Χάος-Ηρεμία

Στο δικό μου επικρατεί το χάος...

Τι κάνεις τελικά;;;

Στα 22 σου νιώθεις πως ξόδεψες κάτι λιγότερο από τη μισή σου ζωή σε πράγματα, κατασταστάσεις και ανθρώπους που δεν άξιζαν και όλα αυτά γιατί βιαζόσουν!
Και στο έλεγε η μαμά σου να μην βιάζεσαι...αλλά εσύ...εσύ που να ακούσεις!
Τώρα;;;
Τώρα φοβάσαι...φοβάσαι ότι δεν έχεις περιθώρια για άλλες λάθος επιλογές...
Φοβάσαι μην τα κάνεις πάλι όλα λάθος!
Φοβάσαι ότι ο χρόνος δεν θα σου φτάνει για όσα έχεις στο μυαλό σου ότι θέλεις να κάνεις...κι αυτό να πάρει γεμίζει συνεχώς από θέλω!
Μόνο να γυρνούσες το χρόνο πίσω λες...μα ξέρεις ότι πάλι τα ίδια θα έκανες!
Λες ότι προσπαθείς, μα μέσα σου νιώθεις κι εσύ η ίδια ότι δεν προσπαθείς αρκετά!
Σκέφτεσαι και σκέφτεσαι και σκέφτεσαι μα τι κάνεις τελικά;;;;

Να'σουν εδώ...

Δευτερόλεπτα...κράτησε ίσα μια στιγμή!
Κι όμως ήταν αρκετή...
Έκπληξη...ύστερα πανικός!
Κάποτε γνωστοί, πλέον ξένοι...
Τα μάτια μου είδαν τα μάτια σου...
Εκείνη τη στιγμή η πιο δυνατή "βουβή" φωνή μέσα μου φώναζε το όνομά σου!
Θεε μου, τα μάτια σου...έχουν μείνει στο μυαλό μου!
Ίσως δεν έχει σημασία, αλλά είμαι τόσο χαρούμενη για εσένα!
Και πιο χαρούμενη μόνο που είδα τα μάτια σου!


Και σαν να ήξερα κάτι παραπάνω τότε όταν έγραφα αυτό...

Να ‘μουν ο άλλος μου εαυτός, ο ξένος
Αυτός που αγάπησες για μια στιγμή μονάχα
Που κλαίει τα βράδια πάντα σαν χαμένος
Κι έχει το θάρρος να κοιτάει στα μάτια

Να ‘μουν εκέινο το φιλί, το πρώτο
Το τελευταίο σου φιλί, εγώ να ‘μαι
Σ’ ‘ενα ποτήρι να πνιγεί ο κόσμος
Στην αγκαλιά σου κάθε βράδυ να κοιμάμαι
Κάθε πρωί μια νέα αρχή, να ‘ναι

Να ‘ σουν εδώ κι όλα θα ‘ταν αλλιώς
Κάθε στιγμή δρόμος ανοιχτός
Κι ούτε βροχή γκρίζα συννεφιά
Κι ο χρόνος σταματά

Να ‘μουν εκείνο το κρυφό το γέλιο
Που σου θυμίζει οτι η ζωή είναι ένα θαύμα
Να ήμουν πάνω στη καρδιά το βέλος
Να μου κρατάς πάντα το χέρι στα σκοτάδια
Και να μετρώ με τα φιλιά, τα βράδια

Υ.Γ. Προχθές η μικρή μου ανηψιά είδε την κορνίζα με την φωτογραφία της γάτας και με ρωτούσε αν είχα γάτα...της είπα ότι μου την έκανε δώρο ένας φίλος...και ύστερα όταν έφυγε πήρα την κορνίζα στα χέρια μου και χάζευα για ακόμα μια φορά τη φωτογραφία!!!

Κάτι ή Τίποτα;

Τους άντρες που γνώρισα άρχισα σχετικά νωρίς να τους κατατάσσω σε δυο κατηγορίες!
Η μια κατηγορία ήταν το "Κάτι" και η άλλη το "Τίποτα".
Αν προσπαθούσα να συγκρίνω αυτές τις δυο κατηγορίες,όπως είναι φυσικό, στο "Κάτι" βρίσκονται το πολύ 4 άτομα...και αυτά όμως πάλι θα είχαν μια διαβάθμιση...από το λίγο εώς το πολύ "Κάτι".
Αυτό που αναρωτιόμουν σήμερα είναι σε ποια από τις δυο κατηγορίες αυτών που γνώρισα βρίσκομαι εγώ...
Αν οι άντρες που γνώρισα είχαν αντίστοιχα δυο τέτοιες κατηγορίες σε ποια θα ήμουν εγώ;!
Και η αλήθεια είναι ότι δεν με απασχολεί τόσο για αυτούς που έχω στο "Τίποτα"...αλλά για αυτούς που ανήκουν στο δικό μου "Κάτι".
Πονάει αρκετά να ξέρω ότι για κάποιον, που για εμένα ήταν "Κάτι" παραπάνω, εγώ ήμουν ένα "Τίποτα".
Το "Τίποτα" είναι κενό...κενό από συναισθήματα, από αναμνήσεις, από στιγμές!
Το "Κάτι" πάλι μπορεί να περιέχει τόσο πολλά...έρωτα, ευγνωμοσύνη, όμορφες στιγμές, έντονες αναμνήσεις!
Τι είμαι εγώ λοιπόν...ένα "Κάτι" ή ένα "Τίποτα";!

Bis zum Mond und zurück...

Ich wünsche, dass du glücklich bist!

Deine Freude ist auch meine Freude!

Ich denke ständig an dich und ich hoffe, dass du die Glück gefunden hast.

Ich stelle mir vor, dass ich eines Tag noch einmal in deinen Armen liegen werde.

Meine Gefühle für dich sind ungewöhnlich und einzigartig...Du wirst nie verstehen, was ich mich für dich fühle...

Ich werde mich an dich immer erinnern...Ich werde dich nie vergessen!

Ο Ιωνάθαν το Καναρίνι

Για κάποιους είναι ένα απλό καναρίνι, για εμένα όμως είναι ο Ιωνάθαν!
Ο Ιωνάθαν το Καναρίνι...πήρε το όνομα του από ένα άλλο γνωστό πτηνό τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον...
Τον Ιούνιο του 2013 έκλεινα τα 19 και θυμάμαι μόνη μου ευχή εκείνη την περίοδο ήταν να πετάξω...να είχα φτερά και να μπορούσα να πετάξω!
Τότε ήρθε στη ζωή μου ο Ιωνάθαν...ήταν δώρο του θείου μου για τα γενέθλια μου!
Λίγο οξύμωρο βέβαια αν το σκεφτείς  καλύτερα αφού τα καναρίνια δεν μπορούν να πετάξουν και πολύ μακριά και το έχεις κιόλας κλεισμένο σε κλουβί!
Πολλέ φορές κάθομαι απλά και τον κοιτάω...υπήρξαν πολλά βράδια που γυρνούσα σπίτι από έξω και καθόμουν στην καρέκλα και τον χάζευα!
Μπορεί ένα καναρίνι να θεωρηθεί κατοικίδιο;
Δεν ξέρω...δεν ξέρω αν το θεωρώ κι εγώ η ίδια κατοικίδιο...είναι ό,τι πιο ζωντανό και ό,τι πιο κοντινό μου από εκείνη την περίοδο της ζωής μου!
Η αλήθεια είναι πως τον έχω παραμελήσει...πάλι καλά που είναι και η μαμά μου!
Αλλά πολλά βράδια έχω δει στον ύπνο μου εφιάλτες ότι κάποια άλλα μαύρα πουλιά μπαίνουν στο κλουβί του και του κάνουν κακό...ή ότι κάποιο "κακό" καναρίνι που του μοιάζει παίρνει τη θέση του!
Σήμερα το μεσημέρι γυρνούσα σπίτι από ένα πρωινό  καφέ όταν λίγο πριν φτάσω στην είσοδο παρατήρησα ότι το πορτάκι από το κλουβί του ήταν ανοιχτό...δεν ξέρω για πότε έφτασα στο μπαλκόνι κατέβασα το κλουβί και ο Ιωνάθαν δεν ήταν εκεί!
Τρόμαξα, τρόμαξα τόσο πολύ...ένιωσα πως όλα τελείωσαν...πως δεν έμεινε τίποτα πια από τότε...ό,τι τελευταίο είχε μείνει χάθηκε και αυτό...άρχισα να κλαίω...κοιτούσα κάτω στα χόρτα στην αυλή μήπως τον δω αλλά δεν έβλεπα τίποτα...σκεφτόμουν ένα άλλο καναρίνι στη θέση του μα δεν μπορούσα καν να το δεχτώ...
Με έπιασε υστερικό κλάμα και δεν μπορούσα να σταματήσω...σε ποιον να πω τι!
Ότι κλαίω για ένα καναρίνι...δεν είναι όμως ένα καναρίνι...είναι ο Ιωανάθαν!
Πήρα τηλέφωνο τον καλύτερο μου φίλο..."Δεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά στεναχωρέθηκα. " είπα...
Μου είπε να βγω και να κοιτάξω καλύτερα, ότι μπορεί να ήταν σε κάποιο δέντρο...
Αφού κλείσαμε το τηλέφωνο, βγήκα στο μπαλκόνι να ξανα κοιτάξω...και να ήταν κάπου εδώ σκεφτόμουν ότι μετά από τόση ώρα ποιος ξέρει που θα είχε πάει...
Κοιτάω πάλι στα χόρτα, κοιτάω από εδώ, κοιτάω από εκεί και πως προχωράω πιο κάτω στο μπαλκόνι τον βλέπω να κάθεται εκεί τόσο μικροσκοπικός σαν να μην συμβαίνει τίποτα!
Άρχισα να φωνάζω από χαρά...ο μπαμπάς μου μου φώναζε να μην κουνηθώ και τον τρομάξω...!
Τελικά κατάφερα και τον έπιασα!
Τον κράτησα στα χέρια μου όσο πιο μαλακά μπορούσα και τον φίλησα! 
Ήθελα να τον πνίξω τον βλάκα! 
Τον έβαλα στο κλουβί και δεν μπορούσα να πιστέψω όλο αυτό που είχε συμβεί!
Έζησε και αυτός λίγο έντονα έξω από το κλουβί και ξανα γύρισε πίσω! Χαχα

Εγώ σ'αγάπησα εδώ!

Εγώ σ’ αγάπησα εδώ 

Που να `σαι τώρα που γυρνάς 

Σε ποιο καινούργιο ουρανό χρώματα κλέβεις; 

Ένιωσες πάλι τα φτερά 

Τι σου `βαλε ξανά φωτιά 

Σε ποιο λιμάνι, ποιο σταθμό, καρδιά γυρεύεις; 

Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα 

Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή 

Εγώ δε μίλησα, για θαύματα δεν είπα 

Δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ 

Εγώ σ’ αγάπησα εδώ 

Με τα φεγγάρια της βροχής 

Περίμενες τόσο καιρό να ξαποστάσεις 

Έφτανε να χαμογελάς 

Να σε κοιτάζω όταν ξυπνάς 

Κι ούτε που σκέφτηκα ποτέ πως θα ξεχάσεις 

Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα 

Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή 

Εγώ δε μίλησα, για θαύματα δεν είπα 

Δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ 

Παραμυθάκι μου σκληρό 

Όπου κι αν είσαι και γυρνάς 

Για μένα εκεί να μη ρωτάς 

Εγώ σ’ αγάπησα εδώ.