Wednesday, November 9, 2011

Θέλω απλά να είσαι καλά!


Ξέρεις δεν κρατήθηκα και ρώτησα για εσένα...δεν ήθελα να φτιάξω ξανά ένα ψεύτικο χαρακτήρα για να σου μιλήσω...το έκανα μια φορά και είδαμε που κατέληξε...ήταν μια απερισκεψία,κάτι πολύ ανώριμο...για το οποίο ακόμα μετανιώνω...!
Μίλησα με κάποιον που σε γνωρίζει...
Ξέρεις τι με ρώτησε,'Εσύ δεν είσαι που παιζόταν κάτι με τον Αλέξη;'...'Θύμισε μου αν είσαι η κοπέλα που έλεγε ο Αλέξης;'
Δεν γνωρίζω τι του έχεις πει για όσα συνέβησαν μεταξύ μας...φαινόταν πάντως να μην ξέρει και πολλά!Ρώτησα τι κάνεις...άμα είσαι καλά! Με ρώτησε από πότε έχω να σου μιλήσω...γιατί δεν ρωτάω εσένα τον ίδιο...λέει ότι έχετε χαθεί και μεταξύ σας...
Που είσαι ρε Αλέξη;
Είπαμε αρκετά πράγματα...μου είπε να σε πάρω τηλέφωνο...!Να σου μιλήσω...και ότι ίσως βγει κάτι καλό από αυτό!
΄Κοίτα δεν σε ξέρω αλλά εγώ θα σου έλεγα να τον πάρεις άμα τον σκέφτεσαι ακόμα!'

Με ρώτησε κιόλας άμα σε θέλω ακόμα... 'Αν δεν τον ήθελα θα σε ρωτούσα αν είναι καλά;'
Όταν του είπα ότι δεν μπορώ να ξεχάσω τον αριθμό σου μου είπε ότι ίσως είναι της μοίρας μου να μην τον ξεχάσω! Δεν ξέρω αν είναι της μοίρας μου να μην ξεχάσω τον αριθμό σου...αλλά σίγουρα είναι της μοίρας μου να είμαι μακριά σου...!!!
Από χθες το βράδυ σκέφτομαι να σε πάρω τηλέφωνο...αλλά δεν ξέρω τι να σου πω...
Βασικά δεν ξέρω πραγματικά...να πάρει...εγώ θέλω μόνο να είσαι καλά...και ίσως τώρα που είμαστε μακριά είσαι πολύ καλύτερα... Αφού δεν υπάρχει τίποτα πια μεταξύ μας...πόσες φορές θα παιχτεί το ίδιο έργο σε επανάληψη; Στην τηλεόραση πολλές...στην ζωή όμως; Τέτοια εποχή πέρσι είχαμε χαθεί...όπως τώρα...ήταν τότε τα Χριστούγεννα που βγήκα το θάρρος και σου μίλησα μετά από πολύ καιρό...και ξανά άρχισε η ιστορία...!
Διάβασα κάτι που μου είχες πει...τότε δεν του έδωσα σημασία...αλλά τώρα αρχίζω και ενώνω τα κομμάτια του παζλ..
'Βγάλτα από μέσα σου...Είμαι ακόμα εδώ!'
...Τώρα που είσαι;Μου λες;Σε χρειάζομαι...!

Γιατί μπορεί όταν είμαι κοντά σου να υπάρχουν στιγμές που πονάω...αλλά όταν είσαι μακριά μου ο πόνος είναι συνεχής και αφόρητος!

3 comments:

  1. Αχ με συγκίνησες γαμώτη....μου θυμίζεις και πράγματα δικά μου....
    Και αυτός ο πόνος....ο συνεχής και αφόρητος...
    Αν θες τη συμβουλή δεν είναι ανάγκη να έχεις να πεις κάτι....κάντο....πάρε τηλ....έτσι και αλλιώς κανείς δε θα μας θυμάται για τις κρυφές μας σκέψεις....
    Και αν πραγματικά χαρεί θα το νιώσεις...αν πάλι δε ενθουσιαστεί θα βρει δικαιολογία να το κλείσει και έτσι θα ξέρεις....!

    ReplyDelete
  2. Εχω ερθει στην θεση σου στο παρελθον..
    Ποναει πολυ το ξερω. Αν ειναι ομως της μοιρας γραφτο να ξαναμιλησετε τοτε ετσι θα γινει! Ειτε με τον εναν ειτε με τον αλλο τροπο!

    Καλο σου βραδυ!:)

    ReplyDelete
  3. Xrusafh,σ'ευχαριστώ πραγματικά τόσο πολύ...δεν ξέρω αλλά το σχόλιο σου μου έδωσε θάρρος και κατάφερα και τον πηρα τηλ!Ειδικά αυτό το ότι κανείς δεν θα μας θυμάται για τις κρυφές μας σκέψεις...μου έμεινε τόσο στο μυαλό!

    Μικρό Ξωτικό τελικά έγινε! :D

    ReplyDelete