Ο Ιωνάθαν το Καναρίνι

Για κάποιους είναι ένα απλό καναρίνι, για εμένα όμως είναι ο Ιωνάθαν!
Ο Ιωνάθαν το Καναρίνι...πήρε το όνομα του από ένα άλλο γνωστό πτηνό τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον...
Τον Ιούνιο του 2013 έκλεινα τα 19 και θυμάμαι μόνη μου ευχή εκείνη την περίοδο ήταν να πετάξω...να είχα φτερά και να μπορούσα να πετάξω!
Τότε ήρθε στη ζωή μου ο Ιωνάθαν...ήταν δώρο του θείου μου για τα γενέθλια μου!
Λίγο οξύμωρο βέβαια αν το σκεφτείς  καλύτερα αφού τα καναρίνια δεν μπορούν να πετάξουν και πολύ μακριά και το έχεις κιόλας κλεισμένο σε κλουβί!
Πολλέ φορές κάθομαι απλά και τον κοιτάω...υπήρξαν πολλά βράδια που γυρνούσα σπίτι από έξω και καθόμουν στην καρέκλα και τον χάζευα!
Μπορεί ένα καναρίνι να θεωρηθεί κατοικίδιο;
Δεν ξέρω...δεν ξέρω αν το θεωρώ κι εγώ η ίδια κατοικίδιο...είναι ό,τι πιο ζωντανό και ό,τι πιο κοντινό μου από εκείνη την περίοδο της ζωής μου!
Η αλήθεια είναι πως τον έχω παραμελήσει...πάλι καλά που είναι και η μαμά μου!
Αλλά πολλά βράδια έχω δει στον ύπνο μου εφιάλτες ότι κάποια άλλα μαύρα πουλιά μπαίνουν στο κλουβί του και του κάνουν κακό...ή ότι κάποιο "κακό" καναρίνι που του μοιάζει παίρνει τη θέση του!
Σήμερα το μεσημέρι γυρνούσα σπίτι από ένα πρωινό  καφέ όταν λίγο πριν φτάσω στην είσοδο παρατήρησα ότι το πορτάκι από το κλουβί του ήταν ανοιχτό...δεν ξέρω για πότε έφτασα στο μπαλκόνι κατέβασα το κλουβί και ο Ιωνάθαν δεν ήταν εκεί!
Τρόμαξα, τρόμαξα τόσο πολύ...ένιωσα πως όλα τελείωσαν...πως δεν έμεινε τίποτα πια από τότε...ό,τι τελευταίο είχε μείνει χάθηκε και αυτό...άρχισα να κλαίω...κοιτούσα κάτω στα χόρτα στην αυλή μήπως τον δω αλλά δεν έβλεπα τίποτα...σκεφτόμουν ένα άλλο καναρίνι στη θέση του μα δεν μπορούσα καν να το δεχτώ...
Με έπιασε υστερικό κλάμα και δεν μπορούσα να σταματήσω...σε ποιον να πω τι!
Ότι κλαίω για ένα καναρίνι...δεν είναι όμως ένα καναρίνι...είναι ο Ιωανάθαν!
Πήρα τηλέφωνο τον καλύτερο μου φίλο..."Δεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά στεναχωρέθηκα. " είπα...
Μου είπε να βγω και να κοιτάξω καλύτερα, ότι μπορεί να ήταν σε κάποιο δέντρο...
Αφού κλείσαμε το τηλέφωνο, βγήκα στο μπαλκόνι να ξανα κοιτάξω...και να ήταν κάπου εδώ σκεφτόμουν ότι μετά από τόση ώρα ποιος ξέρει που θα είχε πάει...
Κοιτάω πάλι στα χόρτα, κοιτάω από εδώ, κοιτάω από εκεί και πως προχωράω πιο κάτω στο μπαλκόνι τον βλέπω να κάθεται εκεί τόσο μικροσκοπικός σαν να μην συμβαίνει τίποτα!
Άρχισα να φωνάζω από χαρά...ο μπαμπάς μου μου φώναζε να μην κουνηθώ και τον τρομάξω...!
Τελικά κατάφερα και τον έπιασα!
Τον κράτησα στα χέρια μου όσο πιο μαλακά μπορούσα και τον φίλησα! 
Ήθελα να τον πνίξω τον βλάκα! 
Τον έβαλα στο κλουβί και δεν μπορούσα να πιστέψω όλο αυτό που είχε συμβεί!
Έζησε και αυτός λίγο έντονα έξω από το κλουβί και ξανα γύρισε πίσω! Χαχα