Προς αναζήτηση μαλλιού...

Το πρωί του Σαββάτου κατέβηκαμε με τις φίλες μου στο κέντρο προς αναζήτηση μαλλιού...

Η φίλη μου η Ε.-η οποία πλέκει πάρα πολύ καλά και όποιος θέλει μπορεί να την βρει εδώ- θα φτιάξει ένα κασκόλ για τη φίλη μου την Κ. και μια τσάντα πλάτης για εμένα!

Στην αρχή ήθελα πουγκάκι αλλά ψάξαμε και βρήκαμε μια τέλεια τσάντα πλάτης...το αποτέλεσμα βέβαια θα το δούμε όταν την φτιάξει!

 Αφού περάσαμε από όλα τα γνωστά μαγαζιά της φίλης μου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης καταλήξαμε στην Έκθεση και στο Περίπτερο 8 όπου διοργανώνονταν για εκείνο το Σ/Κ η μεγαλύτερη γιορτή χειροτεχνίας και DIY, Χειροτέχνικα.

 

 Η είσοδος κόστιζε 1 ευρώ και μας φόρεσαν αυτά τα χάρτινα βραχιολάκια...

και DIY

και DIYκ

και DIY

και DIY

 Είχε γενικά πάρα πολλά ωραία πράγματα...και τελικά αγοράσαμε το μαλλί της παρακάτω εικόνας για το κασκόλ της φίλης μου.

'Οπως διάβασα και στο site θα πραγματοποιηθούν αντίστοιχες εκθέσεις και στην Αθήνα και στην Κρήτη.

Για την δικιά μου τσάντα αγοράσαμε μαλλί από αλλού...καφέ και λευκό!

Η διαφορά μας

-Λοιπόν...πως σου φαίνεται; την ρώτησα δίχνοντας της την φωτογραφία στο κινητό και περιμένοντας την απάντηση της.
-Είναι πολύ διαφορετική από εμάς...είναι γυναίκα!

Ναι,είναι γυναίκα. Ενώ εμείς...εγώ, είμαι ακόμα κοριτσάκι ή κοπέλα καλύτερα. Μόνο μια γυναίκα θα ταίριαζε δίπλα του. Μπορώ να φανταστώ ότι έχει όλα όσα δεν έχω εγώ.
Είναι γύρω στα 24 με 26. Έχει τελειώσει τη σχολή της,έχει μια ικανοποιητική δουλειά και σίγουρα ένα αμάξι. Μπορεί να βγάζει ένα σπυράκι στο πρόσωπο λίγο πριν αδιαθετήσει...έχει στυλ και ίσως φοράει και κάθε μέρα γόβα. Βγαίνει από το σπίτι της ακόμα και στις 3 το βράδυ χωρίς να δίνει αναφορά ή μπορεί και να μένει μόνη της. Ξέρει να μαγειρεύει. Και φυσικά έχει περισσότερες γνώσεις από μια 20χρονη!
Είναι ανεξάρτητη,πατάει στα πόδια της,είναι ικανή να στηρίξη κι εσένα...
Εγώ είμαι ακόμα φοιτήτρια που κυκλοφορεί όλη μέρα με σταράκια ή αθλητικά...σχεδόν πάντα άβαφη με αποτέλεσμα να την περνάνε για 16 χρονών...θα ντυθώ καλά και θα φορέσω ψηλό παπούτσι μια φορά την εβδομάδα που θα βγω για να διασκεδάσω με την παρέα μου...μένω με τους γονείς μου, αυτοί με στηρίζουν, με δικά τους λεφτά ζω και φυσικά δεν είμαι τελείως ανεξάρτητη...είμαι σοβαρή όταν πρέπει μα όλες τις υπόλοιπες ώρες είμαι τρελή και ψάχνω αφορμές για να κάνω βλακείες για να γελάσω εγώ και οι άλλοι γύρω μου...
Ναι,διαφέρουμε τόσο πολύ!
Δεν βιάζομαι όμως...δεν θέλω για ακόμα μια φορά να βιαστώ στη ζωή μου...θα έρθει και η σειρά μου...και θα φτάσω σε αυτή την ηλικία...ανυπομονώ να τα ζήσω όλα...μα γιατί να θέλω τρέχω τη ζωή μου πάντα πιο μπροστά,λες και δεν θα προλάβω να τα ζήσω όλα...και ζηλεύω είναι η αλήθεια ενώ ξέρω ότι δεν υπάρχει λόγος για να το κάνω!
Όπως ξέρω ότι ωριμάζω όταν αναγνωρίζω τα λάθη του παρελθόντος και προσπαθώ να μην τα επαναλάβω...όταν σκέφτομαι λογικά!

Και ενώ τα σκεφτόμουν όλα αυτά ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια-κάτι σαν αποχαιρετιστήρια συμβουλή- εκείνου του γλυκού ανθρώπου...'Να είσαι πάντα όπως είσαι!'...

Φοβόμουν να μιλήσω για να μην πληγωθώ και τελικά πληγώνομαι επειδή δεν μίλησα!
Γιατί άλλοι καλλιέργησαν μέσα στην καρδιά μου τον φόβο να εκφράζω τα συναισθήματα μου...
Ίσως αν είχα διαφορετικές εμπειρίες, γεμάτες γλυκές στιγμές και όμορφα λόγια αγάπης να είχα μάθει κι εγώ να εκφράζομαι πιο ελεύθερα...
-Σ'αγαπώ!
-Σε θέλω!
-Μου λείπεις!
Μπορεί να τα νιώθω...μα είναι προτάσεις που δύσκολα βγαίνουν από το στόμα μου...
Τον κοιτούσα χωρίς να μιλάω...όλο μου το είναι φώναζε 'Σε θέλω' και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά...η γλώσσα μου όμως είχε δεθεί κόμπος και δεν έβγαζε λέξη!
Ίσως να είναι από τις ελάχιστες φορές που μετανιώνω για κάτι!
Μπορεί να μιλούσα και να μην άλλαζε κάτι σε αυτό που είχαμε...θα άλλαζε όμως το πως νιώθω εγώ τώρα...γιατί θα είχα μιλήσει και θα τα είχα βγάλει από μέσα μου...
Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω στην στιγμή που αρνιόμουν τα συναισθήματα μου για εκείνον...θα το ξανα σκεφτόμουν και θα του φώναζα δυνατά ότι τον θέλω...ότι με κάνει χαρούμενη όποτε είμαι δίπλα του, ότι μπορώ να κάθομαι και να χαζεύω τα μάτια του, ότι θα ήθελα να μείνω για πάντα στην αγκαλιά του και άλλα τόσα που θα ένιωθα εκείνη τη στιγμή!

 Όλα γίνονται όμως για κάποιο λόγο...

Και εκείνος είχε πει ότι υπάρχει λύση για όλα...

Ίσως κάποτε μου δοθεί η ευκαιρία!

Όλα περνάνε!

Τα μάτια της είχαν βουρκώσει...έτρεξε στο μπάνιο,έβγαλε τα ρούχα της όσο πιο γρήγορα μπορούσε και μπήκε κάτω από το ντουζ...ένιωσε το πρώτο δάκρυ να ξεφεύγει από τα μάτια της..δεν πρόλαβε να νιώσει όμως τα υπόλοιπα αφού τώρα γίνονταν ένα με το νερό που έτρεχε πάνω της...δεν ήθελε να δει αυτά τα δάκρυα,δεν ήθελε να πει πως ξανα έκλαιγε...είχε πολύ καιρό να αισθανθεί έτσι,να κλάψει πάλι από απογοήτευση...τόσο καιρό ζούσε στον "κόσμο" της...το ζεστό νερό την έλουζε...έκατσε κάτω,μάζεψε τα πόδια της,τα έσφιξε πάνω στο σώμα της και έκλεισε τα μάτια της...είδε τις πληγές της να ανοίγουν και το αίμα να κυλάει...φοβήθηκε,ανοιγόκλεισε τα μάτια της...η ιστορία επαναλαμβανόταν; 
Ήταν τόσο γνώριμος αυτός ο πόνος,τον είχε νιώσει στο μέγιστο του παλαιότερα και μάλλον είχε έρθει ο καιρός να τον ξανά νιώσει εκεί που δεν το περίμενε!
Εκείνη η εικόνα δεν έφευγε από το μυαλό της...η πραγματικότητα που τόσο καιρό αρνιόταν ακριβώς μπροστά στα μάτια της!
- Γιατί καρδιά μου; Γιατί συνεχώς με γεμίζεις με ψεύτικες ελπίδες; Γιατί χτυπάς τόσο δυνατά στα τρελά όνειρα μου και δεν αφήνεις την λογική μου να με προσγειώσει; Γιατί συνεχώς κάνω το λάθος να ακούω εσένα και όχι εκείνη; Γιατί καρδιά μου όταν τα μάτια μου ψάχνουν και δεν βρίσκουν αυτό που δεν θέλουν να δουν εσύ πάλι αναθαρρεύεις και εγώ βάζω ωτοασπόδες στη λογική για να μην την ακούω που μου φωνάζει να κουβαλάω μαζί μου κι ένα αλεξίπτωτο για όταν θα πέσω από τα σύννεφα! Γιατί πίστευα σε εσένα τόσο έντονα! Μέχρι που τα μάτια μου έπεσαν πάνω στην αλήθεια...την αλήθεια που δεν με άφηνες να παραδεχτώ...και πόνεσα...πάλι πόνεσα! Και πως να σε εμπιστευτώ πάλι καρδιά μου;

Πόνος είναι...έρχεται και φεύγει...και ξανα έρχεται για να ξανα φύγει!

Και θα περάσει κι αυτό όπως πέρασαν και τα υπόλοιπα!

Όλα περνάνε!

 

Τα χέρια του...

Τα χέρια του...φοβόμουν να τα εμπιστευτώ στην αρχή...Μόνο στην αρχή γιατί μετά τα άφηνα να με σηκώνουν με κλειστά μάτια...!
Οι παλάμες του έκλειναν μέσα τους τις δικές μου...αγκάλιαζε τον καρπό μου με δυο του δάχτυλα!
Με αυτά τα χέρια στην πραγματικότητα έσβηνε φωτιές...για να τις ανάψει μετά πάνω στο σώμα μου με κάθε άγγιγμα του...τα χέρια του έκαιγαν καθώς τα περνούσε από κάθε σημείο του κορμιού μου...είχαν το πάθος να χαιδεύουν ένα γυμνό κορμί, την τρυφερότητα να το φροντίσουν παράλληλα όμως και την αγριότητα να το κάνουν ό,τι αυτά ήθελαν!
Τα χέρια του είχαν τη δύναμη να σηκώσουν το βάρος πολλών κιλών αλλά και τα βάρη της ζωής που ποτέ δεν έχουν συγκεκριμένο αριθμό κιλών...μπορεί να είναι κάποιες φορές ελαφριά και άλλες πάλι ασήκωτα!
Και ήταν τότε η πρώτη φορά που τον είδα να ξεφυσά για το βάρος που είχε σηκώσει στα χέρια του...
Ήταν το δικό μου βάρος που τον έκανε τόσο να κουραστεί,γιατί εγώ ποτέ δεν του ζήτησα να με σηκώσει...ή ήταν το βάρος της απόφασης να κάνει αυτό που ένιωθε(;) και να με αφήσει κάτω!
Αυτά τα χέρια...ακόμα και τώρα,και μόνο στη θύμιση τους κάνουν το σώμα μου να φλέγεται!

Στοιχειωμένα βράδια!

Δεν προλάβαμε να γνωριστούμε καλύτερα. Ο χρόνος μας ήταν λίγος!
Εγώ όμως πρόλαβα να σε ερωτευτώ...
Δεν ξέρω αν εξασθενεί αυτό που νιώθω για εσένα με τον καιρό ή αν φουντώνει...
Είναι φορές που νιώθω μπερδεμένη...
Δεν σε ξέρω...δεν σε έμαθα ποτέ...ήθελα όμως!
Ούτε εσύ με έμαθες...αλλά εσύ δεν ήθελες!
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχεις ακόμα στις σκέψεις μου...έτσι απλά εμφανίζεσαι!
Κι αναρωτιέμαι αν άραγε οι σκέψεις των ανθρώπων με κάποιον τρόπο συνδέονται....και σκεφτόμαστε κάποιον επειδή μας σκέφτεται κι εκείνος!
Γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το γεγονός ότι μετά από τόσο καιρό, χωρίς καμία επαφή, έχοντας γίνει αυτό που ήμασταν στην αρχή, δύο ξένοι, υπάρχουν στιγμές που σε σκέφτομαι τόσο έντονα! 
Θα ήθελα να είχα κάτι για να σου πω...μα το μόνο που βγαίνει από τα χείλη μου εκείνες τις στιγμές που η εικόνα σου έρχεται στη μνήμη μου είναι το "Που είσαι;"!
Κι εύχομαι να βρίσκεσαι κάπου που σε κάνουν ευτυχισμένο...κι αν εγώ δεν θα μπορέσω να σε κάνω ευτυχισμένο τότε εύχομαι να μην ξανά έρθεις ποτέ, κάποια στιγμή θα βρω κι εγώ την ευτυχία αλλού...αν όμως υπάρχει η πιθανότητα να βρούμε κρυμμένη κάπου την ευτυχία μαζί τότε θα σε περιμένω!
Απόψε θα φανταστώ ότι φοράω κάτι δικό σου,θα ξαπλώσω να κοιμηθώ, θα βάλω να ακούσω μουσική και θα σκέφτομαι ότι είσαι δίπλα μου...Όταν όμως κρυώσουν τα πόδια μου θα καταλάβω ότι κι απόψε θα κοιμηθώ μόνη μου αφού δεν θα είσαι εσύ εδώ για να τα ζεστάνεις!

Ημέρα χαράς!

Η ημέρα μας για όλη την οικογένεια ξεκίνησε με κραυγές,χαμόγελα και δάκρυα χαράς!
Και ειδικότερα για την αδερφή μου που επιτέλους ήρθε το γεγονός που περίμενε για να την ανακουφίσει τόσο καιρό...πέρασε στην σχολή που τόσο επιθυμούσε...Γερμανική Φιλολογία Θεσσαλονίκης!Μεγάλωσε το μικρό μου το σκατούλι και είναι πλέον και επίσημα φοιτήτρια!
Το καλοκαίρι πέρασε γρήγορα...και νιώθω ότι έχω ανάγκη για λίγες διακοπές ακόμα!
Προσπάθησα να κάνω όσα περισσότερα μπάνια γίνεται,να μαυρίσω όσο περισσότερο γίνεται-πράγμα σχεδόν αδύνατο για εμένα- και κυρίως να χαλαρώσω!
Έκανα πολλούς καινούριους φίλους,οι οποίοι ήδη μου λείπουν αφού για 22 ημέρες τους είχα στην καθημερινότητα μου...και απέκτησα λίγες παραπάνω γνώσεις και εμπειρίες!