Είναι τόσο κρίμα που μέσα στην πόλη τα αστέρια δεν μπορούν να φανούν...μάλλον είναι οι κακίες όλων των ανθρώπων που τα εμποδίζουν να λάμψουν και να δείξουν την εκπληκτική ομορφιά τους!
Γιατί είναι τόσο όμορφα...
Ο καιρός είναι τόσο τέλειος εδώ πέρα!
Μα εγώ...να ξέρεις...ακόμα κρυώνω!
Την Δευτέρα στο φροντιστήριο έβγαλα για πρώτη φορά το μπουφάν μου και όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό...βλέπεις όλη την χρονιά με έχουν συνηθήσει κουκουλωμένη μέχρι επάνω...και να τους παρακαλάω να ανοίξουν το κλιματιστικό! Δεν ήξεραν όμως την πραγματική αιτία της έξαψης!Χαχαχα...πριν πάω στο μάθημα είχα πιεί δύο μπίρες...μέσα στο λεωφορείο διαπίστωσα ότι είχα βάλει ανάποδα το ρολόι μου...ενώ όταν έφτασα στο φροντιστήριο έκαιγε το πρόσωπο μου...την πρώτη ώρα με δυσκολία κατάφερνα να εστιάσω στον πίνακα!
Τα χέρια μου είναι συνεχώς παγωμένα...και όταν ξαπλώνω για να κοιμηθώ κουλουριάζομαι,παρόλο που κοιμάμαι ακόμα με δυο κουβέρτες και ένα πάπλωμα!
Να σου πω τι λένε;
Κρύα χέρια...Ζεστή καρδιά....!
Ζεστά χέρια...Κρύα καρδιά!
Σήμερα μετά το μάθημα πήγα βόλτα στην παραλία...γέλασα όταν ένας παππούς γύρισε διακριτικά να με κοιτάξει στο άκουσμα της φράσης,'...και τι θα έρθει να μου κλέψει τα βρακιά;'...είχε τόσο κόσμο!
Έχουν βγεί και τα καραβάκια....έχεις ανέβει ποτέ;
...εμείς γιατί δεν έχουμε ανέβει μαζί;
Ίσως τελικά να ήταν τόσα λίγα τα πράγματα που κάναμε μαζί...
Ακόμα θυμάμαι ένα βράδυ που είχες πει να πάμε κάπου μαζί!Λόγια,λόγια.λόγια...
Σκέφτομαι συνέχεια τι έκανα λάθος...και τελικά στο τέλος βλέπω ότι ήταν τόσα πολλά τα λάθη,που αν γύριζα το χρόνο πίσω δεν θα ήξερα τι να πρωτοδιορθώσω!
Ένα πράγμα πιο πολύ θα ήθελα να διορθώσω...αυτό το λάθος που δεν μου επιτρέπει να σου μιλάω...αυτό το λάθος που σε κάνει να μην μου μιλάς!!!
Αυτό το λάθος που δεν μας έχει αφήσει να κρατήσουμε μια επαφή...την στοιχειώδη!
-Γειά.Τι κάνεις;
-Καλά είμαι!Εσύ;
-Καλά!
Ξέρεις...τα τυπικά!
Αύριο είναι μια κανούρια μέρα!


Μη ψάχνεις το λάθος καλή μου....
ReplyDeleteΠαλιά συνήθιζα να το ψάχνω και εγώ....
Το λάθος ήταν απλά οι επιλογές μου...
Τις υποστήριζα μέχρι να φάω τα μούτρα μου και πάλι από την αρχή μα έρχεται μια στιγμή που θα βρεις ένα άνθρωπο να σε γεμίζει , που θα ναι δίπλα σου και όχι απέναντί σου... θα σε κοιτάζει στα μάτια και θα βλέπεις αλήθεια....
Όσο για το κρύο και εγώ τις πιο πολλές φορές κρύα χέρια έχω.... είμαστε ψυχές πως να το κάνουμε! :)