Όλα περνάνε!

Τα μάτια της είχαν βουρκώσει...έτρεξε στο μπάνιο,έβγαλε τα ρούχα της όσο πιο γρήγορα μπορούσε και μπήκε κάτω από το ντουζ...ένιωσε το πρώτο δάκρυ να ξεφεύγει από τα μάτια της..δεν πρόλαβε να νιώσει όμως τα υπόλοιπα αφού τώρα γίνονταν ένα με το νερό που έτρεχε πάνω της...δεν ήθελε να δει αυτά τα δάκρυα,δεν ήθελε να πει πως ξανα έκλαιγε...είχε πολύ καιρό να αισθανθεί έτσι,να κλάψει πάλι από απογοήτευση...τόσο καιρό ζούσε στον "κόσμο" της...το ζεστό νερό την έλουζε...έκατσε κάτω,μάζεψε τα πόδια της,τα έσφιξε πάνω στο σώμα της και έκλεισε τα μάτια της...είδε τις πληγές της να ανοίγουν και το αίμα να κυλάει...φοβήθηκε,ανοιγόκλεισε τα μάτια της...η ιστορία επαναλαμβανόταν; 
Ήταν τόσο γνώριμος αυτός ο πόνος,τον είχε νιώσει στο μέγιστο του παλαιότερα και μάλλον είχε έρθει ο καιρός να τον ξανά νιώσει εκεί που δεν το περίμενε!
Εκείνη η εικόνα δεν έφευγε από το μυαλό της...η πραγματικότητα που τόσο καιρό αρνιόταν ακριβώς μπροστά στα μάτια της!
- Γιατί καρδιά μου; Γιατί συνεχώς με γεμίζεις με ψεύτικες ελπίδες; Γιατί χτυπάς τόσο δυνατά στα τρελά όνειρα μου και δεν αφήνεις την λογική μου να με προσγειώσει; Γιατί συνεχώς κάνω το λάθος να ακούω εσένα και όχι εκείνη; Γιατί καρδιά μου όταν τα μάτια μου ψάχνουν και δεν βρίσκουν αυτό που δεν θέλουν να δουν εσύ πάλι αναθαρρεύεις και εγώ βάζω ωτοασπόδες στη λογική για να μην την ακούω που μου φωνάζει να κουβαλάω μαζί μου κι ένα αλεξίπτωτο για όταν θα πέσω από τα σύννεφα! Γιατί πίστευα σε εσένα τόσο έντονα! Μέχρι που τα μάτια μου έπεσαν πάνω στην αλήθεια...την αλήθεια που δεν με άφηνες να παραδεχτώ...και πόνεσα...πάλι πόνεσα! Και πως να σε εμπιστευτώ πάλι καρδιά μου;

Πόνος είναι...έρχεται και φεύγει...και ξανα έρχεται για να ξανα φύγει!

Και θα περάσει κι αυτό όπως πέρασαν και τα υπόλοιπα!

Όλα περνάνε!

 

Τα χέρια του...

Τα χέρια του...φοβόμουν να τα εμπιστευτώ στην αρχή...Μόνο στην αρχή γιατί μετά τα άφηνα να με σηκώνουν με κλειστά μάτια...!
Οι παλάμες του έκλειναν μέσα τους τις δικές μου...αγκάλιαζε τον καρπό μου με δυο του δάχτυλα!
Με αυτά τα χέρια στην πραγματικότητα έσβηνε φωτιές...για να τις ανάψει μετά πάνω στο σώμα μου με κάθε άγγιγμα του...τα χέρια του έκαιγαν καθώς τα περνούσε από κάθε σημείο του κορμιού μου...είχαν το πάθος να χαιδεύουν ένα γυμνό κορμί, την τρυφερότητα να το φροντίσουν παράλληλα όμως και την αγριότητα να το κάνουν ό,τι αυτά ήθελαν!
Τα χέρια του είχαν τη δύναμη να σηκώσουν το βάρος πολλών κιλών αλλά και τα βάρη της ζωής που ποτέ δεν έχουν συγκεκριμένο αριθμό κιλών...μπορεί να είναι κάποιες φορές ελαφριά και άλλες πάλι ασήκωτα!
Και ήταν τότε η πρώτη φορά που τον είδα να ξεφυσά για το βάρος που είχε σηκώσει στα χέρια του...
Ήταν το δικό μου βάρος που τον έκανε τόσο να κουραστεί,γιατί εγώ ποτέ δεν του ζήτησα να με σηκώσει...ή ήταν το βάρος της απόφασης να κάνει αυτό που ένιωθε(;) και να με αφήσει κάτω!
Αυτά τα χέρια...ακόμα και τώρα,και μόνο στη θύμιση τους κάνουν το σώμα μου να φλέγεται!

Στοιχειωμένα βράδια!

Δεν προλάβαμε να γνωριστούμε καλύτερα. Ο χρόνος μας ήταν λίγος!
Εγώ όμως πρόλαβα να σε ερωτευτώ...
Δεν ξέρω αν εξασθενεί αυτό που νιώθω για εσένα με τον καιρό ή αν φουντώνει...
Είναι φορές που νιώθω μπερδεμένη...
Δεν σε ξέρω...δεν σε έμαθα ποτέ...ήθελα όμως!
Ούτε εσύ με έμαθες...αλλά εσύ δεν ήθελες!
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχεις ακόμα στις σκέψεις μου...έτσι απλά εμφανίζεσαι!
Κι αναρωτιέμαι αν άραγε οι σκέψεις των ανθρώπων με κάποιον τρόπο συνδέονται....και σκεφτόμαστε κάποιον επειδή μας σκέφτεται κι εκείνος!
Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το γεγονός ότι μετά από τόσο καιρό, χωρίς καμία επαφή, έχοντας γίνει αυτό που ήμασταν στην αρχή, δύο ξένοι, υπάρχουν στιγμές που σε σκέφτομαι τόσο έντονα! 
Θα ήθελα να είχα κάτι για να σου πω...μα το μόνο που βγαίνει από τα χείλη μου εκείνες τις στιγμές που η εικόνα σου έρχεται στη μνήμη μου είναι το "Που είσαι;"!
Κι εύχομαι να βρίσκεσαι κάπου που σε κάνουν ευτυχισμένο...κι αν εγώ δεν θα μπορέσω να σε κάνω ευτυχισμένο τότε εύχομαι να μην ξανά έρθεις ποτέ, κάποια στιγμή θα βρω κι εγώ την ευτυχία αλλού...αν όμως υπάρχει η πιθανότητα να βρούμε κρυμμένη κάπου την ευτυχία μαζί τότε θα σε περιμένω!
Απόψε θα φανταστώ ότι φοράω κάτι δικό σου,θα ξαπλώσω να κοιμηθώ, θα βάλω να ακούσω μουσική και θα σκέφτομαι ότι είσαι δίπλα μου...Όταν όμως κρυώσουν τα πόδια μου θα καταλάβω ότι κι απόψε θα κοιμηθώ μόνη μου αφού δεν θα είσαι εσύ εδώ για να τα ζεστάνεις!

Ημέρα χαράς!

Η ημέρα μας για όλη την οικογένεια ξεκίνησε με κραυγές,χαμόγελα και δάκρυα χαράς!
Και ειδικότερα για την αδερφή μου που επιτέλους ήρθε το γεγονός που περίμενε για να την ανακουφίσει τόσο καιρό...πέρασε στην σχολή που τόσο επιθυμούσε...Γερμανική Φιλολογία Θεσσαλονίκης!Μεγάλωσε το μικρό μου το σκατούλι και είναι πλέον και επίσημα φοιτήτρια!
Το καλοκαίρι πέρασε γρήγορα...και νιώθω ότι έχω ανάγκη για λίγες διακοπές ακόμα!
Προσπάθησα να κάνω όσα περισσότερα μπάνια γίνεται,να μαυρίσω όσο περισσότερο γίνεται-πράγμα σχεδόν αδύνατο για εμένα- και κυρίως να χαλαρώσω!
Έκανα πολλούς καινούριους φίλους,οι οποίοι ήδη μου λείπουν αφού για 22 ημέρες τους είχα στην καθημερινότητα μου...και απέκτησα λίγες παραπάνω γνώσεις και εμπειρίες!

Ποτέ ξανά!

Όλα είναι δικιά σου επιλογή...εσύ αποφασίζεις αν θα μείνεις στο παρελθόν ή αν θα προχωρήσεις μπροστά...αν θα αφήσεις όλα τα άσχημα να σε επηρεάζουν ή θα τα αφήσεις πίσω και θα προσπαθήσεις να χαμογελάς...
Εγώ έκανα τις επιλογές μου και ένιωθα χαρούμενη...νιώθω χαρούμενη το ξέρω...
Είναι όμως κάποιες μέρες σαν αυτές τις τελευταίες που είχα καιρό να βιώσω...που χωρίς να το θέλω σκέφτομαι τα παλιά και τα σκαλίζω πάλι!
Και ενώ υποσχέθηκα στον εαυτό μου τόσες φορές ότι δεν θα ξανά περάσω έξω από εκείνο το σπίτι...εκείνο το καταραμένο σπίτι... πάλι βρέθηκα να περνάω από έξω...και πάλι δεν είδα τίποτα παραπάνω από τα συνεχώς κλειστά παντζούρια...που περιμένω μια φορά να τα δω ανοιχτά και να φέγγει το φως από μέσα! Αυτά όμως είναι πάντα κλειστά! Κλειστά για να μου υπενθυμίζουν κάθε φορά...πως όλα έχουν τελειώσει... πως δεν θα δω ποτέ την θέα από τα ανοιχτά παντζούρια... πως δεν θα ξανά μπω σε αυτό το σπίτι! Μα κυρίως σαν να αντιπροσωπεύουν την κλειστή για εμένα καρδιά του!
Στο διάολο το σπίτι,τα παντζούρια και η θέα και το αμάξι σου που δεν είναι ποτέ απέξω!
Αυτά δεν θα μου πουν όσα θέλω να μάθω...ούτε θα ξεδιαλύνουν τις σκέψεις μου!
"Είσαι καλά; Είσαι ευτυχισμένος; Περνάς καλά; Πάνε όλα όπως τα θες στη ζωή σου; Πως θα περάσεις το καλοκαίρι σου;"
Δεν θα ξανά περάσω έξω από αυτό το σπίτι...το υπόσχομαι...το υπόσχομαι!
Υπόσχομαι να μην ξανα φανταστώ να στεκόμαστε μπροστά στο παράθυρο, να με κρατάς από τη μέση και να βλέπουμε τη θέα από τα ανοιχτά πατζούρια...
Αλλά θα σκέφτομαι την πραγματικότητα ...εσένα και εκείνη μέσα στο σπίτι να κοιμάστε αγκαλιά!

Μαζί σου!

Θα ήθλεα να είμαι συνέχεια μαζί σου!

♥♥♥

Πάντα αυτή ήταν!

Αυτό το χαμόγελο που είχε κάποτε ζωγραφισμένο στα χείλη εξαιτίας σου...τότε που κάθε φορά την ρωτούσες γιατί χαμογελάει...και ο λόγος ήταν ότι βρισκόταν δίπλα σου...κι ο λόγος ήσουν απλά εσύ!

Ίσως κάποια μέρα να είναι αργά...

Καληνύχτα!