Άλλαξες;

Άσε με να στα πω γιατί αλλιώς δεν θα μπορέσω να κοιμηθώ όλο το βράδυ...σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό μου...και είναι απο τις στιγμές που θα ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο και να σου τα πω...
Ένας χρόνος έχει περάσει απο τότε που σε γνώρισα...ένας χρόνος...άλλαξα...άλλαξες...κανένας απο τους δυο μας δεν περίμενε σίγουρα να έρθουν τα πράγματα έτσι...
Άκου λοιπόν...δεν ξέρω γιατί αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο σε θαύμαζα...με είχες γοητεύσει τόσο πολύ...στα μάτια μου φαινόσουν απλά υπέροχος...ήσουν τόσο γλυκός...τόσο καλός...νόμιζα ότι ήσουν άτομο που ήξερε τι ήθελε...που πατούσε στη γη...που έκρυβε κάποια ευαισθησία μέσα του...
Περνάει όμως ο καιρός...
Και εσύ μεταμορφώθηκες...
Έγινες ένα ΤΕΡΑΣ...ένας εγωιστής...ένα ψώνιο...ένα ανώριμο πλάσμα...χειρότερο και απο τα αγόρια της ηλικίας μου...που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το πότε έκανε τελευταία φορά σεξ...λες και μόνο εκεί βρίσκεις νόημα...που ξέχασε τι θα πει να αγαπά...γιατί μπορεί κάποιος να σε πλήγωσε...δεν σημαίνει όμως ότι σφραγίζουμε την καρδιά μας...που ξέχασε να σέβεται αυτούς που έχουν αισθήματα...
Άλλαξες;
Ή ποτέ δεν ήσουν πραγματικά αυτό που νόμιζα;
Έκανα τόσο λάθος;
Δεν μπορώ να το πιστέψω...
Εύχομαι να μην συνεχίσεις έτσι...γιατί πολύ λυπάμαι ότι στο τέλος θα μείνεις μόνος σου...!!!

Συγγνώμη που σ'αγάπησα...

21 Αυγούστου 2010

Πέρσυ ήταν...πότε πέρασε ένας χρόνος...21 Αυγούστου 2010...που να ήξερα τότε όλα όσα θα ακολουθούσαν...!
Είχαμε πει απο την προηγούμενη μέρα ότι θα βγαίναμε...σηκώθηκα το πρωί και κατέβηκα στο κέντρο...να κοιτάξω για καμιά καινούρια μπλούζα...!
Μιλούσαμε τότε συνέχεια στο μσν...εκείνη τη μέρα έλαβα και το πρώτο μήνυμα σου στο κινητό μου...'Δεν βρίσκεσαι στον υπολογιστή;'...ενώ εγώ εκείνη την ώρα ετοιμαζόμουν....θα βρισκόμασταν στις 9...
Είχα τόσο άγχος...σαν τώρα θυμάμαι να βγαίνω απο το σπίτι μου...να κοιτάζομαι στον καθρέφτη της οικοδομής...και μετά έξω απο την οικοδομή να ρωτάω την μαμά μου αν ήμουν καλά...
Δεν ήθελα να φτάσω πρώτη στο σημείο συνάντησης μας...περίμενα μερικά λεπτά κρυμμένη στη γωνία...και όταν μου έστειλες μήνυμα άρχισα να περπατάω...και εκεί ήσουν εσύ να με περιμένεις...
Είχα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά...πρέπει να φαινόμουν τόσο αστεία...
Ντράπηκα τόσο πολύ όταν μπήκαμε στην καφετέρια και σκόνταψα...αλλά εσύ ήσουν εκεί και με κράτησες...
Ένιωθα τόση αμηχανία...έπαιζα συνέχεια με τα βραχιόλια μου...και πάγωσα όταν μου έπιασες το χέρι για να σταματήσω...!
Μιλούσαμε...λέγαμε διάφορα...έλεγες για το ταξίδι στην Τουρκία και εγώ σκεφτόμουν απο μέσα μου...'Πφφφ...θα φύγει...!!!'
Με έφερες στο σπίτι με το αμάξι...σου έδειξα αυτό που έλεγε η μπλούζα μου...'I will find a way to see you again'...και όταν πήγα να σε χαιρετήσω...μου είπες'Μπορώ να σου δώσω ένα διαφορετικό φιλί;'...Και τα χείλη σου ακούμπησαν τα δικά μου,τόσο απαλά...!!!
Ήταν απο τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου...δεν μετανιώνω για τίποτα...και άμα γυρνούσα το χρόνο πίσω...δεν θα άλλαζα τίποτα...

Ίσως να σε αγάπησα απο την πρώτη κιόλας στιγμή...

Το αγαπημένο μου όνομα...το δικό σου....!

Γιατί με επισκέπτεσαι ακόμα στα όνειρα μου;Γιατί να σε έχω δίπλα μου μόνο στα όνειρα μου;
Ούτε στον ύπνο μου δεν βρίσκω ησυχία πια...ποιον ύπνο δηλαδή...αυτό δεν είναι ύπνος είναι σαν ένα μαρτύριο...ξυπνάω στην μέση της νύχτας και σηκώνομαι χαράματα...προσπαθώ να θυμηθώ με λεπτομέρεις το όνειρο που είδα...αν φυσικά είσαι εσύ μέσα σε αυτό...!!!
Μετά βουρκώνω...γιατί απλά βρέθηκες στο όνειρο μου...βρέθηκες κοντά μου...με φίλησες,με κράτησες στην αγκαλιά σου...έκλαιγα και εσύ με παρακάλες να σταματήσω...σου ζητούσα μια ευκαιρία να είμαστε μαζί...!!!
Όλος ο κόσμος φωνάζει το όνομα σου...το αγαπημένο μου όνομα...το δικό σου...λες και το κάνουν επιτηδες...μπορεί να το ακούσω και δυο φορές την ημέρα...στην τηλεόραση...στο λεωφορείο...στο δρόμο...γιατί κάποιοι συζητούσαν για κάποιον με το όνομα σου...μια κοπέλα φώναζε κάποιον με το όνομα σου...ακόμα και το κινητό μου...θα έλεγε κανείς ότι θέλει να στέλνει μηνύματα μόνο σε εσένα...αφού όταν στέλνω κάποιο μήνυμα και έρχεται αναφορά παράδοσης γράφει το όνομα σου...με εκείνο το θαυμαστικό(!) πάντα δίπλα....!!!

21 Αυγούστου:ένας χρόνος!

Ποτέ δεν επέστρεψες!

Μου είχαν πει...'Πάντα όλοι,αργά ή γρήγορα,επιστρέφουν!'...και πράγματι... το είδα να επαληθεύεται...αλλά δεν μπορείς να φανταστείς πως ένιωσα...εμένα με πλήγωνε αυτό και με πληγώνει...γιατί πάντα σκέφτομαι ότι εσύ ποτέ δεν επέστρεψες...ποτέ δεν επέστρεψες έτσι όπως ήθελα εγώ...πάντα εγώ ζητούσα την επιστροφή σου...πάντα εγώ έκανα το πρώτο βήμα για να βρεθώ πάλι κοντά σου...δεν επέστρεψες...ποτέ σου δεν επέστρεψες...απλά γύρισες να με κοιτάξεις για κάποιες στιγμές...περίμενες μέχρι να σε φτάσω...και όταν έφτανα μετά απο λίγο ξανα έφευγες!
Κάποια στιγμή μου ζήτησες να μην σε ξανα ακολουθήσω...αλλά εγώ δεν μπορούσα να μην το κάνω...
Θυμάμαι τότε που ο Βασίλης έκανε αυτό που εσύ δεν έκανες ποτέ...αισθάνθηκα χαρά αλλά και λύπη μαζί...είχε κάνει αυτό που εσύ δεν είχες κάνει...ήθελε να είναι ξανά μαζί μου...δίπλα μου...εγώ όμως ένιωθα και μια λύπη μέσα μου...γιατί δεν ήσουν εσύ αυτός που είχε επιστρέψει...δεν μπορούσα όμως τότε να μην του δώσω μια ευκαιρία και το έκανα...γιατί τόλμησε και επέστρεψε...!
Εμένα όμως δεν με ένοιαξε...ποτέ δεν με ένοιαξε ...γιατί εγώ πάντα περίμενα την δική σου επιστροφή...μόνο εκείνη θα μου έδινε ξανά χαρά...μόνο εκείνη θα σε έφερνε ξανά δίπλα μου...
Μα εσύ ποτέ δεν επέστεψες...ποτέ δεν έδωσες μια ευκαιρία σε αυτό που είχαμε,σε αυτά που ένιωθα...
Πάντα ήλπιζα ότι κάποια μέρα θα επιστρέψεις...ίσως κάποια μέρα...μετά απο πολύ καιρό να το προσπαθήσεις...δεν ξέρω...αλλά λυπάμαι γιατί θα είναι ήδη πολύ αργά...!

Βαρέσαμε Διάλυση!

Αύγουστος και εγώ κρυώνω...με μια ζακέτα τριγυρνάω...σκεπάζομαι με την κουβέρτα...άρχισαν πάλι και οι υποθερμίες...!
Ομολογώ πως αυτό δεν το περίμενα...ή μάλλον το φανταζόμουν κάπως αλλιώς...να με παίρνεις τηλέφωνο και να στο κλείνω για πρώτη φορά στα μούτρα...και μετά να σου στέλνω μήνυμα ότι δεν μπορώ να μιλήσω τώρα...!
Τι θες;
-'Βαρέσαμε διάλυση;',τι θέλει να πει πάλι ο ποιητής...βάλτε κάτω τα κεφάλια σας να σκεφτήτε όλοι...Πως θα έκανε πάλι εντύπωση;Θα έλεγε κάτι ξεκάθαρο;Όχι,φυσικά...δεν γίνεται να χαλάσει τις συνήθειες του!
Άμα θες να πεις ότι χαθήκαμε...ναι,χαθήκαμε...σε νοιάζει;Κι αν ναι,απο πότε; Άργησα να γυρίσω αυτή τη φορά έτσι δεν είναι;
Πέρασες καλά...αλλά τώρα που είσαι πάλι μέσα ποιον θα έχεις να σου κρατάει συντροφιά...να σου στέλνει τα χαζά του μηνύματα...να δείχνει το ενδιαφέρον του...να τρέχει απο πίσω σου και να περιμένει με αγωνία ένα σου μήνυμα ενώ εσύ παίζεις μαζί του...!!!

Σου αρέσουν τόσο πολύ τα άλογα...

Back at home

Ξανά πίσω...
Θα τρελαθώ!Όσο δεν είμαι εδώ όλα φαίνονται τόσο μακρινά...όλα φαίνονται τόσο ωραία!
Μια εβδομάδα στη Σίβηρη και πέρασα υπέροχα!Μπάνια,ποτά,ξενύχτια...ατελείωτες ώρες ύπνου! :P
Και τώρα πάλι εδώ...σε αυτό το δωμάτιο,που είναι λες και με καταπίνει σιγά,σιγά...στην ίδια βαρετή καθημερινότητα...με απογεύματα μπροστά στην τηλεόραση!
Και εσύ;Γιατί να με νοιάζει τι κάνεις εσύ; Τόσες νύχτες έξω...ποιας το κορμί ακούμπησαν τα χέρια σου...με ποιας τα χείλη ενώθηκαν τα δικά σου...σε ποια χάρησες το εκπληκτικό σου χαμόγελο...είναι αυτή και είναι όλες...είναι εκείνη που είδα στην παραλία τις προάλλες ή είναι αυτή που είδα στο σταθμό...γιατί να θέλω να μάθω ποια είναι;Πες μου;Μήπως για να δω σε τι υστερώ εγώ σε σχέση με αυτή;Γιατί εγώ δεν αξίζω λίγο απο το ενδιαφέρον σου;
Με πονάει ακόμα...ναι,με πονάει...γιατι ξέρω ότι το έχω πάρει απόφαση και δεν θα κάνω πίσω...
Είμαι έλεος,το ξέρω...το είχες πει ' Άμα είσαι αυτή που νομίζω είσαι έλεος'...και συγχώρεσε με...το ζητάω και από εσένα...αλλά πιο πολύ απο τον φίλο σου...που φέρθηκα σαν χαζή και παω να τον μπλέξω και αυτόν,χωρίς να φταίει σε τίποτα...αλλά τώρα είναι αργά για να πω την αλήθεια...πόσο πιο χαμηλά να πέσω...δεν γίνεται άλλο...!!!

Ναι,το παραδέχομαι!

Εντάξει...το παραδέχομαι,εγώ είμαι αυτή που κρύβεται πίσω απο εκείνο το πρόσωπο...εγώ είμαι αυτή που παίζει τα παιχνιδάκια...αλλά δεν το έκανα με κακό σκοπό...ήταν ένας τρόπος για να μιλάω μαζί σου...όταν εγώ η ίδια σαν Όλγα δεν μπορούσα...
Είχαμε τόσο καιρό να μιλήσουμε...μόλις είδα το όνομα σου στο κινητό μου,τα έχασα...νόμιζα έστω για ένα λεπτό ότι θα ήθελες να μιλήσουμε,να έρθεις να με βρεις ή έστω να μου δώσεις συγχαρητήρια που τα κατάφερα...το ήξερες ότι με 'βασάνιζε' το θέμα των αγγλικών...
Αλλά εσύ πήρες για να μου μιλήσεις με αυτόν τον τρόπο...χωρίς καν να με ρωτήσεις τι κάνω...φυσικά και έκανα την ανήξερη...τι περίμενες;;Να το παραδεχτώ;;;
Όλο το υπόλοιπο βράδυ το μυαλό μου ήταν σε εσένα...είχα ακούσει τη φωνή σου...πόσο μου είχε λείψει αυτή η φωνή...ήθελα τόσο πολύ να σε πάρω εγώ τηλέφωνο αυτή τη φορά...να σου πω ίσως ότι ναι εγω είμαι αυτή μου κρύβεται πίσω απο την οθόνη του υπολογιστή...να σου πω ίσως ότι μου λείπεις...να σου πω ίσως ότι σπάνια σε σκέφτομαι πια...να σε βρίσω και να στο κλείσω!!!Να σου πω ποσο μεγάλος μαλάκας υπήρξες! Αλλά το έχω πάρει απόφαση πλέον ότι δεν θα ασχοληθώ άλλο μαζί σου...τελείωσε...όλα τελείωσαν...και δεν υπάρχει επιστροφή...!!!
Και ΝΑΙ το πήρα το proficiency!!!Γιουπιιιι...!!! :)