Το δικό της παιχνίδι...

Έσπρωξε το ποτήρι και το έριξε...το νερό χύθηκε!

Ήταν μια κινούμενη καταστροφή...

Το μόνο πράγμα που ήξερε ήταν να καταστρέφει...τον εαυτό της,τους γύρω της,αυτούς που δεν της έφταιγαν σε τίποτα!

Γέμιζε η ίδια το ποτήρι,για να το αδειάσει μετά...

Με μια κίνηση της...

Με μια πράξη της...

Όλες οι προσπάθειες της και οι ελπίδες της χάνονταν στο κενό!

Πάντα ήξερε τι έκανε,γνώριζε τις συνέπειες...δεν την απασχολούσαν όμως...ίσως τελικά να της άρεσε να παίζει με τον πόνο των άλλων...να γελάει κρυφά για τις πράξεις της και να χαίρεται!

Κι όταν πια το ποτήρι άδειαζε και το περιεχόμενό του σκορπούσε το χάος...δεν την ένοιαζε να τα μαζέψει!

Το δικό της κομμάτι του παιχνιδιού είχε τελειώσει...

χωρίς ήττα αλλά ούτε και νίκη...

με πολλά αθώα θύματα...

κυρίως όμως,με πολύ πόνο στην καρδιά!