Ερωτεύτηκα...

 

Ερωτεύτηκα κάθε στιγμή που πέρασα μαζί σου. Τα βράδια που τα χέρια σου άγγιζαν το σώμα μου...ερωτεύτηκα τα χέρια σου. Όλες εκείνες τις φορές που σε παρατηρούσα κρυφά, μην τύχη και με "τσακώσεις"...ερωτεύτηκα την μορφή σου. Τα φτερά σου που ήταν τόσο λαμπερά, τα ερωτεύτηκα κι αυτά!

Ερωτεύτηκα τα πάντα πάνω σου...τα πάντα που ήταν ένα μεγάλο τίποτα!

Τον τελευταίο καιρό είναι σαν να έχω μια μικρή νεράιδα δίπλα μου που λύνει όλα μου τα προβλήματα, τις ανησυχίες μου, τους φόβους μου.
Γιατί παρακαλούσα για κάποια πράγματα κι έγιναν, ανησυχούσα για κάτι και ερχόταν κάτι να με καθησυχάσει!
Χθες στεναχωριόμουν που δεν έχω κάποιον σύντροφο ή κάποια κολλητή φίλη να μου στέκονται όταν δεν έχω που αλλού να τρέξω...έχω όμως κάποια άτομα που νιώθω ότι μπορώ να τους μιλήσω ανοιχτά και τελικά να με καθησυχάσουν.
Ένιωθα μοναξιά...ότι δεν έχω φίλους γιατί τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας είμαι μέσα. Και σήμερα βγήκα σε τρία διαφορετικά μαγαζιά με διαφορετικούς φίλους! Γίνεται τώρα να νιώθω μοναξιά;
Πιστεύω πραγματικά πως με έχει βρει μια καλή νεράιδα και με βοηθάει...μου δίνει να καταλάβω ότι δεν χρειάζεται να στεναχωριέμαι...μου τα φέρνει όλα μπροστά μου!
Εγώ όμως τις προηγούμενες μέρες δεν ήμουν καλά, χωρίς λόγο! "Έφαγα' τόσο πολύ τα δάχτυλα μου που έχουν γεμίσει πληγές...τα βράδια έβλεπα εφιάλτες και όλη την υπόλοιπη μέρα σκεφτόμουν αυτά που είδα!
Ήμουν τόσο χάλια που το μυαλό μου έτρεξε στα πολύ παλιά! Διάβασα για ακόμα μια φορά την ιστορία μέσα από το βιβλίο και κλείνοντας το, το κράτησα στα χέρια μου και έβαλα τα κλάματα!
Το ίδιο βράδυ διάβασα όλες τις αναρτήσεις μου από τότε!
Ξέρω ότι όπως για εμένα κάποιοι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου δεν έχουν καμία σημασία, έτσι κι εγώ δεν έχω καμία σημασία για εσένα.
Θυμάσαι που όταν έπινα πάντα όσα ήθελα να πω μου βγαίναν πιο εύκολα;!
Στεναχωριέμαι!
Στεναχωριέμαι τόσο πολύ!
Γιατί ενώ ουσιαστικά έχω ηρεμήσει υπάρχει κάτι ακόμα που δεν μπορώ να το βγάλω και  με πονάει!
Με πονάει γαμώτο η ιδέα του τι εντύπωση μπορεί να έχεις για εμένα πια!
Και μπορεί να μην ένιωσες ποτέ τίποτα για εμένα αλλά ήθελα τουλάχιστον να έχω την εκτίμηση σου...
Μεγάλωσα, ωρίμασα...και μπορεί να είναι φθηνή δικαιολογία αλλά τότε είχα χάσει τον εαυτό μου!
Και έχω ανάγκη απλά να σου ζητήσω ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ!


Καλή μου νεράιδα μην φύγεις ακόμα...όχι προτού περάσει κι αυτό!

Το "εγώ" ενός δήθεν ιππότη!

Όλο αυτό το διάστημα  που τον περίμενε, πίστευε ότι τα έντονα συναισθήματα της θα την οδηγούσαν να κάνει το σωστό, όταν επιτέλους εκείνος εμφανιζόταν!

Που δεν ήταν άλλο από το να βρεθεί δίπλα του έστω για λίγο, ενώ εκείνος θα περνούσε όλο τον υπόλοιπο του χρόνου δίπλα σε κάποια άλλη! Ενώ εκείνος είχε περάσει όλο τον προηγούμενο καιρό δίπλα σε κάποια άλλη.

 Όταν όμως ήρθε η στιγμή που της πρότεινε να βρεθούνε κρυφά, κάτι μέσα της φώναζε ότι δεν μπορούσε να το κάνει! Μπορεί τα συναισθήματα της να ήταν έντονα αλλά ακόμα πιο έντονα ήταν τα όχι που ακούγονταν στο μυαλό της και έφταναν μέχρι το στομάχι της σφίγγοντας τον κόμπο που είχε δημιουργηθεί εκεί μέσα!

Όχι...δεν είναι σωστό να κάνεις κάτι που δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Και σίγουρα κάποια άλλη στη θέση της δεν θα το σκεφτόταν καν αλλά εκείνη το είχε σαν αρχή της!

Όχι...γιατί αηδίαζε και μόνο στη σκέψη να φιλάει τα χείλη που πριν λίγο φιλούσαν κάποια άλλη. Τα χείλη που σχημάτιζαν την λέξη "Σ' αγαπώ" για κάποια άλλη ενώ τώρα φαινόταν σαν να μην το εννοούσαν. Φαντάστηκε τον εαυτό της να ξαπλώνει στο κρεβάτι, που εκείνος κοιμόταν μαζί με εκείνη αγκαλιά τα βράδια. Μύρισε το άρωμα της. Ξαφνικά το κρεβάτι γέμισε από μεγάλα αηδιαστικά σκουλήκια. Όχι, όχι, όχι…δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να ξαπλώσει σε αυτό το κρεβάτι!

ΌΧΙ...δεν της άξιζε! Δεν της άξιζε να είναι το τρίτο πρόσωπο. Δεν ήταν  ζητιάνα, να παρακαλεί για ψίχουλα! Ήταν ακόμα μια πριγκίπισσα που περίμενε τον ιππότη της. Ήθελε έναν ιππότη όλο δικό της και όχι κάποιον να τον μοιράζεται ανάμεσα σε δύο βασίλεια. Κι αν είχε πια μεγαλώσει για να πιστεύει ακόμα σε πρίγκιπες τότε δεν ζητούσε τίποτα παραπάνω από έναν ειλικρινή, θαρραλέο άνθρωπο.

ΌΧΙ...γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος που της πρότεινε να γίνει το όπλο ώστε να νικήσει μια μάχη που είχε ξεκινήσει με τις ανασφάλειες του, δεν μπορούσε να λέγεται ιππότης! Ούτε καν θαρραλέος! Γιατί αν ήθελε θα έβρισκε τη δύναμη να τις πνίξει με τα ίδια του τα χέρια χρησιμοποιώντας την αγάπη που ένιωθε για την βασίλισσα του. Μήπως τελικά δεν την αγαπούσε τόσο όσο νόμιζε; Νομίζω πως ήταν απλά ένας ακόμα ανασφαλής ανθρωπάκος που δεν του έφτανε η αγάπη της "βασίλισσας" του και έψαχνε επιβεβαίωση κι από αλλού για να δυναμώσει το "εγώ" του! Ένα "εγώ" που καλώς ή κακώς φαίνεται να αγαπούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο!

Ποδηλάτης-τρόμος!

"... είχα τ' όνειρό μου, το ποδήλατό μου...", όπως λέει και το γνωστό τραγούδι!
Από μικρή ήταν όνειρο μου να αποκτήσω ένα μεγάλο, καλό ποδήλατο με πολλές ταχύτητες.
Θυμάμαι που πηγαίναμε στο Jumbo και έβλεπα το σετ με τα προστατευτικά-το κράνος και τις επικαλαμίδες -και ο μπαμπάς, μου έλεγε ότι όταν θα πάρω καλό ποδήλατο θα μου τα αγόραζε κι αυτά. Τελικά ποτέ δεν μου πήρε καλό ποδήλατο, ούτε και τα προστατευτικά.
 Όποτε μου υπόσχεται κάτι, του απαντάω " Ναι ξέρω, όπως μου πήρες και το ποδήλατο!" και γελάει που το θυμάμαι ακόμα!
Είχα ποδήλατο...συνολικά είχα αλλάξει 3 ποδήλατα. Το πρώτο ήταν ένα ροζ, κοριτσίστικο ποδήλατο όταν ήμουν ακόμα σε μικρή ηλικία. Μετά απέκτησα ένα πιο "παλιομοδίτικο"- να το πω- ποδήλατο, θυμάμαι ήταν κόκκινο και μετά ένα που μου χάρισε ο ξάδερφος μου.
Πέρσι μου καρφώθηκε στο μυαλό η ιδέα ότι ήθελα να πάρω ποδήλατο. Η μαμά μου ούτε να το ακούσει δεν ήθελε. Όπως όμως γίνεται συνήθως, πέρασε το δικό μου και απέκτησα ποδήλατο. Καινούριο ποδήλατο δεν αγόρασα αλλά δανείστηκα του ξάδερφου μου. Το ποδήλατο ήταν ότι πρέπει για εμένα, ούτε πολύ ψηλό, ούτε πολύ χαμηλό! Και είχε πολλές,πάρα πολλές ταχύτητες!
Το καλοκαίρι λοιπόν που μας πέρασε είχε πολλές βόλτες με το ποδήλατο. Το έπαιρνα και κατέβαινα στην παραλία. Εξερευνούσα όλη την πόλη, τόσα προς τα ανατολικά όσο και προς τα δυτικά.
Κατάλαβα ότι η Θεσσαλονίκη έχει περισσότερες ανηφόρες από όσες φανταζόμουν. Στις πρώτες μου βόλτες πήγα προς Νεάπολη και βρέθηκα μπροστά σε μια τεράστια ανηφόρα την οποία ξεκίνησα να ανεβαίνω αλλά κάπου στη μέση απλά δεν άντεχα άλλο και άλλαξα πορεία για να κατέβω προς τα κάτω.
Ήταν τέλη Ιουλίου όταν αποφάσισα να ανέβω την ανηφόρα της Πολίχνης. Θα την ανέβαινα μέχρι πάνω. Σε αυτή την περίπτωση υπήρχε κίνητρο οπότε δεν θα εγκατέλειπα τόσο εύκολα. Πρέπει να σταμάτησα τουλάχιστον δυο φορές για να ξεκουραστώ και να πιω νερό, κι άλλες 3-4 για να κατέβω από το ποδήλατο και  να το πάρω με τα πόδια. Τελικά έφτασα εκεί που ήθελα και μετά το κατέβασμα ήταν απλά υπέροχο! Χαχα
Δυο φορές έχω πέσει γιατί οι ρόδες μου μπήκαν στο κενό ανάμεσα στις γραμμές του τρένου με τον δρόμο. Μια φορά παραλίγο να πέσω επάνω σε ένα παρκαρισμένο φορτηγό επειδή προεξείχε το πίσω μέρος του κι εγώ κοιτούσα το πόδια μου, πάλι καλά πρόλαβα την τελευταία στιγμή.
Άλλη μια φορά έκανα το λάθος να μιλάω στο κινητό και να κάνω ποδήλατο! Μεγάλο λάθος! Αλλά τι να κάνουμε που έπρεπε να μου δώσουν οδηγίες για να πάω στο μέρος που έψαχνα;! Ευτυχώς ο δρόμος δεν ήταν κεντρικός, οπότε είχε πολύ λίγα αμάξια. Εκεί που έκανα ποδήλατο, ξαφνικά άρχισα να αναπτύσσω ταχύτητα γιατί ο δρόμος κατηφόριζε. Είπα να χαμηλώσω ταχύτητα πατώντας το φρένο. Πάτησα όμως το μπροστά φρένο, έφυγα μπροστά και στην προσπάθεια μου για σώσω το κινητό κι όχι εμένα- ήταν καινούριο, τι  να έκανα!- έπεσα κάτω! Τα χέρια μου γδάρθηκαν κυρίως.
Έχω χτυπήσει τον καθρέφτη ενός πολύ καλού αυτοκινήτου, από αυτά τα χαμηλά. Πάλι καλά ο ιδιοκτήτης δεν ήταν εκεί για  να το δει και άρχισα να κάνω ακόμα πιο γρήγορα πετάλι για να απομακρυνθώ!
Ένας φίλος μου που κατεβήκαμε μαζί για βόλτα με τα ποδήλατα στην παραλία νομίζω ότι τρόμαξε! Μου έκανε συνέχεια παρατήρηση ότι πήγαινα πολύ κοντά στα αυτοκίνητα. Και σίγουρα τρόμαjε ακόμα περισσότερο όταν γυρνώντας παραλίγο να πέσω σε μια πόρτα ενός αυτοκινήτου που άνοιξε ξαφνικά!
Βγήκα και στον περιφερειακό μια φορά και μου χρειάστηκαν για τα καλά όταν πέρασε από δίπλα μου νταλίκα κι ένιωσα όλη τη γη να τραντάζεται και τον αέρα από την ταχύτητα του φορτηγού να με κάνει στην άκρη.
Φυσικά κάθε φορά που έφευγα με το ποδήλατο και αργούσα λίγο παραπάνω, οι κλήσεις στο κινητό από τη μαμά δεν σταματούσαν.
Πέρα όμως από αυτές τις "μικρο-ατυχίες", οι βόλτες με το ποδήλατο είναι το κάτι άλλο.
Κατέβαινα στην παραλία, καθόμουν στα παγκάκια να ξεκουραστώ, αγνάντευα τον ουρανό και έκανα και την γυμναστική μου!
Περιμένω πως και πως να φτιάξει ο καιρός και να αρχίσουν οι ζέστες για να ξανα βγάλω το ποδήλατο και να αρχίσω τις βόλτες!
Είμαι ποδηλάτης-τρόμος (Χαχα!) αλλά φέτος θα είμαι πιο προσεκτική...Promise!
 

Γιατί η Θεσσαλονίκη είναι μια και μοναδική!

Ίσως η πρώτη ανάρτηση που θα περίμενε κάποιος να δει μετά την Παρασκευή θα ήταν σχετικά με την παρουσίαση του βιβλίου!
Όλο το Σαββατοκύριακο μου όμως ήταν βασανιστικό μπορώ να πω.
Η παρουσίαση ήταν ωραία. Είχε αρκετό κόσμο.
Τα προβλήματα εμφανίστηκαν στο τέλος!
Όρος του διαγωνισμού ήταν ότι οι συμμετέχοντες δεν λαμβάνουν οικονομικό αντάλλαγμα από τις πωλήσεις. Δεν σκέφτηκαν όμως ότι θα μπορούσαν να δώσουν στον καθένα έστω από ένα δωρεάν βιβλίο. Γιατί πλήρωσα για  να αγοράσω το βιβλίο μέσα στο οποίο υπήρχε κείμενο μου. Ήθελα όμως να υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου.
Το χειρότερο ήταν όταν άνοιξα το βιβλίο και ανέτρεξα στο βιογραφικό μου. 
Είχα γράψει ότι από μικρή κρατούσα ημερολόγιο αλλά με το πέρασμα των χρόνων οι καταγραφές αραίωναν μέχρι που βρήκα ένα άλλου είδους ημερολόγιού, το blog μου. Στο αρχείο που έστειλα η διεύθυνση του blog ήταν σε παρένθεση και την έστειλα για να υπάρχει ένα "δείγμα" του τι γράφω περίπου. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα και είδα ότι το κείμενο μου θα ήταν στο βιβλίο, έστειλα μήνυμα στη σελίδα του διαγωνισμού στο Facebook και πολύ ευγενικά τους ζήτησα να παραλείψουν τη διεύθυνση του blog γιατί δεν ήθελα να γίνει γνωστή. Με καθησύχασαν βεβαιώνοντας με πως θα παρέλειπαν το συγκεκριμένο σημείο.
Στο βιογραφικό που έβλεπα μέσα στο βιβλίο όχι μόνο δεν έλειπε η διεύθυνση αλλά είχε ενσωματωθεί και μέσα στο κείμενο. Ήμουν έτοιμη να εκραγώ.
Το ήξερα ότι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να γίνει κάτι αλλά πήγα στον υπεύθυνο των εκδόσεων και του εξήγησα τι ακριβώς είχε συμβεί.
Και εκνευρίστηκα ακόμα περισσότερο όταν μου απάντησε με γελάκι, "Τόσο μεγάλο κακό έγινε;"! Χωρίς να μου ζητήσει ούτε ένα συγγνώμη για το λάθος τους.
Δεν μου άρεσε καθόλου η συμπεριφορά του. Σαν να ήθελε να ξεμπερδεύει μαζί μου. Νομίζω ότι άκουγα τη σκέψη του να μου φωνάζει "Δεν μας παρατάς κοπελίτσα μου"!
Ναι κύριε μου! Για να ζήτησα να μην υπάρχει έχω τους λόγους μου και άρα έγινε κακό, μεγάλο ή μικρό θα δείξει!
Μου είπε ότι στην δεύτερη έκδοση δεν θα υπάρχει.
Όπως του είπα όμως δεν φταίνε εκείνοι εγώ φταίω που το έβαλα μέσα στο βιογραφικό ενώ ήθελα να το κρατήσω "κρυφό"- από συγγενείς, φίλους και γνωστούς. Κατάλαβα όμως από αυτό για άλλη μια φορά ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τους άλλους και τελικά πρέπει να γίνεις πρήχτης για να γίνει αυτό που ζητάς. Έπρεπε δηλαδή να τους πρήξω στα τηλέφωνα και στα μηνύματα;!

Το Σάββατο το πρωί ξύπνησα με μόνη μου έγνοια πως θα κάνω το blog μου κρυφό. Έκανα κάτι αλλαγές και είχα το αποτέλεσμα που ήθελα ως ένα βαθμό. Οπότε το ξανά άλλαξα και αποφάσισα ότι ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.
Θυμήθηκα σε μια ταινία που μια γυναίκα συγγραφέας πήγαινε στα βιβλιοπωλεία και έβγαζε μπροστά τα βιβλία της για να τα βλέπει ο κόσμος και να τα αγοράζει. Εγώ λοιπόν αν τα πετυχαίνω σε βιβλιοπωλεία θα τα κρύβω! Μην σας πω ότι σκέφτηκα να κουβαλάω και μαρκαδόρο στην περίπτωση που πετύχω το βιβλίο σε κάποιο βιβλιοπωλείο για να διορθώσω μόνη μου αυτό που ζήτησα να μην υπάρχει.
Το ίδιο πρωί η μαμά μου έχοντας το βιβλίο στα χέρια της με ρώτησε σε ποια σελίδα είναι το κείμενο μου για να το διαβάσει και της είπα ότι ντρέπομαι και δεν θέλω να το διαβάσει.
Δυο μέρες τώρα όποτε έφευγα από το σπίτι έκρυβα το βιβλίο κάτω από το πάπλωμα.  Ώστε στην περίπτωση που κάποιος αποφάσιζε ότι θέλει να το διαβάσει να μην μπορούσε να το βρει.
Μετάνιωνα πραγματικά τόσο πολύ. Ήθελα να ξεχάσω ότι υπάρχει αυτό το βιβλίο κι ένιωσα γελοία όταν ο μπαμπάς μιας φίλης μου με ρώτησε τον τίτλο του βιβλίου και του απάντησα "Δεν θα σας το πω για να μην πάτε να το αγοράσετε!".
Ρίχνοντας όμως χθες μια ματιά στα κείμενα και στα υπόλοιπα βιογραφικά, αισθάνθηκα περήφανη για τον εαυτό μου. Είμαι μόνο 20 χρονών, ήταν η πρώτη μου εμπειρία σε τέτοιου είδους διαγωνισμό- ίσως όχι και η καλύτερη αλλά ζούμε για να μαθαίνουμε- δεν έχω εκδόσει βιβλία, κείμενα μου δεν υπάρχουν σε άρθρα εφημερίδων ή σε άλλα συλλογικά βιβλία... είμαστε απλά εγώ και το αγαπημένο μου blog.
Χθες μετά από δύο μέρες άρνησης διάβασα τελικά το κείμενο μου μέσα από το βιβλίο και πάλι δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, ήταν τόσο περίεργη αυτή η αίσθηση.
Διαβάζοντας στη συνέχεια και τα υπόλοιπα κείμενα, ένιωσα μια βαθιά συγκίνηση. Είπα τότε στην αδερφή μου "Ζούμε στην πιο όμορφη πόλη της Ελλάδας"!
Γιατί η Θεσσαλονίκη είναι μια και μοναδική!!!

Music-Bob Marley

Όταν φτάσαμε από έξω υπήρχε κόσμος που περίμενε να μπει. Ανυπομονούσα.
Η πόρτα άνοιξε και ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται, για να βγάλουν εισιτήρια όσοι δεν είχαν και για να περάσουν μέσα στο συναυλιακό χώρο όσοι είχαν ήδη. Έδωσα τα εισιτήρια, το βλέμμα του άντρα έπεσε επάνω στο τριαντάφυλλο που κρατούσα στα χέρια μου, έκανε μια γκριμάτσα-απορίας και μου χαμογέλασε. Του χαμογέλασα κι εγώ.
Η τάση που επικρατούσε; Ράστα μαλλί.
Μπορούσες να δεις άτομα διαφόρων ηλικιών. Σκέφτηκα ότι η μουσική που σε εκφράζει ή που μπορεί να σου αρέσει δεν διακρίνεται από ηλικίες. Τόσα είδη μουσικής, ένα από αυτά και η reggae που αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, που όμως ακούγεται και θα συνεχίσει να ακούγεται από παλιούς και νέους για πολλά χρόνια ακόμα...
Όσο περνούσε η ώρα όλο και περισσότερος κόσμος κατέφθανε. Ο χώρος μπροστά από τη σκηνή είχε γεμίσει.Οι τραγουδιστές και οι μουσικοί βγήκαν στη σκηνή. Ήταν μια βραδιά αφιερωμένη στον Bob Marley.Το σαξόφωνο μπορούσε να μαγέψει και τον πιο αδιάφορο για την μουσική. Οι τραγουδιστές ήταν υπέροχοι, ήταν σαν να ένιωθαν την μουσική μέσα τους.
Καπνός πολύς, μια περίεργη μυρωδιά...μερικοί χόρευαν στον ρυθμό της μουσικής.
Κάποια στιγμή "μαστούρωσα" κι εγώ από την μουσική, νομίζω ότι χάθηκα... γιατί ξαφνικά βρέθηκα κάπου αλλού ενώ ακούγονταν τα τραγούδια του Bob Marley.
Ήταν νύχτα και τα φώτα από έξω σχημάτιζαν σκιές στον τοίχο εκείνου του δωματίου...ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, τη μουσική επισκίαζε η φωνή ενός άντρα που μου μιλούσε για τον Bob Marley, για τη ζωή του, για όλα όσα ήξερε για εκείνον!
Μπορούσα να καταλάβω γιατί του άρεσε τόσο πολύ...

One good thing about music, when it hits you, you feel no pain!

Τελείωσα το Γυμνάσιο με 19,6. Οι καθηγητές μου λέγανε να προσπαθήσω να κρατήσω τον βαθμό στις επόμενες τάξεις του Λυκείου γιατί εκεί θα ήταν τα δύσκολα!
Στην πρώτη Λυκείου τα πήγα σχετικά καλά τελειώνοντας με 16,6. Είχα αρχίσει ήδη να μην έχω τόση όρεξη για διάβασμα. Από μικρή πάντα διάβαζα μόνη μου. Ποτέ ούτε η μαμά μου ούτε ο μπαμπάς μου δεν μου είπαν αυτό το έλα να κάτσουμε να κάνουμε τα μαθήματα σου. Όποτε όμως τους χρειαζόμουν για κάτι, όπως να μου κρατήσουν το βιβλίο για να τους πω κάτι που είχα μάθει με βοηθούσαν. Μου άρεσε το σχολείο!
Στη δευτέρα Λυκείου ήταν που το πράγμα κάπου χάλασε για τα καλά!
Οι γονείς μου που χατίρι δεν μου χαλούσαν και πίστευαν σε εμένα με έγραψαν σε ένα από τα πιο φημισμένα φροντιστήρια της πόλης κι από τα πιο ακριβά φυσικά γιατί αυτά δεν γίνεται να μην πηγαίνουν μαζί!
Με φάγανε όμως οι έρωτες όπως μου έλεγε συνεχώς ο καθηγητής της φυσικής!
Δεν είχα μυαλό να ασχοληθώ με τα μαθήματα! Λες και ήρθε το τέλος του κόσμου επειδή κάποιος δεν με ήθελε...
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό...ήταν ένας παράγοντας...αλλά όχι η κύρια αιτία πιστεύω!
Δεν είχα κάποιο στόχο...όλες οι σχολές  μου φαίνονταν ίδιες...ίσως να μου άρεσε κάπως παραπάνω η ιδέα της αρχιτεκτονικής επειδή είχε το σχέδιο, δεν μπήκα καν όμως στην διαδικασία να το κυνηγήσω αφού και πάλι δεν με ξετρέλανε.
Και βγήκαν τα μόρια και απορούσα αν θα περνούσα κιόλας κάπου!
Τελείως στην τύχη μια γειτόνισσα-καθηγήτρια μου πρότεινε μια σχολή. Ούτε που την είχα ακούσει, δεν ήξερα καν με τι είχε να κάνει αλλά την έβαλα κι αυτήν. Μπορεί να μην ήταν στη Θεσσαλονίκη αλλά και η Κατερίνη δεν είναι μακριά από εδώ!
Πέρασα σε αυτήν την άγνωστη για εμένα-και για τον περισσότερο κόσμο- σχολή.
Πριν καν γραφτώ στη σχολή ξεκίνησα μαθήματα σε φροντιστήριο της περιοχής μου, αυτή τη φορά αφού είχα πει ότι θα ξανά έδινα για να περάσω κάπου καλύτερα!
Πως ορίζεται όμως το κάπως καλύτερα;!
Πήγα Κατερίνη και γράφτηκα...φεύγοντας από εκεί είχα πάρει την απόφαση μου!
Κάποιο στόχο ούτε αυτή τη φορά είχα γιατί λοιπόν να έμπαινα πάλι στη διαδικασία των πανελληνίων;
Αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία σε αυτήν τη σχολή. Και βρέθηκα να ασχολούμαι με κάτι που δεν το είχα καν ποτέ μου φανταστεί. Όταν με ρωτούσαν που πέρασα δυσκολευόμουν να απαντήσω. Στα ελληνικά το έλεγα τι είναι αυτό με ρωτούσαν, Logistics έλεγα Λογιστική μου λέγανε. Αποθηκάριος μου λέγανε, θέλει πτυχίο για κάτι τέτοιο;!
Δεν το περίμενα αλλά πραγματικά χαίρομαι γιατί στάθηκα τυχερή και μου αρέσει το αντικείμενο.
Κάνω όνειρα για όταν τελειώσω, θέλω να ασχοληθώ με αυτό, σκέφτομαι πως θα μπορούσα να γίνω καλύτερη σε αυτό!
Να'ναι καλά οι γονείς μου και τους ευχαριστώ πολύ που με στηρίζουν ακόμα!
Με το που είπα ότι ήθελα να ξεκινήσω να μάθω κι άλλη ξένη γλώσσα, δεν μου το αρνήθηκαν.
Ήμουν ανάμεσα στα γερμανικά και τα κινέζικα. Και τελικά επέλεξα τα γερμανικά. Στο μέλλον αν θα δουλεύω θα προσπαθήσω να μάθω και κινέζικα.
Με το καλό όλα να πάνε θέλω να κάνω πρακτική στο εξωτερικό, στην Γερμανία. Έχω ακόμα στο μυαλό μου την εικόνα του λιμανιού του Αμβούργου με όλα τα container!
Θα ήθελα να δουλέψω σε κάποιο λιμάνι ή σε αεροδρόμιο.
Όλα αυτά βέβαια είναι όνειρα...αλλά για μια ακόμα φορά καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα...ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο!!!