Δύναμη

...αυτό χρειάζομαι πραγματικά...πολύ δύναμη, κουράγιο και υπομονή...
Τα κατάφερες...δεν νιώθω πλέον τίποτα παραπάνω πέρα απο ένα μεγάλο κενό...
Θα προχωρήσω...και θα τα καταφέρω...πραγματικά θα το κάνω...δεν θα ξανά κοιτάξω πίσω...!
Θα σταματήσω να κλαίω...αν και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω...θα το προσπαθήσω όμως....
Δεν ξέρω αν φτάσαμε στο τέλος...αλλα θέλω να το ελπίζω...
Είναι όπως στην διαδρομή με το λεωφορείο μέχρι να φτάσω στο τέρμα...όσο είμαι στο λεωφορείο, δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι...και όσο σκέφτομαι πονάω...πολλές φορές κλαίω κιόλας κοιτώντας έξω απο το παράθυρο...νομίζω οτι αυτή η διαδρομή έχει γίνει το πιο ωραίο κομμάτι της καθημερινότητας μου...θα το αλλάξω όμως...
Μετά όταν κατεβαίνω απο το λεωφορείο όμως...και ο αέρας με χτυπάει στο πρόσωπο...τότε είναι που βάζω το μυαλό μου σε τάξη...αρχίζω να ελπίζω πως όλα θα πάνε καλά...βλέπω την σκιά μου στο δρόμο και τα μαλλιά μου να ανεμίζουν...και ξέρω πως υπάρχει κάτι καλύτερο..
Και πράγματι...υπάρχει κάτι πολύ καλύτερο...απο εσένα...υπάρχει εκείνος...που με κάνει χαρούμενη...με κοιτάει στα μάτια και μου χαιδέυει τα μαλλιά...που είναι δίπλα μου και κάνει σχέδια για το μέλλον στα οποία είμαι και εγώ μέσα...
Όλα όσα γίνονται,γίνονται για κάποιο λόγο...όπως και αυτά που δεν γίνονται...!
Εφοδιάσου με ΔΥΝΑΜΗ...!

Το πρώτο φιλί

Μια φορά και έναν καιρό ήμουν εγώ και ήσουν και εσύ...Συναντηθήκαμε κάποτε τυχαία και η ματιά μου έπεσε κατευθείαν επάνω σου!Με κοιτούσες με εκείνο το βλέμμα που έβγαζε τόση ζεστασιά και ηρεμία...

Σε είχα ξαναδεί ,ήμουν σίγουρη ότι κάπου σε είχα ξαναδεί...Ήσουν εσύ αυτός που πρωταγωνιστούσε στα όνειρά μου...Ήθελα να σε γνωρίσω,παρακαλούσα να σε γνωρίσω...και τότε ήταν που με πλησίασες με αργά βήματα μέχρι που έφτασες δίπλα μου...μου φίλησες το χέρι και μου αποκάλυψες το όνομά σου!

'Ειρήνη' ,είπα εγώ...

'Χάρηκα',είπες και μου χαμογέλασες φανερώνοντας μου το τέλειο χαμόγελο σου.

Αρχίσαμε να συζητάμε...με είχες μαγέψει με όσα έλεγες...όλα φαίνονταν τόσο σωστά!Ήθελα να σε γνωρίσω ακόμα καλύτερα...επιθυμούσα τρελά να μπω στην καθημερινότητα σου και να γίνω κομμάτι της ζωής σου...

Η νύχτα μπήκε για τα καλά....με λύπη σου είπα οτι πρέπει να φύγω και χάρηκα όταν ξαφνικά μου πρότεινες να με συνοδέψεις μέχρι το σπίτι μου.

'Ευχαρίστως', είπα!Ένιωθα τόσο αμήχανη,είχα εκείνο το χαζό χαμόγελο σαν ένα 11χρονο κοριτσάκι!Σε κοιτούσα με την άκρη του ματιού μου...ήσουν τόσο όμορφος!!Και φτάσαμε μπροστά στο σπίτι μου...Πήγα να σε αποχαιρετήσω,να σε φιλήσω στο μάγουλο.Τότε εσύ τραβήχτηκες και μου είπες'Μπορώ να σου δώσω ένα διαφορετικό φιλί?'Και τότε τα χείλη μας ενώθηκαν...!!!

Το πρώτο μας φιλί η πιο γλυκιά ανάμνηση μου...

Καλό Μήνα!

Σε είχα ανάγκη!

Πάλι με επισκέφτηκες στα όνειρά μου,αγάπη μου γλυκιά.Η μορφή σου τόσο γαλήνια σαν άγγελος χωρίς φτερά...
Ήρθες να με βοηθήσεις...το ήξερες οτι δεν ήμουν καλά,το ήξερες ότι σε είχα ανάγκη...και ήσουν εκεί να μου κρατάς το χέρι δίνοντας μου ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά!
Ήσουν δίπλα μου και όλα φαίνονταν τώρα τόσο μακρινά...
Σε είχα πραγματικά τόσο πολύ ανάγκη...είχα ανάγκη να σε δώ...να σε ακούσω...να σε αγγίξω...
Το σκηνικό άλλαξε...ένας απέραντος ωκεανός απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου...ο ήλιος έλαμπε...και η άμμος έκαιγε...μα όλα φαίνονταν τόσο άχρωμα και ανούσια...ώσπου εμφανίστηκες μπροστά μου...με πήρες απο το χέρι και αρχίσαμε να περπατάμε δίπλα στην ακρογιαλιά...το αεράκι ήταν τόσο δροσερό...καθήσαμε στα βράχια...τα χείλη μας ενώθηκαν τόσο απαλά...τοτε πλησίασες στο αυτί μου και μου είπες'Θα είμαι πάντα δίπλα σου όποτε με χρειαστείς...'και εξαφανίστηκες για ακόμα μια φορά...!
Και είσαι τώρα πάλι μακριά μου...και περιμένω πως και πως να κοιμηθώ για να σε ξανά ονειρευτώ...γιατί σε έχω τόσο πολύ ανάγκη!!!

Και αν κάποτε έζησα ένα όνειρο...τώρα ζω έναν εφιάλτη!!!

Φαντάστηκα...

Κουράστηκα...κουράστηκα να κλαίω και να ελπίζω...κουράστηκα να προσπαθώ να είμαι δίπλα σου χωρίς κανένα αποτέλεσμα δυστυχώς....

Φεύγεις...θέλεις να φύγεις...

Δεν ήμουν ποτέ τίποτα για εσένα...και ούτε θα γίνω ποτέ...!

Σε χάνω μέρα με την μέρα...ώρα με την ώρα...

Πάλι κλαίω...δες με...θέλεις να με δεις?

Πάλι πονάω...πονάω...πονάω...άκουσε με...θέλεις να με ακούσεις?

Πάλι νιώθω να διαλύομαι...νιώσε με...θέλεις να με νιώσεις?

Πάλι,για ακόμα μια φορά αναζητώ ένα αδιέξοδο...το δρόμο της φυγής...!

'Εσπασα εκείνη τη στιγμή...όταν μετά απο ένα 'ίσως' λάθος...κάλυψα το σώμα μου με την κουβέρτα...και δάκρυα κύλισαν ξανά...πρόδωσα τα συναισθήματα μου...τα αγνόησα...τα έβαλα στην άκρη...και πόνεσα...δεν ξέρεις πόσο πόνεσα...και ακόμα πονάω....!Πονάω γιατί ξέρω οτι σ'αγαπάω...σ'αγαπάω...σ'αγαπάω...!!Ήθελα αυτήν την εμπειρία να την είχα αποκτήσει πλάι σου,μαζί σου...!!

Φαντάστηκα...να μου απλώνεις το χέρι κοιτάζοντας με βαθιά στα ματιά...ένας δρόμος απλωνόταν μπροστά...ένα άγνωστο μονοπάτι...φοβάμαι τόσο πολύ κάθε τι το άγνωστο...κι όμως δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ...άγγιξα το χέρι σου και το έσφιξα δυνατά δίνοντας σου το μήνυμα...'Είμαι εδώ μαζί σου...και αφού είμαι μαζί σου δεν φοβάμαι τίποτα αγάπη μου...'και σε άφησα να με κατευθύνεις...

Φαντάστηκα...να με φιλάς γλυκά στα χείλη...και εγώ να σου ψιθυρίζω πόσο πολύ σε θέλω...σε θέλω...σε θέλω...πέρασες τα χέρια σου απο κάθε σημείο του κορμιού μου...και άφησες την πιο γλυκιά ανάμνηση...!

Φαντάστηκα...οτι κοιμώμουν βαθιά...μπήκες κρυφά στο δωμάτιο μου...μου χάιδευες τα μαλλιά και με κοιτούσες έτσι όπως κοιμώμουν...μου τραγουδούσες ένα τραγούδι...και όμως ο ήλιος άρχισε να βγαίνει...μου ψιθύρισες 'Καλή σου μέρα,αγγελούδι μου'...με φίλησες στο μέτωπο...και χάθηκες...

Φαντάστηκα...ότι πέρασα μια oλόκληρη νύχτα κλεισμένη στην ζεστή αγκαλιά σου...!

Ήμουν τόσο χαρούμενη με όλα αυτά τα δημιουργήματα της φαντασίας μου...που νόμιζα οτι μπορώ να φαντάζομαι τα πάντα και να είμαι ευτυχισμένη ακόμα και αν είσαι μακριά μου...

'Οταν όμως φαντάστηκα...οτι με ήθελες όσο σε ήθελα και εγώ...όλα όσα είχα φανταστεί γκεμίστηκαν...και είμαι πάλι εδώ και κλαίω...κλαίω...κλαίω...!!!

Και άμα πέσω...θα με σηκώσεις?

Όταν κλείνω τα μάτια

και με τη σκέψη μου σε φέρνω

κοντά μου,οι παλμοί ανεβαίνουν

και αναζητώ το οξυγόνο.

Αγγίζω την πλασματική σου εικόνα

και σ'έχω κοντά μου,

εδώ στην αγκαλιά μου.

Η επαφή είναι μοιραία

και νιώθω τόσο ωραία.

Τα χέρια μου ανοίγω

και στην αγκαλιά μου σε κλείνω.

Μα όλα είναι ένα ψέμα

και σύντομα φεύγεις

μακριά απο εμένα...!

Μπορώ?

Μπορώ μακριά σου να ζήσω?

Μπορώ όσα ζήσαμε να σβήσω?

Μπορώ να κάνω ένα delete απο το μαυλό μου?

Και να διαγράψω μια για πάντα το παρελθόν μου?

Μια καινούρια ζωή να ζήσω

και τις ωραίες μόνο στιγμές να κρατήσω...

να ζώ για τον εαυτό μου

και να φροντίζω για το καλό μου.

Στην λογική να υπακούσω

και την καρδιά να παρακούσω.

Τα μηνύματα της να αγνοώ

και ας πάνε όλα στο καλό!