαμε και πολύ...περάσαμε τρέχοντας το δρόμο,πηδήξαμε πάνω από τα διαχωριστικά και τρέξαμε προς το λεωφορείο...
Βρεθηκάμε στο αερδρόμιο...από τα παράθυρα του λεωφορείου είδα στον εξωτερικό χώρο του αεροδρομίου τα αεροπλάνα...άσπρα κι ένα πράσινο!
Και τότε συνειδητοποίησα αυτό που συνέβαινε...ήμουν εκεί,τη συγκεκριμένη μέρα και έβλεπα τα αεροπλάνα...μπορεί να μην ήταν της πολεμικής αεροπορίας αλλά ήταν κι εκείνα λίγο πιο πέρα...!
Αυτό που ήθελα πραγματοποιήθηκε και με τον τρόπο που έπρεπε...
Είδα τα αεροπλάνα και το λεωφορείο συνέχισε τη διαδρομή του!
Και ξέρω ότι έτσι έπρεπε να γίνει...γιατί όλα γίνονται για κάποιο λόγο!