Σου έχω μιλήσει για το στρατό;

Με ρώτησες τις προάλλες αν μου έχεις μιλήσει για το στρατό...θα σου μιλήσω εγώ για το στρατό! Ίσως αυτά που έζησα δεν είναι τόσο συναρπαστικά όσο τα δικά σου...και ίσως τελικά να μην έχουν καμία σχέση με το στρατό...αλλά για εμένα ήταν κάτι που δεν το είχα ξανά ζήσει...και το ζούσα εκείνη τη στιγμή,μαζί σου...όπως και άλλες στιγμές που έζησα για πρώτη φορά μαζί σου...ίσως να μην ήταν όλα ιδανικά αλλά και πάλι αυτό δεν έχει καμία σημασία...!
Δεν ξέρω πότε ακριβώς έφυγες για το στρατό,πριν φύγεις όμως σε είδα...έχω σημειωμένο στο ημερολόγιο μου '3 Φεβρουαρίου βγήκα με τον Αλέξη!'...πρώτη στάση Καλαμάτα,μετά Σπάρτη-με το κρύο το νερό,που αρρώστησες και βρέθηκες τελικά στο 424...και ήθελα τόσο πολύ να έρθω να σε δω..νομίζω θυμάμαι και πότε βγήκες...17 Μαρτίου πρέπει να ήταν,την ημέρα της γιορτής σου!- και τελικά Ρεντίνα!
Θυμάμαι να περιμένω συνεχώς την ημέρα που θα ερχόσουν με την ελπίδα ότι θα σε δω..δεν αποχωριζόμουν ποτέ το κινητό μου...μια φορά το έκανα και τελικά έχασα την ευκαιρία να σε δω...είχα νευριάσει μαζί σου γιατί ήξερα ότι είχες έρθει και περίμενα να σε δω..άφησα το κινητό στο κρεβάτι και άρχισα να ζωγραφίζω...και όταν εσύ τελικά με πήρες τηλέφωνο εγώ δεν το άκουσα!
Τότε υπήρχαν περίοδοι που μιλούσαμε σχεδόν κάθε μέρα...που κοιμόμουν με ένα καληνύχτα σου και ξυπνούσα ακόμα πιο χαρούμενη με ένα καλημέρα σου...
Θα ξυπνούσες στις 6 το πρωί και επέμενα να με πάρεις τηλέφωνο να μου πεις καλημέρα...η αλήθεια είναι πως εκείνη την ημέρα από την αγωνία μου είχα ξυπνήσει πολύ πριν της 6 και περίμενα...δεν άργησε να με πάρει όμως ο ύπνος και λίγο αργότερα ξύπνησα από το τηλεφώνημα σου...το πρωί κοιτούσα τις κλήσεις...γιατί νόμιζα ότι το είδα στον ύπνο μου...!
Κοιτούσα τις φωτογραφίες σου και σκεφτόμουν πόσο σου πάει η στολή και πόσο θα ήθελα να σε δω με αυτή!
Ξαφνικά τα στρατιωτικά τζιπάκια απέκτησαν άλλη σημασία...γιατί μου θύμιζαν εσένα και γιατί όποτε τα έβλεπα έλεγα 'ο Αλέξης!' και κοιτούσα να δω αν ήσουν εσύ...μα ακόμα και αν δεν ήσουν εσύ σκεφτόμουν τι μπορεί να έκανες εκείνη τη στιγμή...
Πόσους ύπνους σου χάλασα με τα μεθύσια μου...και πόσες φορές είπα ότι δεν θα το ξανά κάνω;
Και μετά ήρθε και το καλοκαίρι...και ήσουν εδώ κοντά...πόσες φορές σκεφτόμουν ότι ήθελα να έρθω να σε δω..αλλά τελικά δεν ήρθα!Μιλούσαμε όμως συχνά στο τηλέφωνο...
Ξέρεις με έχεις ξαναρωτήσει αν μου έχεις μιλήσει για το στρατό...ήταν τότε την δεύτερη φορά που ήρθες σπίτι μου...άρχισες να λες διάφορα...το μόνο που θυμάμαι είναι το πως σε φώναζαν...γιατί μετά από εκεί κάπου χάθηκα μέσα στα μάτια σου...και οι σκέψεις μου με συνεπήραν!Το παθαίνω συχνά αυτό...άλλες φορές θα είμαι πιο προσεκτική!
Ίσως να είχα να αφηγηθώ και για την ημέρα της απόλυσης σου αν τα πράγματα δεν είχαν πάρει την τροπή εκείνη...μα δεν πειράζει...όλα γίνονται για κάποιο λόγο!
Ποιος είναι ο λόγος που τα έγραψα όλα αυτά;Χθες το βράδυ κοιμήθηκα με ένα καληνύχτα σου...μα το πρωί δεν μπορούσα να σου στείλω ένα καλημέρα!Δεν θα σου κρύψω ότι την ώρα του μαθήματος πάλευα να μαζέψω τα δάκρυα μου...γιατί με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο τότε ένιωθα ότι ήμουν δίπλα σου...ενώ τώρα είμαι τόσο μακριά!

Φαντάρε,αν μ' ακούς...ακόμα περιμένω να φορέσω εκείνο το μπερέ!;)