me, myself and I!

-Θυμάσαι πως πονάει; 
-Θυμάμαι...
-Τώρα;πονάς;
-Πονάω!
-Πόσο;
-Πολύ!
-Πως είναι;
-Είναι σαν να έχουν δέσει την καρδιά μου με αλυσίδες και την σφίγγουν...την σφίγγουν συνεχώς...σε σημείο που θα σκάσει! 
-Θες να κλάψεις;
-Κλαίω!
-Μήπως θες να φωνάξεις;
-Δεν μπορώ! 
-Γιατί;
-Δεν έχω φωνή πια..
-Που πήγε;
-Χάθηκε! 
-Πως;
-Την έπνιξα μέσα μου... κάθε βράδυ την πνίγω...για να μην ουρλιάξει τον πόνο της καρδιάς μου...για να μην φανερώσει τα συναισθήματά μου...για να μην ψιθυρίζει το όνομα του βασανιστή της!  
-Πως τον λένε;
-Δεν θυμάμαι...
-Μα πως;
-Λίγο πριν κοιμηθώ σβήνω τα πάντα απο την μνήμη μου!
-Και το πρωί;
-Το πρωί όλα είναι όπως λίγο πριν κοιμηθώ...
-Δηλαδή;
-Όλα έχουν ξανά γραφτεί στη μνήμη και οι αναμνήσεις πονάνε!
-Τώρα; λίγο πριν κοιμηθείς...τι θυμάσαι;
-Δεν θέλω να θυμάμαι αυτό που θυμάμαι...
-Πες το...
-Ότι έχει φύγει...ότι μπορεί να είναι δίπλα μα είναι μακριά μου...
-Η καρδιά σου τι λέει;
-Εκείνη δεν μιλάει...ποτέ της δεν μίλησε...
-Αν μιλούσε...;
-Σε θέλω!
-Κι η λογική σου;
-Δεν θα ξαναρθει!!!

My secret message...

Αν μ'άφηνες να σου εξηγήσω
πόσο πολύ λαχτάρησα τα χείλη σου
και θέλησα να τα φιλήσω...
Έσφαλα το ομολογώ!
Κι αν ακόμα και η σκέψη του
να κλέψω τα φιλιά σου
ισοδυναμεί με ληστεία,
τότε την έκανα την αμαρτία!
Και ίσως αξίζει τώρα
να τιμωρούμαι γι'αυτή μου την επιθυμία,
που τόλμησα για μόνο ένα λεπτό να αγγίξω,
μαζί σου εγώ,
την ευτυχία!

...πολλά!

Βιάστηκα να μεγαλώσω!

'Μην βιάζεσαι Όλγα!',μου έλεγε συνεχώς η μαμά μου...εγώ όμως βιαζόμουν τόσο πολύ...!
Βιάστηκα να μεγαλώσω...να ερωτευτώ...να πονέσω!
Η ζωή είναι μικρή λένε...μικρή όμως ήμουν κι εγώ...ήθελα να ζήσω όσες περισσότερες στιγμές γίνεται...σαν να είχα αγγίξει τα 30,ενώ μόλις είχα κλείσει τα 16!
Τώρα πια που κοντεύω να κλείσω τα 20 είναι κάποιες στιγμές που νιώθω πιο γερασμένη από ποτέ!Κάποιες στιγμές νιώθω τόσο κουρασμένη...γελάω με τον εαυτό μου όταν πιστεύω ότι αυτά που έχω ζήσει μπορούν να με κάνουν μεγάλη!Είμαι ακόμα ένα μικρό παιδί...που τραγουδάει δυνατά,που χορεύει χωρίς ντροπές...που κάποια βράδια όμως κλαίει όταν αγναντεύοντας πια απο μακριά τα χρόνια που πέρασαν βλέπει πόσο τα χαράμησε...πόσο άσκοπα τα άφησε να περάσουν...πόσες ανούσιες στιγμές μάζεψε!
Να ήξερες μόνο πόσο θα ήθελα να είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα στη ζωή μου...να ήξερες πόσο ζηλεύω κάποια κορίτσια της ηλικίας μου,που ζουν ακόμα στον κόσμο των παραμυθιών...που η πρώτη τους φορά ήταν ή θα είναι από τρελό έρωτα...όπως κάποτε το ονειρευόμουν κι εγώ...
Βιάστηκα τόσο πολύ να μεγαλώσω...και ίσως μεγάλωσα πριν την ώρα μου!

αν θέλει να είναι μαζί σου, είναι...!

 

Στέρεψαν τα δάκρυα μου...τόσα δάκρυα,τόσο καιρό!Δεν έχει μείνει τίποτα πέρα από την θλίψη που έχει γίνει μόνιμος κάτοικος της καρδιάς μου...έχει εγκατασταθεί εκεί και δεν λέει να με εγκαταλείψει!
Αχ,Θεε μου!Αν ήξερα τότε όλα όσα ξέρω τώρα!
Θα άφηνα τις πληγές μου να κλείσουν από μόνες τους...και δεν θα τις σκάλιζα συνεχώς!
Μα τόσο τις σκάλισα,τόσο βαθιές τις έκανα που τώρα πια έχουν μείνει τα σημάδια τους!
Γιατί ήθελα να το ζήσω...ή μάλλον γιατί πίστευα ότι κάποια στιγμή θα το ζήσω όπως ήθελα εγώ...όπως το ονειρευόμουν...ποτέ δεν ήρθαν όμως όσα ονειρεύτηκα...αντίθετα,έρχονταν μπροστά μου άλλα πράγματα που ποτέ δεν είχα φανταστεί!Κι αντί να αφήσω να κλείσουν οι ήδη υπάρχοντες πληγές εγώ άνοιγα συνεχώς καινούριες!
Τώρα όμως ξέρω...κι αυτή τη φορά έβαλα στην άκρη όλα τα όνειρα που είχα για εκείνον και για εμένα...και δεν επιμένω να τα πραγματοποιήσω...γιατί τώρα έμαθα...
Έμαθα ότι είναι όνειρά μου...και όχι όνειρά μας...για εμάς...όνειρα δικά μου και δικά του,που θα προσπαθούσαμε να πραγματοποιήσουμε μαζί!Γιατί εγώ έκανα όνειρα για εμένα και για εκείνον,όταν εγώ δεν υπήρξα σε κανένα από τα όνειρά του!
Κρατάω τις αναμνήσεις μου και τα απραγματοποίητα όνειρα μου και αδίκως ελπίζω!
Μα δεν το συνεχίζω...γιατί κάποτε εγώ με τα ίδια μου τα χέρια κατέστρεψα ότι πιο όμορφο είχα ζήσει...τόσο πολύ το διέλυσα που δεν έμεινε τίποτα όρθιο...γι'αυτό τώρα απλά τα πνίγω όλα μέσα μου!
Κι όπως διάβασα κάπου...αν θέλει να είναι μαζί σου, είναι...!

Θα μου περάσει!

Μια μελωδία μόνο για εμένα..

Έχεις δει ποτέ την ευτυχία να σου φωνάζει από μακριά κι εσύ να φοβάσαι να την πλησιάσεις;
Σε έχει τρομάξει ποτέ κάτι που λάμπει;
Προσπάθησες να κλείσεις τα αυτιά σου στην πιο ωραία μελωδία που έχεις ακούσει ποτέ;
Γιατί αυτό είναι εκείνος για εμένα...η πιο γλυκιά μελωδία που έχω ακούσει στη ζωή μου και ακούγεται αποκλειστικά για εμένα!
Την ακούω...πιάνω κάποιες νότες της...μα είναι και κάποιες άλλες που η καρδιά μου δεν τις αφήνει να την διαπεράσουν...γιατί έχει χτύσει ένα καλά ηχομονωμένο τοίχος γύρω της!

...with brave wings she flies!

 

Τι κι αν σου λείπουν τα φτερά...μπορείς και πάλι να πετάξεις!Αρκεί να το πιστέψεις!  

Καληνύχτα! :)

Φωτογραφίες σου...

Φωτογραφίες σου...που τράβηξαν άλλοι,που ανέβασαν άλλοι για εσένα!
Αν ψάξω όλο και κάποια βρίσκω...και κάθομαι και σε χαζεύω αφού δεν μπορώ να σε έχω!
Φωτογραφίες σου...που δεν επιτρέπετε να έχω...μα για μια φορά έκανα την παρανομία μου και αποθήκευσα μια απο αυτές...την πιο ωραία...!
Εκείνη που μπορώ να βλέπω καθαρά τα μάτια σου...τα χείλη σου...όλη την ομορφιά σου! Γιατί είσαι τόσο όμορφος...πάντα ήσουν!
Κάθομαι και σε κοιτάω μέσα στα μάτια και σκέφτομαι πόσο μου έχεις λείψει...πόσο θέλω να σε δω...κι αναρωτιέμαι...άραγε θα σε ξανα δω!Απάντηση όμως δεν παίρνω...συνεχίζεις να με κοιτάς απλά με αυτό το υπέροχο βλέμμα...ώσπου κάποια στιγμή το ξίφος που κρατάς με καρφώνει κατευθείαν στην καρδιά!!!
Είναι και το άλλο...όσες φωτογραφίες σου κι αν ζητήσεις(αν το ζήτησες εσύ) να διαγράψουν, δεν θα καταφέρεις ποτέ να διαγράψεις εκείνες που τράβηξα εγώ με το φακό των ματιών μου και το φιλμ του μυαλού μου!
Γιατί εκείνες είναι τόσο μοναδικές όσο αυτό που νιώθω για εσένα!
Και δεν τις έχει κανένας άλλος παρά μόνο εγώ!
Πονάει τόσο πολύ που δεν μπορώ να τις σχίσω σε μικρά κομματάκια...
Απλά τις εμφανίζω συνεχώς στο μυαλό μου...
Η τελευταία φορά που σε είδα να οδηγάς...ήταν πρωί ξημερώματα...φορούσες τα γυαλιά ηλίου και εγώ καθόμουν και σε κοίταζα από τη θέση του συνοδηγού!
Εκείνο το πρωινό στην Αθήνα...που ετοιμαζόσουν να πας στη δουλειά και φορούσες τη φόρμα...και τότε άνοιξα τα μάτια μου,γύρισες και με κοίταξες την ώρα που ντυνόσουν,σου χαμογέλασα,σε χαιρέτησα και έκλεισα τα μάτια μου για να ξανα κοιμηθώ!
Στην Αθήνα πάλι όταν σε αποχαιρετούσα...εκείνη ήταν και είναι η πιο πολύτιμη φωτογραφία μου...γιατί δεν ήξερα αν θα σε ξανα έβλεπα...το γαλάζιο πουκάμισο σου,πήγαινε τόσο πολύ με το σκούρο χρώμα του δέρματος σου...και τα μάτια σου που με κοιτούσαν...το φως της μέρας τα έκανε να λάμπουν!!!Ή μήπως εγώ τα έβλεπα έτσι;
Όταν πάλι μου έδειχνες εκείνο το δορυφόρο που περνούσε εγώ δεν φωτογράφιζα τίποτα άλλο πέρααπό το στήθος σου που ακουμπούσα επάνω και το χέρι σου που είχες περασμένο γύρω μου! 
Πόσες φωτογραφίες σου θα μπορούσα να σου εμφανίσω...δεν θα το πίστευες ούτε ο ίδιος...
Μα τι σημασία έχει πια...αφού έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο, μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο...