Ένα σπίτι

Αυτό που έχουμε εμείς δεν είναι κάτι σταθερό...είναι ένα ξύλινο κακοφτιαγμένο σπίτι...έτοιμο να πέσει στο πρώτο φύσημα του αέρα!Όσο και αν προσπαθώ να το συμαζέψω από εδώ και από εκεί, εσύ δεν με βοηθάς....ίσως σου αρέσει να ζούμε έτσι....ίσως αν μπορούσες να έφτιαχνες και τον πιο δυνατό αέρα...όχι απλά για να το γκρεμίσει αλλά για να τα πάρει όλα μαζί του,να τα σκορπίσει όσο πιο μακριά γίνεται....

Όταν θες φτιάχνεις και κανέναν τοίχο ή διορθώνεις την σκεπή....έτσι για να έχεις να λες ότι προσπάθησες...

Όταν άρχισε η ιστορία μας και φτιάχνονταν ακόμα τα θεμέλια τα άφησες στη μέση χωρίς να τα τελειώσεις....χωρίς δεύτερη σκέψη αποχώρησες....γιατί δεν είχες αισθήματα για να συνεχίσεις...

Εγώ όμως που είχα έμεινα εκεί,να προσπαθώ μάταια δυστυχώς...που να φτάσει μόνο η δικιά μου η αγάπη....τόσο μικρή,τόσο αδύναμη...αφού είχε μείνει μόνη...

Μα σαν εμφανίστηκες ξανά άρχισε να δυναμώνει και να ελπίζει ότι επιτέλους θα κατάφερνε να χτίσετε μαζί αυτό που είχατε ξεκινήσει...

Αλλά εσύ προτίμησες να παραβλέψουμε τα θεμέλια....και να χτίσουμε κάτι πρόχειρο...και έτσι ξεγελάστηκα και πίστεψα σε εσένα...

Δεν ξέρω αν αντέχω άλλο να κρατάω αυτό το σπίτι ώστε να μην πέσει....πραγματικά έχω κουραστεί....όταν εσύ απομακρύνεσαι απο το σπίτι,εγώ μένω εκεί....και περιμένω...και κλαίω....με τον φόβο ότι δεν θα ξαναέρθεις...

Το δικό μας σπίτι ποτέ δεν θα αλλάξει...ποτέ δεν θα γίνει αυτό το παλάτι που ονειρεύομαι γιατί όσο και αν εγώ μπορεί να έχω απέραντη αγάπη μέσα μου...δεν αρκεί...

Το δικό μας σπίτι θα πέσει και η ιστορία μας θα λάβει τέλος....!

Με το πρώτο φύσημα θα εγκαταλείψω κάθε προσπάθεια...!!!

Έτσι είναι η ζωή

Πριν κάποιες μέρες νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο...μετά απο αρκετές εξετάσεις και πολύ ταλαιπωρία αποδείχθηκε ότι τελικά έχω μια απλή ίωση...Επειδή όμως όσο πιο χάλια τα πας με την 'ζωή',τόσο πιο πολύ φοβάσαι τις δυσκολίες που σου φέρνει...τρόμαξα υπερβολικά....σε βαθμό που νόμιζα ότι μπορεί να έχω και καμία σοβαρή αρρώστια...

Όσο περίμενα στα επείγοντα καταριώμουν την ώρα και την στιγμή που έλεγα στην μαμά μου(πριν κάτι ώρες ήταν) ότι θέλω να την απαλλάξω απο την παρουσία μου...

Σκεφτόμουν το πόσο αχάριστη γίνομαι ώρες και ώρες...όταν λέω ότι κάποτε ίσως αυτοκτονήσω...βαθιά μέσα μου όμως το ξέρω ότι ποτέ δεν θα το τολμούσα...γιατί εγώ φοβάμαι το θάνατο...Αυτός είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος....απο μικρή....και μόνο στην σκέψη του ότι κάποτε θα πεθάνω με έπιανε ένας πόνος στο στομάχι και έβαζα τα κλάματα...και μετά απο λίγο έτρεχα στον μπαμπά μου για να του πω ότι δεν θέλω να πεθάνω...

Κάποτε σε ένα απο αυτά τα ξεσπάσματα μου η θεία μου,μου είχε πει 'Έτσι είναι η ζωή'...και τελικά αυτή η φράση έγινε το 'ηρεμιστικό' μου...!

Κάποτε θα έρθει και το 'τέλος'...

8 Οκτωβρίου

Το ήξερα ότι δεν ήρθες να μείνεις για πάντα...καταβάθος μέσα μου το ήξερα ότι θα έρθει η στιγμή της φυγής σου...Δεν έφτασε ακόμα,έχει όμως ημερομηνία....8 Οκτωβρίου...απο εκείνη την ημέρα και μετά θα είμαι και πάλι παρελθόν... 'Για όσο καιρό έχουμε επαφή' είπες...Είμαι σίγουρη ότι θα είναι δύσκολα τα πράγματα για εσένα...το ξέρω...γιατί όμως όποτε έρχονται οι δυσκολίες εμένα με διώχνεις;Εγώ δεν σου ζήτησα ποτέ τίποτα...δίπλα σου ήθελα να είμαι....μπορείς να με βάλεις και σε μια μικρή γωνία...εμένα μου φτάνει...αρκεί να είμαι εκεί...μέσα στη ζωή σου...μέσα στη καρδιά σου...
Για εσένα όμως είμαι μια μικρή...που θα σου είναι επιπλέον βάρος....
Εγώ όμως πως θα ζήσω πάλι μετά μου λες;Όταν για δεύτερη φορά πάλι θα μείνω μόνο με τις αναμνήσεις συντροφιά...και τα δάκρυα μου να κυλούν χωρίς σταματιμό!
Πως θα ξεχάσω αυτά που μου υπόσχεσαι ότι θα ζήσουμε μαζί?'Καλοκαίρι,εγώ και εσύ....ένα βραδάκι θα σε κλέψω και θα περάσουμε μια βραδιά στην παραλία μαζί'μου είπες....!!

Και στο κάτω κάτω...αυτή είμαι και άμα σου αρέσει...

Πόση αγάπη μπορεί να χωρέσει σε μια καρδιά....Πόσο πιο πολύ μπορώ να σ'αγαπήσω...Όταν ήδη σ'αγαπάω υπερβολικά...τρελά...τόσο που δεν μπορώ να το ελένξω...να το πιστέψω....να το καταλάβω...!

Πρώτη φορά αισθάνομαι τόσο έντονα...πρώτη φορά θέλω να βγω στο δρόμο και να το φωνάξω.....'Αγαπάωωωωωωωωωωωωωωωωω'!

Είναι φορές που αναρωτιέμαι...η μοίρα θέλησε να μας φέρει ξανά κοντά...και για πόσο...;

Αγαπάω τα μάτια σου....τα χείλη σου....την φωνή σου...τον περίεργο χαρακτήρα σου...

Σ'αγαπάω γιατί:

~Με κάνεις να νιώθω,έτσι όπως δεν είχα νιώσει ποτέ πριν σε γνωρίσω!

~Το κάθε χάδι σου με κάνει να τρέμω!

~Η πιο όμορφη σκέψη είναι η δική σου!

~Νοιάζομαι για εσένα περισσότερο απο τον ίδιο μου τον εαυτό!

~Είσαι ένα κομμάτι απο τα όνειρά μου!

~Απλά δεν μπορώ να σου αντισταθώ!

~Κάθε φορά που σε κοιτώ,η καρδιά μου χτυπάει δυνατά!

~Είσαι το άτομο που κρατάει το κλειδί της καρδιάς μου!

Φόβος

Τι και αν τώρα είμαστε κοντά....μπορεί να μιλάμε σχεδόν κάθε μέρα και να σε νιώθω τόσο κοντά μου....Φοβάμαι όμως τόσο πολύ...όσο δεν μπορείς να φανταστείς...Φοβάμαι ότι όλα αυτά είναι απλά ένα όνειρο...και θα ξυπνήσω ξαφνικά και εσύ θα έχεις χαθεί...όπως χάθηκες και τότε....όπως εξαφανίστηκες τότε...και θα μείνω πάλι μόνη...πληγωμένη....με την καρδιά μου κομματιασμένη για δεύτερη φορά...!

Μακάρι να μπορούσα να σου πω...το πόσο σ'αγαπώ...!!!

Και είμαι πάλι εδώ και περιμένω να κάνεις πάλι την εμφάνιση σου...σε χάνω...σε θέλω...δεν ξέρω τι να κάνω...

Είσαι η πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνάω...και η τελευταία μου πριν κοιμηθώ...είσαι αυτός που σκέφτομαι κάθε ώρα και λεπτό...!

Και είναι τόσο αστείο...να περιμένω ένα μήνυμά σου...να δώ ότι είσαι καλά...είναι τόσο αστείο να ονειρεύομαι στον ύπνο μου ότι ξυπνάω και βλέπω ένα μήνυμά σου...και τελικά το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις ξυπνάω είναι να κοιτάξω το κινητό...και τελικά να κατεβάζω τα μούτρα μου όταν το μόνο που βλέπω είναι η ζωγραφιά που έκανα και λέει ' Estoy loca por ti ' και δεν έχω κανένα μήνυμα απο εσένα...θέλω τόσο πολύ να σε δώ...είναι τόσο πολλά αυτά που θέλω να σου πω...!

'Πεθαίνω'...σιγά σιγά...τόσο βασανιστικά!Και πονάω,πονάω τόσο πολύ!Ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να με καταλάβει...να καταλάβει πως σκέφτομαι πως νιώθω...και αυτό ίσως γιατί ούτε και εγώ μπορώ να καταλάβω τον ίδιο μου τον εαυτό!

Λες πολλά αλλά δεν ξέρεις τίποτα...!Πως ένιωσα εγώ τότε...και πως νιώθω ακόμα και τώρα...!Γιατί εγώ πονάω...Γιατί εγώ ήμουν αυτή που έκλεγε για δύο μέρες ακόμα και τη στιγμή που έγινε γιατί πρόδωσα όσα ένιωθα για εσένα...Αλλά εσένα σου φαίνοντα όλα τόσο απλά!Λες και εγώ δεν νιώθω!Έχεις άγνοια πολλών πραγμάτων που βέβαια δεν έχουν σημασία για εσένα...Νομίζεις...τι νομίζεις άραγε..πραγματικά δεν ξέρω...!!Κι εγώ βρίσκομαι σε ένα αδιέξοδο!

Κάτι αληθινό

Μπορεί να είμαι ακόμα μικρή...αλλά δεν πιστεύω πλέον στα παραμύθια...δεν πιστεύω σε εσένα...ούτε και στα ψεύτικα λόγια σου...

Είμαι υπεύθυνη για τις πράξεις μου και θα πληρώσω το τίμημα...δεν κατηγορώ εσένα...ξέρω πολύ καλά τι συμβαίνει γύρω μου...ποτέ δεν υπήρξα χαζή και ούτε πρόκειται να γίνω τώρα...ίσως ήμουν αφελής κάποιες φορές...και πίστεψα έστω για ένα λεπτό στα λόγια σου...και αυτό να ήταν που με έρηξε όσο και αν ήξερα βαθιά μέσα μου πώς όλα ήταν ένα ψέμα...

Με ρώτησες άμα είμαι τόσο αθωά όσο δείχνω...μπορεί κάποτε να ήμουν...κοίτα με πως έχω γίνει τώρα...δεν αναγνωρίζω τον ίδιο μου τον εαυτό...πως το έκανα εγώ αυτό σε εμένα...και για ποιο λόγο...

Μου είπες ότι όταν με γνώρισες ήμουν πολύ μικρή...και όμως δεν έχει περάσει ένας χρόνος απο τότε...πότε πρόλαβα να μεγαλώσω τόσο...και οι δυο όμως ξέρουμε πολύ καλά τι εννοούσες...

Και ήταν τόσα πολλά αυτά που ήθελα να σου πώ όταν ήμουν στην αγκαλιά σου...τουλάχιστον κάτι βγήκε αληθινό...εγώ να είμαι στην αγκαλιά σου και εσύ να με κρατάς σφιχτά...μακάρι να μην τελείωνε ποτέ αυτή η στιγμή...!