Να'σουν εδώ...

Δευτερόλεπτα...κράτησε ίσα μια στιγμή!
Κι όμως ήταν αρκετή...
Έκπληξη...ύστερα πανικός!
Κάποτε γνωστοί, πλέον ξένοι...
Τα μάτια μου είδαν τα μάτια σου...
Εκείνη τη στιγμή η πιο δυνατή "βουβή" φωνή μέσα μου φώναζε το όνομά σου!
Θεε μου, τα μάτια σου...έχουν μείνει στο μυαλό μου!
Ίσως δεν έχει σημασία, αλλά είμαι τόσο χαρούμενη για εσένα!
Και πιο χαρούμενη μόνο που είδα τα μάτια σου!


Και σαν να ήξερα κάτι παραπάνω τότε όταν έγραφα αυτό...

Να ‘μουν ο άλλος μου εαυτός, ο ξένος
Αυτός που αγάπησες για μια στιγμή μονάχα
Που κλαίει τα βράδια πάντα σαν χαμένος
Κι έχει το θάρρος να κοιτάει στα μάτια

Να ‘μουν εκέινο το φιλί, το πρώτο
Το τελευταίο σου φιλί, εγώ να ‘μαι
Σ’ ‘ενα ποτήρι να πνιγεί ο κόσμος
Στην αγκαλιά σου κάθε βράδυ να κοιμάμαι
Κάθε πρωί μια νέα αρχή, να ‘ναι

Να ‘ σουν εδώ κι όλα θα ‘ταν αλλιώς
Κάθε στιγμή δρόμος ανοιχτός
Κι ούτε βροχή γκρίζα συννεφιά
Κι ο χρόνος σταματά

Να ‘μουν εκείνο το κρυφό το γέλιο
Που σου θυμίζει οτι η ζωή είναι ένα θαύμα
Να ήμουν πάνω στη καρδιά το βέλος
Να μου κρατάς πάντα το χέρι στα σκοτάδια
Και να μετρώ με τα φιλιά, τα βράδια

Υ.Γ. Προχθές η μικρή μου ανηψιά είδε την κορνίζα με την φωτογραφία της γάτας και με ρωτούσε αν είχα γάτα...της είπα ότι μου την έκανε δώρο ένας φίλος...και ύστερα όταν έφυγε πήρα την κορνίζα στα χέρια μου και χάζευα για ακόμα μια φορά τη φωτογραφία!!!