Σαν να μην πέρασε μια μέρα!

Όταν έμπαινε το 2015 και ήμασταν όλοι μαζί μαζεμένοι και γιορτάζαμε το νέο έτος, ξέραμε ότι σε λίγο καιρό θα είχαμε κάποιες αποχωρήσεις...προσωρινές αλλά και πάλι η παρέα θα ήταν για λίγο μισή! Σαν τώρα θυμάμαι το ξημέρωμα της 1ης Ιανουαρίου...εγώ δίπλα στη σόμπα για να ζεσταίνομαι, δυο ξαπλωμένοι αγκαλιά στον καναπέ έτοιμοι να κοιμηθούν και οι άλλοι δυο απέναντι καθισμένοι στην ανοιχτή πολυθρόνα...
Τον Ιανουάριο είχαμε την πρώτη αποχώρηση προς Γαλλία...και μετά ακολούθησε και ο ναυτικός μας. Και κάπως έτσι μείναμε τα κορίτσια πίσω μόνες μας! Ίσως αυτό να μας έφερε και πιο κοντά...
Περνούσε ο καιρός και η καθεμιά μετρούσε τις μέρες για τις επερχόμενες επιστροφές.
Στις συναντήσεις μας μπορεί τα αγόρια να μην είχαν φυσική παρουσία αλλά στις σκέψεις μας και στις συζητήσεις μας ήταν πάντα εκεί.
Και κάπως έτσι πέρασε ο καιρός ήρθε το καλοκαίρι και μαζί του η πρώτη επιστροφή! Μας έμενε λοιπόν μια ακόμα επιστροφή η οποία μάλλον θα αργούσε. 
Πήγαμε Σίβ. για λίγες μέρες όπως έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια...τελείωσε το καλοκαίρι και ακόμα κάποιος έλειπε. Και ενώ περιμέναμε να γυρίσει Σεπτέμβριο μας ανακοίνωσε ότι θα έφτανε τελικά Οκτώβρη.
Μέχρι που χθες μας έκανε την πιο ωραία έκπληξη -που σχεδόν κανείς μας- δεν την περίμενε και εμφανίστηκε στο στέκι μας, στον ναό όπως τον λέει! Χαχα
Ήμασταν όλοι μαζί ακριβώς πριν την πρώτη αποχώρηση στο ίδιο μέρος να συζητάμε σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα! 
Χθες το βράδυ περπατώντας οι πέντε μας στα στενά της περιοχής μας ένιωθα πραγματικά σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, κι όμως άλλαξαν τόσα πράγματα και με όσα ζήσαμε όλο αυτό τον καιρό μεγαλώσαμε λίγο ακόμα. Έκλεισε μια περίοδος και ξεκινάει μια άλλη...και κανείς μας δεν ξέρει τι θα φέρει αλλά θα έχουμε ο ένας τον άλλο!