Φοβάμαι...δεν ξέρω τι μου συμβαίνει πάλι...όλα βρίσκονται σε σύγχυση μέσα μου...και αυτός ο πόνος στο στομάχι,τόσο γνώριμος...φοβάμαι ότι θα χαθώ...μετατρέπομαι σε σκόνη...και ο αέρας με παίρνει μακριά από ότι αγαπώ...σαν να μην υπήρξα ούτε μια στιγμή πάνω σε αυτή τη γη...χάνομαι...
Ξαφνικά το παρελθόν έχει σβηστεί και οι πληγές μου έχουν επουλωθεί...δεν θυμάμαι τίποτα...τώρα αρχίζω να ζω...είμαι όμως μακριά και αυτό με φοβίζει τόσο πολύ! Γιατί όσο και αν σου φανεί παράξενο εδώ και ενάμιση χρόνο έχω μάθει να ζω με τον πόνο...αλλά να έχω δίπλα μου τις αναμνήσεις...να υπάρχεις σε κάθε σκέψη μου και στην μικρή μου την καρδιά...που όμως καταφέρνει να χωρέσει μέσα της ένα τόσο μεγάλο συναίσθημα...
Δεν ξέρω αν θα με αποχωριστεί ποτέ αυτός ο πόνος...γιατί νομίζω ότι θα με κυνηγάει για μια ζωή!Στην αρχή δεν μπορούσα να τον αντέξω...άρχισε να εισέρχεται στη ζωή μου,κάθε φορά και λίγο περισσότερο...με έκανε τόσες φορές να λυγίσω...και έπεσα θύμα του...έγινε κομμάτι μου και ζούσε μέσα μου...σε τέτοιο σημείο που τελικά έπαψα να τον καταλαβαίνω!Τόσοι με 'χτύπησαν' μα δεν ένιωσα πόνο...γιατί δεν υπήρχε σημείο πάνω μου που να μην είχε 'χτυπηθεί' αρκετά ώστε να μην τον νιώθω πια...
Και είναι τόσο δύσκολο να τον βγάλω από τη ζωή μου και φοβάμαι...φοβάμαι τόσο πολύ!
Τις λίγες φορές που καταφέρνω να του κλείσω την πόρτα και να τον κρατήσω μακριά μου...η ζωή μου είναι κενή...άδεια...γιατί πέρα από τον πόνο δεν έχω τίποτα άλλο...εκείνες τις στιγμές τα μάτια μου είναι συνεχώς καρφωμένα πάνω στο ρολόι...παρατηρώ τους δείκτες να μετακινούνται,και τους παρακαλάω να κινηθούν όσο πιο γρήγορα μπορούν...προτού προλάβει να μου χτυπήσει την πόρτα ξανά ο πόνος...με την ελπίδα ότι κάτι πιο γρήγορο θα καταφέρει να τον προλάβει...ίσως η στοργή,η αγάπη ή η φροντίδα!
Μαζί τους θα βάλω τον πόνο στον τοίχο...και θα του πω αντίο!
No comments:
Post a Comment