Εμμονή!

Από ένα σημείο και μετά γίνεται εμμονή...συνήθεια!

Λες και δεν έχεις τόσα πράγματα να ασχοληθείς και να σκεφτείς...κι όμως ακόμα και η πιο δύσκολη και κουραστική μέρα σου θα τελειώσει με τη σκέψη εκείνου...με την εικόνα του στο μυαλό σου λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος!

Και δεν ξέρεις τι πραγματικά νιώθεις για κάτι που δεν υπάρχει...

Δεν ξέρεις αν τελικά αγαπάς ή αν αγάπησες κιόλας...δεν ξέρεις αν πρόλαβες να το κάνεις...μπορεί όμως ο χρόνος να καθορίσει το πόσο γρήγορα θα νιώσεις;

Κι αναρωτιέμαι συνεχώς αν άξιζε αυτός ο άνθρωπος...αν αξίζει αυτός ο άνθρωπος...

Τι να απαντήσω;

Ξέρω ότι αν δεν άξιζε απλά θα τον προσπερνούσα αδιάφορα...όπως τόσους άλλους...

Είναι ένας άνθρωπος που ,ναι , αξίζει να τον γνωρίσεις για αυτό που είναι...για αυτά που μπορεί να σου δείξει, για αυτά που μπορείς να "πάρεις" από αυτόν...και μπορεί να περίμενε να του ζητήσω κάτι αλλά εγώ πήρα αυτά που ήθελα χωρίς καν να τα ζητήσω...

Και ίσως αυτό είναι που με πειράζει περισσότερο... ότι ήθελα να πάρω κι άλλα...δεν πρέπει όμως να είμαι αχάριστη!

Μήπως για αυτό τελείωσε; Επειδή πήρα όσα μου αναλογούσαν; Επειδή δεν είχε να μου δώσει αυτό που περίμενα ;

Δεν αξίζει όμως για αυτό που ήμουν εγώ για εκείνον...ένα ακόμα κλαδί από το οποίο κρεμάστηκε για να πάει στο επόμενο!

Τα συναισθήματα που δεν τρέφονται όμως δεν μπορούν να μεγαλώσουν...και τα δικά μου δεν έχουν τροφή...και όπως και τα όνειρα μου θα ξεθωριάσουν σιγά σιγά ώσπου στο τέλος απλά δεν θα υπάρχουν!!!