Ήρθε η ώρα...Αντίο!

Κάποτε είμασταν μαζί...μα σύντομα χωριστήκαμε...πως τα έφερε όμως η μοίρα και κάπου στον δρόμο ξανα συναντηθήκαμε...και πάλι όμως...δεν με άφησε να περπατάω δίπλα σου...στον ίδιο δρόμο...

Παιχνίδι θέλησε να παίξει μαζί μου...έφτιαξα ένα σταθμό κοντά στο δρόμο που περνούσες...και κάθε φορά περίμενα με ανυπομονησία να φανείς...όποτε περνούσες λοιπόν έκανες και μια στάση απο εδώ... Κάποιες φορές όμως χρειάστηκε να στολίσω με φώτα λαμπερά το σταθμό...για να σου κεντρίσω το ενδιαφέρον... Τα λόγια σου πάντα λίγα...

Πίστεψα τόσες φορές ότι ίσως μου ζητούσες να σε ακολουθήσω...να προχωρήσουμε μαζί σε αυτό το δρόμο...πιασμένοι απο το χέρι...αφήνοντας μακριά τα πάντα...Ζούσα το παραμύθι...και άφηνα τον εαυτό μου να ελπίζει...ότι κάποτε θα γίνει το όνειρο μου πραγματικότητα...τις νύχτες που ήσουν μακριά κοιτούσα τα αστέρια και τα παρακαλούσα να σε προσέχουν...Τα πράγματα όμως τελικά δεν ήρθαν όπως ήθελα...και έκλαψα πικρά αμέτρητες φορές...

Εσύ ποτέ σου δεν κατάλαβες...ή όπως πολλές φορές είπες δεν ήθελες να καταλάβεις... Με τα λόγια σου όμως και τις πράξεις σου...έβαζες το μαχαίρι όλο και πιο βαθιά στην καρδιά μου και με πονούσες...ήταν ένας πόνος κρυφός...

Προσπάθησα τόσες φορές να ξεριζώσω την πληγωμένη μου καρδιά......ακόμα και να την διορθώσω...μάταια όμως...μου τελείωσε η κλωστή...όπως και οι επίδεσμοι...

δεν μπορώ να βρώ τίποτα άλλο πια για να επουλώσω τις πληγές...

Αυτή είναι λοιπόν η οριστική μου απόφαση...

Διέγραψα τον αριθμό σου απο το κινητό μου...[σύντομα θα τον διαγράψω και απο το μυαλό μου]

...Θα βάλω τις αναμνήσεις μου μέσα σε ένα τρένο...να φύγουν μακριά......και στην προσπάθεια μου να αφήσω πίσω ότι σε θυμίζει...θα πετάξω κάποια πράγματα...[μια ζωγραφιά που είχα φτιάξει για εσένα...τον Λούκι Λουκ που ήξερα ότι σου αρέσει...την είχα σκίσει...αλλά σήμερα την κόλλησα...για να την δω για τελευταία φορά...,ένα πακέτο τσιγάρα που είχες αφήσει την πρώτη φορά που με επισκέφτηκες...πετώντας μαζί και την τύχη σου!]

Θα τα ξεχάσω όλα...θα θυμάμαι μόνο ότι σε αγάπησα...!Έτσι μετά απο πολύ σκέψη...αποφάσισα να φύγω...Αφήνω πίσω μου τον σταθμό...κουβαλάω μέσα μου την πληγωμένη μου καρδιά...και φεύγουμε μακριά...ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε...το τρένο φεύγει...μαζί του και εγώ...

Ήρθε η ώρα να σε αποχαιρετήσω...

Αντίο!