"Σ'αγαπώ με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου"

Την θαύμαζα! Την θαύμαζα τόσο πολύ! Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που θαύμασα.
 Ήμουν περήφανη γιατί είχα το όνομά της, το οποίο ήταν σκαλισμένο επάνω στο πρώτο μου κρεβάτι που ήταν και το δικό της...ήμουν τόσο περήφανη για εκείνη γιατί ήταν Πόντια, πολέμησε στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και στον εμφύλιο ανέβηκε στα βουνά με τους αντάρτες. 
Όσο ντρεπόμουν στο σχολείο για την πολωνική μου καταγωγή άλλο τόσο περήφανη ένιωθα για εκείνη. Έλεγα σε όλους για το μετάλλιο που της είχαν δώσει μαζί με το χαρτί-βεβαίωση που έχουν γίνει κορνίζα και κρέμονται στον τοίχο του δωματιού μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ήμουν ένα χρονών όταν έφυγε από τη ζωή, δεν είχα καμία ανάμνηση της κι όμως υπήρχαν φορές που της μιλούσα.
 "Γιαγιά μου, γιαγιάκα μου..." έλεγα ενώ κοιτούσα την φωτογραφία της, την άγγιζα με το δάχτυλο μου και παρατηρούσα όλα τα χαρακτηριστικά της.
 Έβαζα τον μπαμπά μου να μου λέει συνεχώς όλα όσα δεν μπόρεσα να ακούσω από εκείνη, να μου λέει όσα είχε ζήσει!
Το αγαπημένο μου χρυσαφικό από αυτά που μου χαρίστηκαν από συγγενείς και φίλους μόλις γεννήθηκα ήταν το δικό της...Μια αλυσίδα για το λαιμό με έναν μικρό πάπυρο που πάνω του είχε χαραγμένη την εξής φράση "Σ'αγαπώ με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου".
Ήταν καλοκαίρι του '13, όταν είχα πάει στη Γερμανία που ένιωσα τον μύθο μου να διαλύεται...από την ημέρα που άκουσα εκείνα τα λόγια δεν υπήρξε ούτε ένα βράδυ που να μην τα σκεφτώ...
Όχι, δεν γίνεται, έλεγα. Δεν είναι αλήθεια...εμένα η γιαγιά μου ήταν γενναία, πολέμησε στον Πόλεμο. Προσπαθούσα να καθησυχάσω τον εαυτό μου και σκεφτόμουν κάτι άλλο, μέχρι να έρθει ξανά το επόμενο βράδυ και μαζί του να φέρει στο μυαλό μου πάλι εκείνα τα λόγια. 
Μετρούσα τις μέρες για να γυρίσω πίσω και να ρωτήσω τη μαμά μου...και τελικά γύρισα.
Και ρώτησα τη μαμά μου την ίδια κιόλας μέρα με το που γύρισα σπίτι...
Και κατάλαβα πόσο μπορεί να πονέσει η αλήθεια...και έκλαψα γιατί η εικόνα της ράγισε! Θύμωσα μαζί της.
Δεν ξέρω αν την θαυμάζω λιγότερο, ξέρω όμως ότι την αγαπάω όσο την αγαπούσα, με όλη την δύναμη της καρδιάς μου κι ας μην κατάφερα ουσιαστικά ποτέ να την γνωρίσω...απλά κάποιες φορές όταν τα σκέφτομαι, της μιλάω και την ρωτάω... "Γιατί γιαγιάκα μου;".